Την είδηση φαντάζομαι τη διαβάσατε: “L’Homme Qui Marche” (“ο άντρας που περπατάει”) του Τζιακομέτι έγινε το ακριβότερο έργο τέχνης που έχει πουληθεί ποτέ σε δημοπρασία αγγίζοντας το αστρονομικό ποσό των 65 εκατομμυρίων λιρών (διαβάστε ολόκληρη την ιστορία εδώ).
Εντάξει ψάχνατε αφορμή να πάτε κινηματογράφο και τώρα την έχετε: το πολυ-αναμενόμενο “Up in the air” είναι πλέον στις αίθουσες. Μία από τις ταινίες που θα παίξουν δυνατά στα φετινά Όσκαρ, το “Up in the air” βασίζεται σε δύο κυρίως πράγματα: στην εξαιρετική ερμηνεία του George Clooney και τη γεμάτη ευαισθησία σκηνοθεσία του Jason Reitman (σκηνοθέτη του “Juno” μια από τις καλύτερες ταινίες των τελευταίων ετών κατά τη γνώμη μου). Μ’ αρέσει όταν μια ταινία δένει χρονικά με τις συνθήκες που περιγράφει και για την Ελλάδα εν μέσω κρίσης δε νομίζω ότι υπάρχει πιο αντιπροσωπευτική ταινία να δείτε.
Ο Χρήστος Μήτσης έχει γράψει ένα ενδιαφέρον άρθρο για την ταινία στο Αθηνόραμα, διαβάστε το εδώ.
Αν δεν έχετε κλείσει τα σχέδιά σας για το Σαββατοκύριακο σας προτείνω ανεπιφύλακτα το αφιέρωμα στην Κινηματογραφική μουσική που κάνει την Κυριακή το Μέγαρο μουσικής. Η κινηματογραφική μουσική είναι η κλασσική μουσική του 20ου αιώνα (εντάξει του 2ου μισού) και το πρόγραμμα είναι εξαιρετικό και καλύπτει από Μορικόνε μέχρι και Καραϊνδρου. Επιπλέον η επιλογή της Κυριακής (κλασσική ημέρα για Κινηματογράφο ταιριάζει κουτί. Από ότι βλέπω υπάρχουν ακόμη εισητήρια κι οι τιμές είναι λογικές… Εναλακτικά, αγοράστε τα αντίστοιχα CD κι ακούστε τα σπίτι σας!
Μόλις ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες των Όσκαρ για τις ταινίες του 2009.
Χωρίς μεγάλες εκπλήξεις οι υποψηφιότητες των Όσκαρ για τις ταινίες του 2009. Ιδιαίτερα μετά το καινούργιο σύστημα της ακαδημίας (10 ταινίες υποψήφιες, ώστε να καλύπτει ένα ευρήτερο φάσμα ταινιών), στην πράξη είναι υποψήφιες όλες οι σημαντικές Αμερικανικές παραγωγές του 2009. Τις περισσότερες υποψηφιότητες συγκεντρώνει οι ταινίες “Avatar” & “Hurt Locker” (9) ακολουθούμενες από τους “Άδοξους Μπάσταρδους” του Ταραντίνο. Επιφυλάσομαι για προγνωστικά καθώς πλησιάζουμε προς τη μεγάλη ημέρα, προς το παρόν αρχίστε να βλέπετε!
Κάποια highlights για τις υποψηφιότητες μπορείτε να διαβάσετε στην Καθημερινή
Without any big surprises the Oscars for 2009. Following the new system (10 movies as candidates in each category), in reality all important American productions are somewhere in the list. Most nominations for “Avater” & “Hurt Locker” (9), followed by Inglourious Basterds” by Tarantino. Predictions to follow. ΔΕΙΤΕ ΤΗ ΛΙΣΤΑ ΜΕ ΤΙΣ ΤΑΙΝΙΕΣ/SEE THE NOMINEES…
Πολύ ενδιαφέρουσες και προσωπικές οι επιλογές του όπως πάντα – δε θα βαρεθείτε με καμία από αυτές – πολλές από αυτές αναμένονται σύντομα στη χώρα μας. Σχολιάστηκαν στην εκπομπή του Γιάννη Πετρίδη “από τις 4 στις 5″ της περασμένης Παρασκευής.
An interesting development on the news today, one of those that make art such a fascinating subject for me: art scientist after centuries of speculation about the identity of Mona Lisa wonder now whether it’s really Da Vinci himself!
This combination of images shows an undated self portrait of Leonardo Da Vinci, left, and the Mona Lisa. A group of Italian scientists is seeking permission from French authorities to dig up Leonardo Da Vinci’s body to conduct carbon and DNA testing in order to solve the mysteries of how he died, and whether the Mona Lisa was actually a self-portrait in disguise.
(AP Photo/Reunion de Musees Nationaux di Parigi and Journal des Arts)
Μια μεγάλη μορφή της σύγχρονης Ελληνικής τέχνης που συνεχίζει να μας συναρπάζει.
Μέχρι τις 13 Μαρτίου η έκθεση στο Μπενάκη (Πειραιώς) που δεν μπορεί ν’ αφήσει κανένα ασυγκίνητο.
Μια σχεδόν μυθική μορφή της νεότερης Ελλάδας ο Τσαρούχης, δημιούργησε σχολή στη νεοελληνική μας τέχνη, και απέδειξε ότι η Ελλάδα μπορεί να φέρει κάτι εντελώς διαφορετικό στον κόσμο της τέχνης, χωρίς απλά να αντιγράφει τα τεκταινόμενα στη δύση. Μέλος φυσικά της περίφημης εκείνης παρέας που διαμόρφωσε τη μεταπολεμική μας κουλτούρα (Χατζιδάκης, Γκάτσος, Κουν, κτλ),.
The most important figure of world music, ever? It was a day like today in 1756 that Wolfgang Amadeus was born, to change music as we know it since. He lived a short but full of excitement life, ultimately touching all humanity to follow. Read his exciting biography in wikipedia, but more importantly put a record and listen to his music, like the following Piano concerto No 5 with another great one: Sviatoslav Richter…
Την έλειψη στοιχειώδους έμπνευσης του Ελληνικού κινηματογράφου την έχουμε αντιληφθεί εδώ και καιρό, γι’ αυτό και στην πλειοψηφία του τον αγνοούμε συστηματικά. Έχει φτάσει όμως σε ένα κομβικό σημείο, που πλέον υποτιμά τον ίδιο του το θεατή, όπως επισημαίνει ο Παναγιώτης Παναγόπουλος στην “Καθημερινή”.
Η «κωμωδία» της χυδαιότητας
Ο συνδυασμός σεξ και τηλεοπτικών σταρ φέρνει εισιτήρια και εύκολο κέρδος στους Ελληνες κινηματογραφιστές
Του Παναγιωτη Παναγοπουλου
Ενα από τα δημοφιλέστερα κινηματογραφικά είδη και με μεγάλη παράδοση στο «παλιό» ελληνικό σινεμά, η κωμωδία, εξακολουθεί να αποτελεί κράχτη για το κοινό και να γεμίζει τις αίθουσες, ακόμη και με τα ευτελέστερα δείγματα του είδους που κυριαρχούν στη σύγχρονη παραγωγή. Διότι η κωμωδία αντιμετωπίζεται ως μηχανή παραγωγής εισιτηρίων και εύκολου κέρδους από την πλειοψηφία των Ελλήνων κινηματογραφιστών.
O Γκουστάβ Ντουνταμέλ και η ορχήστρα του σε μεγάλα κέφια
Όταν υπάρχει ταλέντο και όρεξη η μουσική ανανεώνεται και ξεπηδούν πράγματα σαν την ορχήστρα Μπολιβάρ και το διευθυντή της Ντουνταμέλ.
Δεν μπορεί να μην έχετε ακούσει γι’ αυτό το σύνολο! Γιατί μπορεί να μην έχουν κάνει τις ηχογραφήσεις της LSO ή της φιλαρμονικής του Βερολίνου, αλλά αυτή η νέα ορχήστρα από τη Βενεζουέλα έχει ταρακουνήσει για τα καλά τα (μάλλον βαλτώδη) νερά του κλασσικού πενταγράμμου. Γιατί δεν είναι λίγο πράγμα σε λίγα μόλις χρόνια να μιλάει για εσένα όλη η υφήλιος και ο πρώην μαέστρος σου να θεωρείται το μεγαλύτερο ταλέντο διεθνώς.
Το λεύκωμα του National Geographic που θα βρείτε σα περίπτερα περιέχει καταπληκτικές φωτογραφίες γεμάτες από τη μαγεία του αγιασμένου αυτού τόπου.
Ο θρύλος που μεταφέρεται από στόμα σε στόμα στους μοναχούς του Όρους λέει ότι όταν το Άγιο Όρος σταματήσει να υπάρχει θα έρθει και το τέλος του κόσμου. Θρύλος ή πραγματικότητα, η αλήθεια είναι ότι ο χρόνος φαίνεται να έχει σταματήσει σ’ αυτό τον τόπο. Το συνεργείο του National Geographic μαγεμένο από τον τόπο και τους ανθρώπους μας μεταφέρει σε έναν κόσμο διαφορετικό που η πνευματικότητα αποτελεί τον μοναδικό στόχο και οτιδήποτε έχει να κάνει με την ύλη έχει αφεθεί πίσω.
Το ξέρω οι κριτικοί το έχουν μαδήσει βάζοντάς του συστηματικά 2 αστεράκια μόνο και σκέφτεστε αν αξίζει τον κόπο να ξεκουνηθείτε από το σαλόνι του σπιτίού σας γι’ αυτή την ταινία. Η απάντηση είναι ναι και 5 καλοί λόγοι είναι οι ακόλουθοι:
5. Γιατί ταιριάζει με το κλίμα των γιορτών: Τα musicals είναι μια κινηματογραφική φόρμα που ταιριάζει κουτί με τα Χριστούγεννα – δεν είναι τυχαίο που για χρόνια βλέπαμε τη “μελωδία της ευτυχίας” στην τηλεόραση την ημέρα των Χριστουγέννων. Ένα νέο λοιπόν και τόσο κεφάτο musical είναι απόλυτα στο πνεύμα των ημερών.
4. Γιατί είναι ωραίο να θυμόμαστε το 8 1/2 του Φελίνι: για όσους το έχουν δει είναι μια ωραία ευκαιρία να το θυμηθούν, για τους υπόλοιπους μια υπέροχη ευκαιρία να το ανακαλύψουν.
Εντάξει δεν είμαι και ο μεγαλύτερος οπαδός του Swing. Μπορεί να υπάρχουν περιπτώσεις που μ’ αρέσει, αλλά το υπερβολικό κέφι και οι φρενίδεις ρυθμοί με κουράζουν αρκετά εύκολα. Παρ’ όλα αυτά οι Bellevue Cadillac στο Half Note ήταν μια καλή παρένθεση στα πλαίσια του εορταστικού κλίματος. Πρώτα απ’ όλα ένα άρτιο μουσικά σύκολο (7 όργανα στο σύνολο) ξέρουν να συνδιάζονται άψογα μεταξύ τους (και με τον Δημήτρη Παπαδόπουλο τον Έλληνα που τους συνόδεψε). Επιπλέον ξέρουν εξίσου να ελίσονται άνετα και ακομπλεξάριστα ανάμεσα στα μουσικά είδη: swing, rock, soul, παίζουν λίγο απ’ όλα χωρίς να κουράζουν, συνδιασμένα με τις μουσικές περσόνες που έχουν δημιουργήσει. Μόνο παράπονο η υπερβολική πρόζα: θα μπορούσε να έλειπε σ’ αυτό το βαθμό. Μια καλή επιλογή γι’ αυτές τις γιορτινές ημέρες, μέχρι και την Τετάρτη 6/1 κάθε βράδυ στο Half Note…
Ο Belbo δίνει συμβουλές για ατμοσφαιρικά Χριστούγεννα γεμάτα μουσική, ξεφεύγοντας από τα τετριμένα και χιλιο-ακουσμένα “white christmas”.
Δεν ξέρω αν τα Χριστούγεννα είναι η καλύτερη εποχή του χρόνου όπως λέει το γνωστό τραγούδι (για εμάς τους Έλληνες το Πάσχα είναι μεγαλύτερη γιορτή), είναι όμως μια καλή περίοδο που ξεφεύγουμε από το καθημερινό, βλέπουμε συγγενείς και φίλους και έχουμε επιπλέον χρόνο φυσικά για μουσική.
Επιλέγω λοιπόν τις 5 μουσικές που φτοιάχνουν τα δικά μου Χριστούγεννα, Jazz και κλασσική, ελπίζω να σας δώσουν ιδέες και για τα δικά σας:
1. Christmas with Sinatra and Friends
Γιατί: αν θέλετε ένα αμειγώς Χριστουγεννιάτικο album αυτό είναι. Η φωνή του Sinatra γεμίζει το χώρο, αλλά οι “φίλοι” του είναι εξίσου καλοί (θα βρείτε μεταξύ άλλων μαζί του τους Tony Bennett, Ray Charles ή ακόμη και το Bill Evans). Αν θέλετε να ακούσετε Χριστουγεννιάτικα standards…
2 Ella Fitzerald sings the George and Ira Gershwin Song Book
Γιατί: Σβήστε την τηλεόραση, ανάψτε το στερεφωνικό και βάλτε να γυρίζει οτιδήποτε από το κλασσικό Αμερικάνικο τραγούδι: η Ella Fitzerald για κάποιο λόγο ταιριάζει κουτί στην περίσταση. Ίσως το πιο κλασσικό Album όλων να είναι το παραπάνω που η Ella τραγουδάει τα standards των αδελφών Gershwin, δεν μπορεί ν’ αφήσει κανέναν αδιάφορο.
Μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς μόλις βγήκε στους Κινηματογράφους. Η ιστορία: μια 16χρονη κάνει σχέση με έναν πλούσιο 35χρονο που της ζητάει να αφήσει τις σπουδές της και να τον ακολουθήσει.
Όταν μιλάμε για ραδιόφωνο έρχεται στο μυαλό ο Γιάννης Πετρίδης φυσικά, ποιος άλλος;
Όχι η “δωρεάν” μουσική δεν είναι επινόηση της ψηφιακής εποχής. Πολύ πριν το Napster και τα .mpg το ραδιόφωνο έφερνε δωρεάν στο μέσο ακροατή τη μουσική, κάνοντάς τον κοινωνό σε μια από τις συναρπαστικότερες ιστορίες της τέχνης και βοηθώντας στη μαζικοποίησή της. Το ραδιόφωνο ήταν ένα εκπληκτικό μέσο που άγγιξε εκατομμύρια ανθρώπους σε μια ιστορία που διαρκεί πάνω από 100 χρόνια.
Δυστυχώς τον 21ο αιώνα στην χώρα μας λίγα είναι τα πράγματα που μπορούν να συναρπάσουν ραδιοφωνικά: η έλειψη έμπνευσης, φαντασίας, πρωτοτυπίας και τα καταραμένα playlists έχουν φέρει στα πρόθυρα χρεοκωπίας ένα υπέροχο μέσο. Με τις περισσότερες εκπομπές να παίζουν συνέχεια τις ίδιες βαρετές επιλογές που τους έρχονται με φαξ από τα γραφεία των δισκογραφικών και τους περισσότερους παραγωγούς να γεμίζουν τα κενά με ακόμη πιο βαρετά εξυπνακίστικα ή lifestyle σχόλια, δεν είναι έκπληξη που ο περισσότερος κόσμος κλείνει το διακόπτη…
Κι όμως υπάρχουν ακόμη εξαιρετικές μουσικές εκπομπές στο Ελληνικό ραδιόφωνο! Με όχημα κυρίως το κρατικό ραδιόφωνο, παραγωγοί που αγαπούν τη μουσική συνεχίζουν να μας ξεναγούν στη μαγική αυτή ιστορία και να μας γνωρίζουν δρομάκια που ούτε καν είχαμε φανταστεί ότι υπήρχαν. Επιλέγω λοιπόν τις 8 καλύτερες:
1. “Από τις 4 στις 5″ ΠΟΥ: ΝΕΤ 105.8
ΠΟΤΕ: Δευτέρα εως Παρασκευή 16:10-17:00
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Γιάνης Πετρίδης (συνεργάτης Κώστας Ζουγρής)
ΕΙΔΟΣ: Ξένη μουσική
ΓΙΑΤΙ: Η ιστορικότερη και καλύτερη μουσική εκπομπή του ραδιοφώνου, μακράν. Μία από τις μακροβιότερες μουσικές εκπομπές παγκοσμίως, το “Από τις 4 στις 5″ είναι η εκπομπή που μου έμαθε τι σημαίνει καλή μουσική. Ο Γιάνης Πετρίδης για πάνω από 30 χρόνια καλύπτει οτιδήποτε συμβαίνει στο ξένο πεντάγραμμο: από τα hits στην κορυφή των charts μέχρι τα πιο avant garde συγκροτήματα, πάνω απ’ όλα όμως με άποψη για τα πραγματικά καλά πράγματα, ανεξαρτήτως είδους. Ένας άνθρωπος με απίστευτη εμπειρία στη μουσική ο Γιάννης Πετρίδης (έχει μια από τις μεγαλύτερες δισκοθήκες παγκοσμίως), γεμίζει τα κενά με εξαιρετικά σχόλια και λεπτομέρειες. Μην τη χάνετε με τίποτα!
Είναι ο πιο ακομπλεξάριστος σύγχρονος διανοούμενος & συγγραφέας. Στη συνέντευξή του στο τελευταίο τεύχος του Paris Review, ούτε λίγο ούτε πολύ παραδέχεται ότι βλέπει τηλεόραση, ότι η ποίηση είναι μια εφηβική ασθένεια και ότι συνεχίζει φυσικά να τον συναρπάζει ο μεσαίωνας.
Κρίμα που δεν έχουμε περισσότερους σαν τον Έκο, ένα συγγραφέα με εξαίρετο χάρισμα στο μυθιστόρημα, αλλά και έναν άνθρωπο της εποχής του πάνω απ’ όλα που ξέρει να ερμηνεύει (αντί απλά να κριτικάρει) μια εποχή. Καλό διάβασμα και για τους εγχώριους γραφιάδες, οι περισσότεροι εκτός-επαφής με τη σύγχρονη πραγματικότητα που με μερικές χιλιάδες αντίγραφα νομίζουν ότι μείνανε στην ιστορία και μπορούν να σνομπάρουν θεσμού όπως την Ακαδημία Αθηνών…