"Το Καρναβάλι του Harlequin" (1923-24), Joan Miro
“Θέλω να δολοφονήσω τη ζωγραφική” συνήθιζε να λέει ο Joan Miro, ο Ισπανός ζωγράφος που στις αρχές του 20ου αιώνα τάραξε τα νερά της τέχνης μαζί με τους υπόλοιπους σουρεαλιστές φίλους του. Η τέχνη του παραμένει ζωντανή σε μια έκθεση στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης.
Ο Joan Miro γεννήθηκε στην Καταλανία το 1893 και ανδρώθηκε στο Παρίσι μαζί με όλη την υπόλοιπη παρέα των σουρεαλιστών της εποχής. Δημιούργησε το δικό του προσωπικό στυλ χρησιμοποιώντας πάντα την “αυτόματη” προσέγγιση (όπως όλοι οι υπόλοιποι σουρεαλιστές) το “αυτόματο σχέδιο”. Ο Μιρό αντιτάχθηκε σε όλο το παραδοσιακό κόσμο της τέχνης, καθώς θεωρούσε ότι προωθούσε την τέχνη σαν ένα αξεσουάρ των πλουσίων και εκεί γεννήθηκε και η περίφημη φράση του περί “δολοφονίας” της ζωγραφικής. Πέθανε το 1983 στην Ισπανία.
Joan Miro (1893-1983)
Η προσέγγισή του στην τέχνη ήταν πολύ “φρέσκια”. Δείτε στον πίνακά του “Το Καρναβάλι” (το αριστούργημά του) πως δημιουργεί ζωντανές εικόνες με φοβερή άνεση, χωρίς να χρησιμοποιεί κανένα από τα συμβατικά μέσα. Από τον οργανοπαίκτη μέχρι τον τσιγγάνο και τα κορίτσια που χορεύουν, κανένας δε λείπει από τον πίνακα, επιτρέποντας σο θεατή να φανταστεί όλα τα υπόλοιπα…
Η έκθεση στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης (MOMA) καλύπτει μια από τις πιο “δυναμικές” περιόδους της ζωγραφικής του (1927-1937) και έχει τίτλο “ζωγραφική και αντι-ζωγραφική”.
Belbo
Ο Belbo βουτάει στη θάλασσα της κουλτούρας ανασύροντας μόνο τα καλύτερα από: Κινηματογράφο, Μουσική, Συναυλίες, Παραστάσεις, Βιβλία, Τέχνη 
RSS - Posts
15 απαντήσεις μέχρι τώρα ↓
anepidoti // Νοεμβρίου 21, 2008 στο 1:56 μμ
καλημέρα και μακρυά να μην σας κολλήσω γρίπη άρτι αφιχθείσα….
ωραίο δώρο για κρεβατωμένους σήμερα, σας μερσώ!
Τhe Lovers, pour moi…
και μην φανταστείτε λόγω…τίτλου, βγάζει μια ειρωνία και πολύ πολύ ρεαλιστικά τι έχει το κάθε φύλο στο κεφάλι του, επί του θέματος…χώρια τα ειρωνικά γελάκια του ήλιου και των αστεριών και χώρια η παρουσία της μήτρας…έτσι τόδα…
μην φείδεσθε της χαράς που μας δίνετε, μακάρι να μπορούσα να πάω ΜΟΜΑ, κάτι είδα κατά καιρούς στο πομπούρ..
την καλημέρα μου κι ένα ευχαριστώ!
anepidoti // Νοεμβρίου 21, 2008 στο 1:58 μμ
Α, στην εφηβεία μου Klimt και Mirό στους τοίχους..
αφίσες καλέ, μην τρομάζετε…
Belbo // Νοεμβρίου 21, 2008 στο 3:03 μμ
Ναι, ναι! Αυτά είδα κι εγώ και μου άρεσε επίσης πόσο ξεχωρίζουν τα δύο σημεία επαφής με έντονο κόκκινο: το φιλί και ο φαλός. Έναν ωραίο πολύχρωμο κόσμο μας ανοίγει ο Miro και αρκετά απέρριτο: μερικές γραμμές, λίγο χρώμα και τα έχει πει όλα! Συντονιστείτε τις επόμενες ημέρες για τη συνέχεια.
Α, τη δικιά μου εφηβεία τη χαρακτήρισε ένας Picasso: ταυρομαχίες με το γνωστό σύμπλεγμα άλογο/ταύρο, εφηβεία είπαμε έτσι!
anepidoti // Νοεμβρίου 21, 2008 στο 3:09 μμ
και γω, και γω και τον άντρα με το ανοιχτό κεφάλι που αναρωτιόταν τι υπάρχει στο μυαλό ενός άνδρα, την δε επανάσταση την…αποτέλειωνε η αφίσα της ταινίας 1900 και όλο το δωμάτιο δεν είχε τοίχο..
Τι μου θυμίσατε…
α, και Δον Κιχώτη διέθετε η… γκαλερί!
celsius // Νοεμβρίου 21, 2008 στο 6:56 μμ
το έργο που έβαλες είναι πραγματικά εκπληκτικό, συμφωνώ ότι είναι το καλύτερο του. Γενικά μ αρέσει σαν ζωγράφος αλλά όχι τόσο όσο άλλοι, θυμάμαι έργα του που είδα στο μουσείο reina sofia μου βγάζαν μία ευκολία (όπως ένας άσπρος καμβάς μεγάλου μεγέθους με λίγες μαύρες βούλες) που λίγο με απογοήτευσαν. Το συγκεκριμένο έργο που έβαλες όμως είναι beyond words πραγματικά. Τα γλυπτά πόλεων που έχει φτιάξει μου αρέσουν περισσότερο.
Belbo // Νοεμβρίου 22, 2008 στο 11:20 πμ
Celsius, συμφωνώ: κάποια από τα έργα του είναι τόσο αφαιρετικά που φτάνουν στα όρια. Μου αρέσουν τα πιο πολύπλοκα-πολύχρωμα έργα του και συμφωνώ και για γλυπτά. Για το “Καρναβάλι” σκεφτείτε ότι το βλέπουμε σε μια άθλια μεταφορά στην οθόνη ενός υπολογιστή. Μείνετε συντονισμένος για περισσότερο Miro μέσα στο Σαββατοκύριακο! φιλικά,
Miro II « Η ζωή μόνο έτσι ειν’ ωραία by Belbo // Νοεμβρίου 22, 2008 στο 12:16 μμ
[...] ΑΡΧΕΙΟ ← Miro [...]
sikofagos // Νοεμβρίου 22, 2008 στο 3:07 μμ
Ο Μιρό δεν ήταν ποτέ από τους αγαπημένους μου ζωγράφους (τι αγενής άνθρωπος, ο γράφων! σε ένα αφιερωματικό ποστ για το Μιρό, να ξεκινώ έτσι… συμπαθάτε με, Belbo, είμαι από χωριό ξέρετε), πάντα όμως του αναγνώριζα, έτσι ατίθασος κι ανένταχτος όπως ήταν (πιο ατίθασος κι από τον αμφιλεγόμενο Νταλί), το ότι ήταν πιο κοντά (σε συγκεκριμένη φάση του έργου του φυσικά) στον ορισμό που είχε αποδώσει ο Μπρετόν για το σουρεαλισμό, με πυρήνα τον αυτοματισμό (σε αντίθεση πάλι με τον Νταλί που πουθενά δεν ενυπάρχει αυτοματισμός). Με συγκινούσε πάντα δε, η επίμονη αγάπη του για τον πριμιτιβισμό και την ναΐφ τέχνη, κάτι που πιστεύω εκφράζεται ξεκάθαρα στην τέχνη του, σε αντίθεση με άλλους μοντερνιστές, που έπαιρναν επιφανειακά στοιχεία από κει και τα “κούμπωναν” στα έργα τους. Αν μη τι άλλο μ’ αρέσει η συνέπεια.
Παρόλαυτα, εξακολουθεί να μην είναι στις προτιμήσεις μου (αλλά όπως εχουμε πει κατα καιρούς για τα γούστα μου: κολοκυθόπιτα! -και τρελαίνομαι, παρεπιπτόντως για δαύτην!)
Αξίζει ομως να πω (έτσι για να έχεις άλλο ένα μακρινάρι από μένα, φίλε μου) πως κάποτε συζητούσα με μια φίλη μου -έχουσα άριστη σχέση με τα εικαστικα- για το Μιρό, και της εξηγούσα τι ενστάσεις μου και σε τι δεν μου άρεσε ο ζωγράφος. “εν τέλει” της είπα αφού είχα εκφωνήσει πρώτα ένα πανηγυρικό ” όλα τα επιχειρήματά μου δύνανται να συνοψιστούν εις ένα: δεν τον καταλαβαίνω!!!”. Η φίλη μου έσκασε στα γέλια και μου είπε “Δεν είναι που δεν καταλαβαίνεις, είναι που δεν του συγχωρείς που ζωγραφίζει έτσι!” και ξέσπασε σε ακόμη πιο ηχηρα γέλια.
Η αλήθεια είναι πως το Μιρό ειδικά -αλλά και την τέχνη γενικότερα- δεν πρέπει να την καταλάβεις, αλλά να την …αισθάνεσαι [κι αυτό είναι κάτι που ποτέ μου δεν... κατάλαβα
]
Και για να τελειώσω: ένα από τα έργα του που με ενθουσιάζει κυριολεκτικά (δεν είναι παράδοξο, κι ας είπα όσα είπα πριν) είναι το “Κόκκινος ήλιος καταβροχθίζει αράχνη”! Αν το βρω θα το επισυνάψω.
Χαιρετώ.
( άσχετο : γαμώτο, είχε απαγορευτικό σήμερα, δεν μπορεσα να φύγω απ’ το νησί…)
Belbo // Νοεμβρίου 22, 2008 στο 9:25 μμ
Αγαπητέ Συκοφάγε,
Το βρήκαμε εμείς για εσάς και σας το αφιερώνουμε σε αμέσως επόμενη ανάρτηση! Τα κείμενά σας είναι πάντα ενδιαφέροντα και γεμάτα ουσία, συνεχίστε! φιλικά,
Miro III « Η ζωή μόνο έτσι ειν’ ωραία by Belbo // Νοεμβρίου 22, 2008 στο 9:42 μμ
[...] Σε συνέχεια της χθεσινής ανάρτησης. [...]
Miro IV (και τελευταίος!) « Η ζωή μόνο έτσι ειν’ ωραία by Belbo // Νοεμβρίου 30, 2008 στο 6:28 πμ
[...] συνέχεια της ανάρτησης για το Miro. Αφιερωμένο στην εκλεκτή Ελένη Μ. η οποία όχι μόνο [...]
θάλασσα στο βουνό // Νοεμβρίου 30, 2008 στο 8:08 μμ
Γεια σας,
συγγνώμη για την παρεμβολή…
Ο Μιρό ήταν/είναι Καταλανός κι όχι Ισπανός.
Κι από τις πιο όμορφες αισθήσεις στη ζωή μου ήταν το να βρεθώ στο δωμάτιο με τα “μπλε” του Μιρό στο Πομπιντού… κατά τύχει για λίγα λεπτά χωρίς κανέναν γύρω μου!!!
Belbo // Νοεμβρίου 30, 2008 στο 8:31 μμ
Θάλασσα στο βουνό,
Καλωσήρθατε πρώτα απ’ όλα! Μα θαυμαστής του Μιρό και δε μιλάγατε τόσο καιρό; Είδατε τι συζητήσεις κάναμε εμείς (υπάρχουν και άλλες 4 συμπληρωματικές αναρτήσεις στο θέμα με επιπλέον πίνακες που μπορεί να θέλετε να χαζέψετε).
Έχετε απόλυτο δίκιο για την καταγωγή του, νομίζω το αναφέρω κι εγώ στο βιογραφικό του. Πολύ τυχερός σταθήκατε νομίζω στο Πομπιντού, αν θέλετε να μοιραστείτε παραπάνω πράγματα θα ήθελα πολύ να τα ακούσω.
Να μας σχολιάζετε συχνότερα, φιλικά,
θάλασσα στο βουνό // Δεκεμβρίου 1, 2008 στο 10:03 πμ
Καλημέρα,
ευχαριστώ πολύ για το καλωσόρισμα!
Ναι, όντως γράφετε πως ο Μιρό γεννήθηκε στην Καταλονία αλλά ταυτόχρονα λέτε πως είναι και Ισπανός….αυτό συνέβαινε μόνο επί δικατορίας Φράνκο… Έτσι, σήμερα για κάποιον που έχει γεννηθεί στην Καταλονία, λέμε πως είναι Καταλανός, κι ας είναι η περιοχή κομμάτι του ισπανικού κράτους.
Ο Μιρό είναι, έχω την αίσθηση αξεπέραστος, ο αυθορμητισμός του, η αιώνια “παιδική” απεικόνιση του κόσμου και η συμπύκνωση που καταφέρνει στα μεγαλύτερα χρόνια (με ελάχιστες γραμμές, βούλες ή σχήματα πάνω σε “ενιαία” χρωματικά φόντα, όπως η σειρά των μπλε για παράδειγμα) ωομίζω είναι ο απόλυτος συνδυασμός τέχνης, σοφίας και πρόσκλησης ελευθερίας προς τον θεατή…
Δεν γνωρίζω τι θα έλεγε ένας ισορικός ή ένας κριτικός τέχνης, αλλά ο Μιρο, entre autres, είναι και τα παραπάνω…
Ελπίζω να μην καταχράστηκα του χώρου και του χρόνου σας.
Καλό μήνα και καλή εβδομάδα!
Belbo // Δεκεμβρίου 1, 2008 στο 1:47 μμ
Θάλασσα στο βουνό,
Εξαιρετικά τα είπατε νομίζω και για μένα ο Μιρό είναι χρώμα και ελευθερία και θα συμφωνήσω και μαζί του: δεν είναι αφηρημένος αλλά στην πράξη πολύ πολύ συγκεκριμένος στα πράγματα που απεικονίζει, απλά αφήνει πολλούς βαθμούς ελευθερίας στο θεατή.
Καλή εβδομάδα και σε εσάς! φιλικά,