2 ωραίες ταινίες στις Κυριακάτικες εφημερίδες

Η προσφορά καλών ταινιών από τον Κυριακάτικο τύπο συνεχίζεται και αυτή την Κυριακή (1η Φεβρουαρίου) με 2 πολύ κλασσικές ταινίες των αρχών της δεκαετίας του ’80: τη “Μεγάλη Ανατριχίλα” (ΒΗΜΑ) και το “Κάποτε στην Αμερική” (ΘΕΜΑ).

Όλη η παρέα της "Μεγάλης Ανατριχίλας"

The Big Chill (1983, του Lawrence Kasdan)

Η ιστορία 8 παλιών φίλων που μαζεύονται και πάλι όλοι μαζί όταν χάνουν έναν από αυτούς. Έχοντας τραβήξει εντελώς διαφορετικούς δρόμους, ο καθένας με τα προσωπικά του προβλήματα και αδιέξοδα, θα ανακαλύψουν τελικά πόσο τους είχε λείψει να είναι μαζί. Εκπληκτικές ερμηνίες από την αφρόκρεμα του Αμερικανικανικού κινηματογράφου (Berenger, Close, Goldblum, Hurt, Kline, Tilly), ενώ το εξαιρετικό Soundtrack (soul της δεκαετίας του ’60), είναι από τα καλύτερα στην ιστορία του Κινηματογράφου. Μια ιδιαίτερη, ευαίσθητη ταινία.

Το “Big Chill” στο Internet Movie Database

Στους πίσω δρόμους της Νέας Υόρκης "Κάποτε στην Αμερική"

“Once Upon a Time in America” (1984, του Sergio Leone)

Φώτης Κόντογλου: πατριάρχης της Νεοελληνικής τέχνης

 

Με αφορμή το εκτενές αφιέρωμα του λογοτεχνικού περιοδικού “η λέξη” (Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2008), ο Belbo εξερευνά την ιδιαίτερη περίπτωση του Φώτη Κόντογλου και πως κατάφερε να επηρεάσει τόσο τη Νεοελληνική μας τέχνη.

Έχει πραγματικά πολύ ενδιαφέρον να διαβάσει κανείς στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού “η λέξη” τα πράγματα τα οποία γράφουν για τον Κόντογλου οι σημαντικότεροι των γραμμάτων και των τεχνών μας: Μινωτής, Παπατσώνης, Καρούζος, Βρεττάκος, Πλωρίτης, Ιωάννου, Καμπανέλης, Κούνδουρος, Σαββόπουλος, φυσικά Τσαρούχης και Εγγονόπουλος και πολύ άλλοι αναφέρονται στο ρόλο που έπαιξε ο Κόντογλου στη ζωή και το έργο τους και είναι να απορεί κανείς πως ένας τόσο ιδιαίτερος και “μονοδιάστατος” άνθρωπος κατάφερε να επηρεάσει σε τέτοιο βαθμό τη Νεοελληνική μας τέχνη και τον ορισμό της “Ελληνικότητας” σε αυτήν.

“Αν παλιότερα είχαμε το Σολωμό, τον Παπαδιαμάντη και τον Καβάφη, στο μεσοπόλεμο οι πραγματικά Μεγάλοι ήταν, το ξαναλέω, αυτοί μόνον οι τρεις: Καρυωτάκης, Παρθένης, Κόντογλου” – Εγγονόπουλος

“Είμαι ευτυχής και περήφανος που υπήρξα μαθητής του Κόντογλου” - Τσαρούχης

Οι 25 καλύτερες ταινίες του 2008

Αν υπάρχει κάποιος στην Ελλάδα που τη γνώμη του εκτιμώ κινηματογραφικά και μουσικά όσο κανενός άλλου είναι ο Γιάννης Πετρίδης. Μεγάλωσα ακούγοντας τις εκπομπές του, με βοήθησε να ανακαλύψω πάρα πολλά πράγματα και παραμένει ο σημαντικότερες ραδιοφωνικός παραγωγός με διαφορά. Το ότι είναι ο μόνος Έλληνας που (απ’ όσο ξέρω) ψηφίζει για το Oscars, δίνει μεγαλύτερο ακόμη ενδιαφέρον στην παρακάτω λίστα του με τις καλύτερες ταινίες & σειρές του 2008. 

ΟΙ 25 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ 2008

1 DARK KNIGHT-Christopher Nolan

2 MILK-Gus Van Sant

3 SLUMDOG MILLIONAIRE-Danny Boyle

4 GOMORRAH-Matteo Garrone

5 FROST/NIXON-Ron Howard

6 THE WRESTLER-Darren Aronofsky

7 WALTZ WITH BASHIR-Ari Folman

8 HAPPY-GO-LUCKY-Mike Leigh

9 THE CURIOUS CASE OF BENJAMIN BUTTON-David Fincher

10 REVOLUTIONARY ROAD-Sam Mendes

11 THE READER-Stephen Daldry

12 BURN AFTER READING-Coen Brothers

13 DOUBT-John Partrick Shanley

14 RACHEL GETTING MARRIED-Jonathan Demme

15 WALL-E-Andrew Stanton

16 THE CLASS-Laurent Cantet

17 IN BRUGES-Martin McDonagh

18 GRAN TORINO-Clint Eastwood

19 IL DIVO-Paolo Sorrentino

20 VICKY CRISTINA BARCELONA-Woody Allen

21 THE VISITOR-Tom McCarthy

22 HUNGER-Steve McQueen

23 TROPIC THUNDER-Ben Stiller

24 CHE-Steven Soderbergh

25 MAN ON WIRE-James Marsh

 

 

T.V.

1 MAD MEN

2 DEXTER

3 BOSTON LEGAL

4 30 ROCK

5 WEEDS

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Ο Γιάννης Πετρίδης επιλέγει τις καλύτερες ταινίες του 2009
Γιάννης Πετρίδης: ένας υπέροχος άνθρωπος

Υποψηφιότητες Oscars 2008

Ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες για τα Oscars του 2008 και αρχίζει η παραφιλολογία μέχρι την τελετή στις 22 Φεβρουαρίου, δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν μας αρέσει!

Με κάποιες εκπλήξεις η ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων. “The curious Case of Benjamin Button” οδηγεί με 13 υποψηφιότητες και ακολουθεί το “Slumdog Millionare” με 10. Τα Golden Globes έδειξαν σαφώς το δρόμο προς το “Slumdog Millionare” που κυριολεκτικά σάρωσε, ενώ ο “Benjamin Button” έφυγε με άδεια χέρια, παρόλα αυτά το τελευταίο παραμένει φαβορί για τα όσκαρ με πολύ καλές κριτικές. Ο Heath Ledger υποψήφιος για 2ο ανδρικό, αν και το “Dark Knight”, όλως περιέργως, έμεινε εκτός υποψηφιωτήτων για καλύτερη ταινία (παρόλα τα πολύ δυνατά εισητήρια και τις εξαιρετικές κριτικές). Η Kate Winslet είναι υποψήφια για το “The Reader” και όχι για το “Revolutionary Road” για το οποίο επίσης κέρδισε ένα Golden Globe.

2 Αριστουργηματικές ταινίες στις Κυριακάτικες εφημερίδες

Το Ιαπωνικό δράμα εποχής “Harakiri” (από την Ελευθεροτυπία) και η περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας “Blade Runner” (από το Θέμα), δύο μεγάλες ταινίες που δεν πρέπει να χάσετε αυτή την Κυριακή (24/1/09)

Ο Τσογκούμο αρχίζει να ξετυλίγει την ιστορία του με το σπαθί για "Harakiri" στο κέντρο

HARAKIRI (1962, του Masaki Kobayashi)

Τίποτα δεν μπορεί να σας προετοιμάσει για αυτό που θα δείτε στο Χαρακίρι. Ξεκινώντας σαν μια κλασσική Ιαπωνική ιστορία εποχής, η ταινία μας βυθίζει σταδιακά σε μια σκοτεινή ιστορία και σε έναν κόσμο γεμάτο ένταση, βία και διαφθορά. Ένας ”Ρόνιν” (περιπλανώμενος πολεμιστής) ονόματι Τσογκούμο φτάνει στην αυλή ενός φεουδάρχη και ζητάει άδεια να κάνει hara-kiri στην αυλή του. Του δίνεται η άδεια και το σκηνικό στήνεται με τον πρωταγωνιστή μπροστά από ένα σπαθί και αυλικούς και πολεμιστές γύρω του σαν μάρτυρες της πράξης του. Καθώς περιμένουν να εκπληρώσει την επιθυμία του ξεκινάει να λέει την ιστορία που τον οδήγησε εδώ: μια αιματοβαμένη ιστορία που όπως θα ανακαλύψουν με έκπληξη οι παριστάμενοι έχει άμεση σχέση με τους ίδιους…

Το Harakiri είναι μια ταινία που επιτίθεται με σφοδρότητα στην Ιαπωνική παράδοση των Σαμουράϊ. Ο Kobayashi ξεσκεπάζει σταδιακά την υποκρισία αλλά πάνω από όλα τη βαρβαρότητα πίσω από την οποία κρύβεται ο Ιαπωνικός κόσμος του 17ου αιώνα. Δεν είναι ηρωισμός και αυτοθυσία αυτό που κυριαρχεί, αλλά απίστευτη σκληρότητα και έλειψη ανθρωπιάς και αυτά τα δύο θα οδηγήσουν τον πρωταγωνιστή στο τραγικό φινάλε.

Το “Harakiri” στο Internet Movie Database

Ο Harrison Ford ακροβατεί επικινδύνως στο "Blade Runner"

 

BLADE RUNNER (1982, του Ridley Scott)

Πολύ πριν ο Ridley Scott αρχίσει να γυρίζει ταινίες Blockbusters τύπου “ο Μονομάχος”, έκανε μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες του σύγχρονου Αμερικανικού κινηματογράφου.

“Αέρας και απλά δώρα”

Ένα εκπληκτικό κουαρτέτο: οι Itzhak Perlman (βιολί), Yo-yo Ma (τσέλο), Anthony McGill (κλαρινέτο) και Gabriela Montero (πιάνο), παίζουν το “Air and Simple gifts” μια σύνθεση ειδικά για την περίσταση από τον μεγάλο John Williams. Χθες σε μια ιστορική ημέρα στην Ουάσινγκτον:

Simpsons III

“Ο Όμηρος στο ρόλο του Τζακ Νίκολσον από τη Λάμψη”, σε συνέχεια της ανάρτησης για τους Simpsons:

Simpsons II

“Ο Όμηρος στο διάστημα”, σε συνέχεια της ανάρτησης για τους Simpsons:

20 Χρόνια Simpsons

"The Simpsons"

 Η καλύτερη τηλεοπτική σειρά animation που έγινε ποτέ κλείνει τα 20 χρόνια και βάζει υποψηφιότητα για να γίνει η μακροβιότερη prime-time σειρά όλων των εποχών. “Ay Carumba!” όπως θα έλεγε και ο Bart!

Η μανία μου με τους Simpsons ξεκίνησε το 1990 όταν και παρακολούθησα το πρώτο επεισόδιο της σειράς στην Ελληνική τηλεόραση. Το animation μπορεί να ήταν μέτριο στο πρώτο εκείνο επεισόδιο, αλλά η σειρά άστραφτε από πρωτοτυπία και χιούμορ και με καθήλωσε στον καναπέ για τα καλά από τότε και για κάθε νέο επεισόδιο. Ο Homer, η Marge, ο Bart η Lisa και η Maggie μπήκαν σε τέτοιο βαθμό στη ζωή μου που η φωτογραφία τους πήρε θέση δίπλα στα αγαπημένα μου πρόσωπα, το CD τους έπαιζε συχνά-πυκνά στις προτιμήσεις μου και άρχισα να αναφέρομαι στις συζητήσεις μου στον Όμηρο σαν να είναι κάποιο υπακτό πρόσωπο.

Η σειρά είναι δημιουργία του Matt Groening, ο οποίος το 1987 σχεδίασε τους χαρακτήρες και την ιδέα πίσω από την οικογένεια των Simpsons. Η επιτυχία ήρθε σχεδόν αμέσως, με τους χαρακτήρες και τα θέματα που αγγίζουν οι Simpsons να πολλαπλασιάζονται σε κάθε σεζόν, με εμφανίσεις από διάφορες προσωπικότητες του κινηματογράφου, της μουσικής ή και της πολιτικής μέχρι και μία ταινία (πέρυσι). Στη σειρά έχουν εμφανιστεί κατά καιρούς σταρ τόσο διαφορετικοί όσο οι: Sting, Paul McCartney, Meryl Streep, U2, Stephen Hawkins, Stephen King, Tony Blair, Ronaldo, ενώ η σειρά έχει ασχοληθεί με θέματα που ξεκινάνε από τις οικογενειακές σχέσεις και την Αμερικάνικη κοινωνία και φτάνουν μέχρι την Πολιτική, το περιβάλλον και τη Θρησκεία.

Matt Groening

Mad Men II

Σε συνέχεια της ανάρτησης για τη νέα τηλεοπτική σειρά “Mad Men”

(κάθε Τετάρτη βράδυ στο Alter)

Τίτλοι:

 

Trailer:

Mad Men

Μια καινούργια τηλεοπτική σειρά που αξίζει να προσέξετε ξεκίνησε την περασμένη εβδομάδα: λέγεται Mad Men και έρχεται φορτωμένη βραβεία να γεμίσει τα βράδυα της Τετάρτης.

“Mad Men” αυτοαποκαλούσαν τους εαυτούς τους οι Νεοϋορκέζοι διαφημιστές της δεκαετίας του ’60. Σε μια εποχή που ο κόσμος της διαφήμισης ξεκίνησε να απογειώνεται, παρακολουθούμε από κοντά τη ζωή μιας παρέας από νέους διαφημιστές (με κέντρο τον Don Draper). Το πρώτο σημαντικό πράγμα που πρέπει να πουλήσουν: τσιγάρα!

Το Mad Men είναι ένα παράθυρο στην Αμερικάνικη κοινωνία της δεαετίας του ’60. Πριν από το κίνημα των δικαιωμάτων και το ”πολιτικά ορθόν” που ζούμε σήμερα, βλέπουμε μια κοινωνία εντελώς διαφορετική που χαρακτηρίζεται από νοοτροπίες που διαχέονται από ρατσισμό, ξενοφοβία και έντονο σεξισμό. Έτσι με έκπληξη παρατηρούμε:

• Το τσιγάρο να είναι παντού: όλοι καπνίζουν όπου και να βρίσκονται με μανία! Μια εποχή που το τσιγάρο ακόμη διαφημιζόταν από γιατρούς και ο γιατρός καπνίζει ενώ εξετάζει ασθενή του (1ο επεισόδιο)
• Στελέχη με bar μέσα στα γραφεία τους να πίνουν ανάμεσα σε συσκέψεις!

Δοξιάδης, Θεοδωρακόπουλος & Μάρκαρης για τις ταραχές

  

3 από τους σημαντικότερους σύγχρονους συγγραφείς μας παρεμβαίνουν για τη βία που χτυπάει τώρα και το χώρο της τέχνης (Θέατρο) . Πιο συγκεκριμένα οι Απόστολος Δοξιάδης (“Ο Θείος Πέτρος και η εικασία του Γκόλντμπαχ”, “Logicomix”), ο  Τάκης Θεοδωρόπουλος (“Η πτώση του Νάρκισσου”, “Η τρέλα του μεσημεριού” βραβεία Ακαδημίας Αθηνών & Γαλλικής Ακαδημίας) και ο Πέτρος Μάρκαρης (“Νυχτερινό Δελτίο”, “Βασικός Μέτοχος”) και οι τρεις αναγνωρισμένοι και πολυ-μεταφρασμένοι στο εξωτερικό, μιλούν ανοιχτά για τη βία και την αμφισβήτηση της δημοκρατίας που ζήσαμε τον τελευταίο μήνα.

«Τα γεγονότα των δυο τελευταίων εβδομάδων μας έχουν προβληματίσει βαθειά. Κρατικοί λειτουργοί και αντιπολιτευόμενοι πολιτικοί μοιάζουν ανίκανοι να αντιδράσουν στην έμπρακτη αμφισβήτηση βασικών θεσμών και κανόνων της δημοκρατίας, από ομάδες ανθρώπων οι οποίοι, με αφετηρία ένα τραγικό γεγονός, επιτίθενται με τυφλή βία στα δικαιώματα των πολιτών και στις αρχές της κοινής μας ζωής. Την κοινοτυπία των κούφιων συνθημάτων και της ξύλινης γλώσσας των εκ του ασφαλούς αντι-εξουσιαστών, ανταγωνίζεται σε υπερβολή μονάχα η προτροπή κάποιων ενοχικών μεσηλίκων να “αφουγκραστούμε τα μηνύματα” της ανομίας, τα οποία τάχα περιέχουν περισπούδαστες και τολμηρές απόψεις για τα προβλήματα του τόπου την οποία εμείς, οι αμέτοχοι στο “κίνημα”, δεν αντιλαμβανόμαστε.

Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά. Θέλουμε όμως σήμερα να σχολιάσουμε ειδικότερα τη βίαιη διακοπή της πρεμιέρας της Νέας Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου, καθώς και άλλες αντίστοιχες αυτο-αποκαλούμενες “παρεμβάσεις”, που την ακολούθησαν, με αποτέλεσμα τη ματαίωση πολλών θεατρικών παραστάσεων. Με μια έννοια, τα γεγονότα αυτά υστερούν σε σημασία των όσων προηγήθηκαν, δεν είναι παρά η φαρσική εκδοχή των κατά πολύ τραγικότερων καταστροφών, σε σπίτια, σχολειά, πανεπιστήμια, γραφεία και μαγαζιά Ελλήνων πολιτών. Από μια άλλη όμως άποψη είναι αποκαλυπτικά, καθώς αναδεικνύουν μια βασική διάσταση του τι συμβαίνει αυτό τον καιρό στην πατρίδα μας, αμφισβητώντας ανενδοίαστα την ουσία της ίδιας της δημοκρατίας, με την επίθεση στην καρδιά της, που είναι η ελευθερία της σκέψης, του λόγου και της έκφρασης, που αντιπροσωπεύει η τέχνη.

Παπαϊωάννου: Κλεψύδρα (Ολυμπιακοί)

Σε συνέχεια της ανάρτησης για τη Μήδεια:

Κλεψύδρα – τελετή έναρξης Ολυμπιακών Αγώνων (η μουσική δεν είναι η αυθεντική):

Παπαϊωάνου: Μήδεια συνέχεια

Σε συνέχεια της ανάρτησης για τη Μήδεια:

To Trailer της παράστασης:

 

Το Trailer της αυθεντικής παράστασης (1993):