Τι απέγιναν οι μοιραίες γυναίκες;

Η Rita Hayworth κοιτάζει με συγκατάβαση το αντρικό κοινό στα πόδια της στη Gilda

Έχουν περάσει πάνω από 50 χρόνια από την εποχή που οι μοιραίες γυναίκες κυριαρχούσαν στη μεγάλη οθόνη και μια σειρά προβολών στη Βρεττανία φαίνεται να αναρωτιέται που έχουν πάει…

Η δεκαετία του ’40 χαρακτηρίστηκε από την κυριαρχία αυτού που λέμε “μοιραίου θυληκού” στη μεγάλη οθόνη. Μυστηριώδης, γοητευτικές αλλά πάνω απ’ όλα επικίνδυνες οι μοιραίες γυναίκες του Κινηματογράφου χρησιμοποιούσαν κάθε μέσο (και φυσικά την εκρηκτική σεξουαλικότητά τους) για να πετύχουν τους σκοπούς τους. Η δεκαετία χαρακτηρίστηκε από μερικές από τις εμβληματικότερες ταινίες στην ιστορία του Κινηματογράφου, μεταξύ άλλων τη Gilda (1946) και το Double Indemnity (1944) - η τελευταία ανήκει στις 10 πιο αγαπημένες ταινίες του γράφοντος.

Το γυναικείο Βρετανικό φεστιβάλ κινηματογράφου “Birds eye view” έκανε ένα πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα τελευταία στις μοιραίες γυναίκες με την προβολή 30 ταινιών από την εποχή του βουβού κινηματογράφου, μέχρι και σήμερα.

Ο Σεφέρης για το Μακρυγιάννη

“Ο Μακρυγιάννης είναι ο πιο σημαντικός πεζογράφος της νέας Ελληνικής λογοτεχνίας…” λέει ο Γιώργος Σεφέρης ξεκινώντας να μιλήσει για τη σημασία του έργου του Μακρυγιάννη. Ο νομπελίστας ποιητής μας μιλάει με πραγματικό πάθος και θαυμασμό για το τι έφερε ο λόγος του Μακρυγιάννη στη νεοελληνική μας λογοτεχνία, τόσο σε επίπεδο ουσίας όσο και σε επίπεδο γλώσσας – αυτά τα δύο αλληλένδετα. Σε συνέχεια της ανάρτησης για το Μακρυγιάννη. Γράφει ο Σεφέρης:

ΘΑ ΗΘΕΛΑ τώρα προτού τελειώσω, να συνοψίσω τη γνώμη μου για την αξία του βιβλίου του Μακρυγιάννη. Ακούσατε λίγες περικοπές του. Είναι ελάχιστες και ανεπαρκείς. Αλλά θα σας δώσουν οπωσδήποτε μιά μικρή βάση για να κρίνετε την ιδέα μου, που είναι η ακόλουθη: Ο Μακρυγιάννης είναι ο πιο σημαντικός πεζογράφος της νέας Ελληνικής Λογοτεχνίας, αν όχι ο πιο μεγάλος, γιατί έχομε τον Παπαδιαμάντη. [...]

Το περιεχόμενο της γραφής του Μακρυγιάννη είναι ο ατέλειωτος και ο πραγματικός αγώνας ενός ανθρώπου, που με όλα τα ένστικτα της φυλής του ριζωμένα βαριά μέσα στα σπλάχνα του, αναζητά την ελευθερία, το δίκιο, την ανθρωπιά.

«Ανάμεσα Πάτρα και Γαστούνι» σημειώνει -το περιστατικό πρέπει να έχει συμβεί γυρω στα 1830- «είναι ένα χωριό, το Μέγα Σπήλαιγο. Έκαμα κονάκι εκεί. Μου παραπονιόνται οι κάτοικοι από την τυραγνία που δοκιμάζουν από τους καλογέρους: ό,τι παίρνουν το αρπάζουν αυτήνοι. Είχα κονάκι σ’ενού παπά το σπίτι. Τότε τους λέγω:

«- Σαν τραβάτε τόση τυραγνία, δεν τ’αφήνετε το χωριό σας να φύγετε, να πάτε σ’άλλο χωριό εθνικό, πού ‘ναι, τόσα;

»Μου λέγει η παπαδιά:

»-Όταν ήρθαν οι Τούρκοι, εμείς ήμαστε μέσα στο βάλτο στο νερό, τόσες ψυχές, να γλιτώσουμε. Και ήρθαν οι Τούρκοι και μας πιάσανε. Και ήταν το σώμα μας καταματωμένο από τις αβδέλες -μας φάγαν. Και τα παιδιά πεταμένα μέσα -γιομάτο το νερό- σα μπακακάκια πλέγαν. Κι άλλα ζωντανά κι άλλα τελείωναν. Και μ’ αφάνισαν κι εμένα και τις άλλες. Γιατί τα τραβήξαμε αυτά; Γι’αυτήνη τήν πατρίδα. Και τώρα δικαιοσύνη δε βρίσκομε από κανέναν. Όλο δόλο και απάτη.

»Κι έκλαιγε με πικρά δάκρυα. Την παρηγόρησα. Με πήρε το παράπονο κι έκλαψα κι εγώ» (Β΄ 258).

Πολέμησε, αγωνίστηκε πίστεψε, σακατεύτηκε, αηδίασε, θύμωσε. Αλλά έμεινε -όπως βγαίνει από το γράψιμό του το απελέκητο- πάντα ορθός ως το τέλος: άνθρωπος στο ύψος του ανθρώπου. Δεν έγινε μήτε υπεράνθρωπος μήτε σκουλήκι. Αλήθεια, μια από τις χάρες του Μακρυγιάννη, που γεμίζει αγαλλίαση την ψυχή, είναι αυτό το συναίσθημα, που δεν παύει ποτέ να μας δίνει· το συναίσθημα πως έχουμε στο πλάι μας έναν οδηγό -τόσο ανθρώπινο-, που είναι μέτρο των πραγμάτων και των όντων. Αυτό το ίδιο συναίσθημα που είναι ζυμωμένο με κάθε ελληνική ιδιοσυγκρασία, από τους παμπάλαιους καιρούς που ο Οιδίποδας κατάργησε τη Σφίγγα και τον εφιαλτικό κόσμο της λέγοντας μόνο μια λέξη: ο άνθρωπος.

Ο Μακρυγιάννης για την επανάσταση

“Αθανάσιος Διάκος”, Θεόφιλος

Εκεί οπούφκειανα τις θέσεις εις τους Μύλους ήρθε ο Ντερνύς να με ιδή. Μου λέγει:

“Τι κάνεις αυτού; Αυτές οι θέσεις είναι αδύνατες, τι πόλεμο θα κάμετε με τον Μπραϊμη αυτού;”

- Του λέγω, είναι αδύνατες οι θέσεις κ’ εμείς, όμως είναι δυνατός ο Θεός οπού μας προστατεύει, και θα δείξωμεν την τύχη μας σ’ αυτές τις θέσεις τις αδύνατες. Κι αν είμαστε ολίγοι εις το πλήθος του Μπραϊμη, παρηγοριώμαστε μ’ έναν τρόπον ότι η τύχη μας έχεις τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και  δεν μπορούνε, τρώνε από μας και μένει και μαγιά. Και οι ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν, κι όταν κάνουν αυτείνη την απόφασιν, λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδαίνουν. Η θέση όπου είμαστε σήμερα εδώ είναι τοιούτη, και θα ιδούμεν την τύχη μας οι αδύνατοι με τους δυνατούς.

- “Τρε μπιέν”, λέγει κι’ αναχώρησε ο ναύαρχος.

(Στρατηγός Μακρυγιάννης, “Απομνημονεύματα”)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Ο Σεφέρης μιλάει για το Μακρυγιάννη

Γκουέρνικα: το αριστούργημα του Πικάσσο συνεχίζει να σοκάρει!

Το 1937 ο Πικάσσο ζωγραφίζει ένα από τα πιο διάσημα έργα του: τη “Γκουέρνικα”. Εμπνευσμένο από την ολοκληρωτική καταστροφή της πόλης από βομβαρδισμούς κατά τη διάρκεια του Ισπανικού εμφύλιου, το έργο έγινε ένα από τα σύμβολα της τέχνης του 20ου αιώνα και συνεχίζει να εκφράζει και να εμπνέει ολόκληρο τον κόσμο. Διαβάστε την ιστορία του και πως συνεχίζει και είναι σημείο αναφοράς στη διεθνή πολιτική ζωή εδώ: “Guernica in Britain: the art of war”

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
“Ο Πικάσο αναμετριέται με τους κλασσικούς”

Τα 100 σημαντικότερα λογοτεχνικά έργα όλων των εποχών (βιβλία)

100 βιβλία που διαμόρφωσαν τον κόσμο και τη σκέψη του, όπως την ξέρουμε σήμερα. Ξεκινώντας από την αρχαιότητα και φτάνοντας μέχρι τις ημέρες μας, σελίδες γεμάτες φαντασία, γοητεία, μαγεία… Ο κατάλογος διαμορφώθηκε από το Norwegian Book Clubs.

Μεταξύ άλλων προσέξτε τις 4 Ελληνικές συμμετοχές (με μπλε), η Αρχαία Ελληνική σκέψη συνεχίζει να κυριαρχεί, αναμενόμενο, αλλά και μία επιλογή έκπληξη από τη νέα Ελληνική γραμματεία (δεν θα ήταν η δική μου). Από εκεί και πέρα ο συγγραφέας με τα περισσότερα βιβλία στη λίστα είναι ο Dostoyevsky με 4 βιβλία, πως να μην είναι άλλωστε, αυτός ο γίγαντας της σκέψης. Σα σημαντικότερο βιβλίο όλων των εποχών ψηφίστηκε ο Δον Κιχώτης του Θερβάντες. Ξεκινήστε λοιπόν να διαβάζετε!

Chinua Achebe, Nigeria, (b. 1930), Things Fall Apart
Hans Christian Andersen, Denmark, (1805-1875), Fairy Tales and Stories
Jane Austen, England, (1775-1817), Pride and Prejudice
Honore de Balzac, France, (1799-1850), Old Goriot
Samuel Beckett, Ireland, (1906-1989), Trilogy: Molloy, Malone Dies, The Unnamable
Giovanni Boccaccio, Italy, (1313-1375), Decameron
Jorge Luis Borges, Argentina, (1899-1986), Collected Fictions
Emily Bronte, England, (1818-1848), Wuthering Heights
Albert Camus, France, (1913-1960), The Stranger
Paul Celan, Romania/France, (1920-1970), Poems.
Louis-Ferdinand Celine, France, (1894-1961), Journey to the End of the Night
Miguel de Cervantes Saavedra, Spain, (1547-1616), Don Quixote
Geoffrey Chaucer, England, (1340-1400), Canterbury Tales
Anton P Chekhov, Russia, (1860-1904), Selected Stories
Joseph Conrad, England,(1857-1924), Nostromo
Dante Alighieri, Italy, (1265-1321), The Divine Comedy
Charles Dickens, England, (1812-1870), Great Expectations
Denis Diderot, France, (1713-1784), Jacques the Fatalist and His Master
Alfred Doblin, Germany, (1878-1957), Berlin Alexanderplatz
Fyodor M Dostoyevsky, Russia, (1821-1881), Crime and Punishment; The Idiot; The Possessed; The Brothers Karamazov
George Eliot, England, (1819-1880), Middlemarch
Ralph Ellison, United States, (1914-1994), Invisible Man
Euripides, Greece, (c 480-406 BC), Medea

Επανασύνδεση για τους Stone Roses!

Σύμφωνα με τελευταίες (μη επιβεβαιωμένες ακόμη) πληροφορίες, το ιστορικό συγκρότημα από το Manchester ετοιμάζεται για επανασύνδεση.

Η είδηση έχει δυστυχώς διαψευσθεί, παρόλα αυτά μας έδωσε μια καλή ευκαιρία να θυμηθούμε το θρυλικό συγκρότημα από το Manchester!

Οι Stone Roses ξεπήδησαν από το Manchester εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Σίγουρα δεν ήταν το πρώτο συγκρότημα της σκηνής του Manchester (προϋπήρξαν τεράστια ονόματα) αλλά ήταν σίγουρα ένα από τα σημαντικότερα και΄από αυτά που επηρέασαν περισσότερο αυτό που αρχίσαμε να αναγνωρίζουμε σαν ήχο της σκηνής του Manchester και κυριάρχησε στις αρχές της δεκαετίας του ’90.

Ο πρώτος τους δίσκος (“Stone Roses”), ένας συνδιασμός μελωδικότητας και ρυθμού κυκλοφόρησε το 1989 και έμελε να ακουστεί όσο λίγοι αλλά ακόμη περισσότερο να επηρεάσει όσο λίγοι όλα τα συγκροτήματα που ακολούθησαν (Charlatans, Inspiral Carpets, Happy Mondays, Soup Dragons, κτλ). Χωρίς αμφιβολία, ακούγοντας το Kinky Afro για παράδειγμα των Happy Mondays δεν μπορεί παρά να αναγνωρίσουμε κανείς τις ρυθμικές συνιστώσες που πρώτοι έφεραν οι Stone Roses με τον εμβληματικό δίσκο τους του 1989. Εν ολίγοις, χωρίς αυτούς πιθανά να μην είχαμε το υπέροχο ξέσπασμα της εναλακτικής μουσικής στις αρχές του ’90 που κατέκλεισε ραδιόφωνα και clubs και χαρακτήρισε την εφηβία πολλών από εμάς.

Ο Κώστας Γαβράς μιλάει για το “Ζ”

Μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Κώστα Γαβρά στο περιοδικό Salon, με την ευκαιρία της επίσκεψής του στη Νέα Υόρκη για την προβολής της νέας του ταινίας “Παράδεισος στη Δύση” και την επανέκδοση του “Ζ” στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η συνέντευξη περιστρέφεται περισσότερο γύρω από το “Ζ”. Μεταξύ άλλων μιλάει για πως και που γύρισε την ταινία, τη σημασία της και το τι έχει να πει 40 χρόνια μετά. Μερικά ενδιαφέροντα αποσπάσματα:

What are your emotions about the rerelease of “Z,” 40 years after it was made?

Well, it’s an amazing thing. To learn that 40 years later they are showing my movie again. I was very moved to learn that the Rialto people decided to release it again, and I’m very curious to see how the audience will react.

 This story is bound to seem different to the contemporary viewer. Europe is a very different place than it was in 1968. Greece is completely different.

Everyplace is different. There are not so many dictatorships around the world. There used to be a lot of them, in Latin America and many other places. What is permanent, I think, is how someone can use the police, the justice system and the army to have all the power. There’s still the possibility that a man, or a group of men, can control these three forces in a society and compel millions of people to obey you. That’s the whole system of a dictatorship.

“Η Εαρινή Σύναξη των Αγροφυλάκων” ξανά στις αίθουσες!

Το αντικείμενο του πόθου κατά την "Εαρινή σύναξη των αγροφυλάκων"

Μια ταινία σταθμός του σύγχρονου Ελληνικού κινηματογράφου βγαίνει ξανά στις αίθουσες και είναι η πιο ουσιαστική ταινία της εβδομάδας. Αν δεν την έχετε δει τρέξτε και αδράξτε την ευκαιρία να τη δείτε όπως της πρέπει, αν πάλι την έχετε ξαναδεί θυμηθείτε ότι η συγκεκριμένη ταινία όχι μόνο επιδέχεται πολλαπλές αναγνώσεις: τις αναζητά κιόλας!

4 αγροφύλακες σε ένα χωριό της Χίου τη δεκαετία του ’60, εναλάσσονται όπως και οι εποχές.

Τι να πει κανένας για τον κινηματογράφο του Δήμου Αβδελιώδη; Άλλοι μάζευαν τις περγαμηνές και τα βραβεία και άλλος έκανε τις πιο ουσιαστικές ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου, έτσι απλά και αθόρυβα.  Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η Μαρία Κατσουνάκη στην Καθημερινή: “Δύσκολα η εγχώρια κινηματογραφία θα ξαναζήσει τη «στιγμή» των αγροφυλάκων. Και θα ήταν άδικο να κρίνουμε με γνώμονα μια ταινία που αποδεσμεύει, με ένα άγγιγμα, συναισθήματα και ευφορία, πυκνώνοντας τόσο την σχεδόν τρίωρη διάρκειά της, ώστε ο χρόνος να μην πιέζει, να μη δημιουργεί καμία δυσφορία. Το αντίθετο. Τι να λέμε ξανά ξανά. Η ταινία του Δήμου Αβδελιώδη είναι ευλογία. Λιτή, κατανυκτική, αναγκαία.”

Η ταινία σίγουρα δεν είναι ηθογραφική όπως διαβάζω συχνά-πυκνά αν και έχει τέτοια στοιχεία. Αφορά τη σχέση τόπου, ανθρώπων και φύσης προτίστως, με υπόγειες αναφορές στην παράδοσή μας. Παραπέμπει ευθέως στην αίσθηση που αφήνουν τα κείμενα του Παπαδιαμάντη και πιθανά να κατακτήσει μια ανάλογη θέση στην καρδιά μας. Γράφει ο Χρήστος Μήτσης στο Αθηνόραμα: “Λιτό και ναϊφ αλληγορικό παραμύθι, με περίτεχνη ωστόσο εσωτερική κινηματογραφική λογική, γεμάτο εικόνες αλήθειας και γνήσιας Ελληνικότητας, στην παράδοση του Βιζυηνού, του Θεόφιλου και του Παπαδιαμάντη.”

Δήμος Αβδελιώδης

Ο Δήμος Αβδελιώδης ένας σεμνός δημιουργός ο ίδιος έχει δηλώσει για τη σχέση του με την παράδοση: “Η παράδοση συνεχίζει να ζει όταν τη φυλάνε οι άνθρωποι, όχι όπως το φως στο καντήλι σε μια γωνία, αλλά όταν με αυτή ανάβουν μια καινούργια φωτιά… Σέβομαι τους δασκάλους για να παίρνω δύναμη. Δεν ξεχνώ τον κόσμο των νεκρών, το παρελθόν μας. Αυτό είναι η παράδοση για μένα. Είμαστε πάνω σε ένα τεράστιο σύμπαν, που πρέπει να το εκτιμήσουμε, να του δώσουμε αξία, για να το απολαύσουμε.”

Παπαϊωάννου: Πυρίχιος (Ολυμπιακοί)

Σε συνέχεια του άρθρου για το Δημήτρη Παπαϊωάννου.

Πυρίχιος χορός (τελετή λήξης Ολυμπιακών):

Παπαϊωάννου: Δράκουλας

Σε συνέχεια του άρθρου για τον Δημήτρη Παπαϊωάννου

Δράκουλας (1997):

Παπαϊωάννου: ο σημαντικότερος καλλιτέχνης της γενιάς μας;

Δημήτρης Παπαϊωάννου

Όπου ο Belbo αναρωτιέται μήπως βρίσκεται μπροστά στο μεγαλύτερο Καλλιτέχνη της γενιάς του και ποια μπορεί να είναι άραγε η συναρπαστική συνέχεια…

Η δουλειά του Παπαϊωάννου μέχρι στιγμής είναι το λιγότερο συναρπαστική! Σε ένα άγονο τοπίο που χαρακτηρίζεται από την απουσία ουσίας, την παρουσία ανούσιας πρωτοτυπίας και την παντελή έλειψη επαφής με το κοινό (προσωπικές προσεγγίσεις που δεν αφορούν κανέναν άλλο πλυν του δημιουργού), ο Παπαϊωάννου έρχεται και τα ανατρέπει όλα. Κάνει παραστάσεις γεμάτες πρωτοτυπία και δύναμη, χωρίς να φοβάται να τολμήσει σε κανένα επίπεδο. Και πετυχαίνει όχι μόνο να κινητοποιήσει ένα ευρύ κοινό, αλλά και να το συγκινήσει, να το φέρει κοντά και να κάνει το θέατρο σημείο συνάντησης. Η φράση του “αν δεν σας αρέσει αυτό που κάναμε, θα φταίμε μόνο εμείς” νομίζω είναι από μόνη της μια ρήξη με το καλλιτεχνικό κατεστημένο που καλλιεργεί “δημιουργούς” άδειων αιθουσών…

Γιατί 100,000 εισητήρια είναι πάρα πολλά για θέατρο, για την ακρίβεια δεν ξέρω καμία άλλη σοβαρή παράσταση που να έχει κόψει ούτε κατά προσέγγιση τόσα εισητήρια. Και ναι, είναι γιατί ο κόσμος τον έμαθε από την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών, αλλά όχι δεν πηγαίνει να τον δει μόνο γι’ αυτό. Γιατί…

ο Παπαϊωάννου πέτυχε να γίνει “οικουμενικός” (αποδεκτός και αγαπητός από ολόκληρο το λαό). Σε συνέχεια μεγάλων του παρελθόντως (Κουν, Χατζιδάκης, Θεοδωράκης), ο Παπαϊωάννου αγαπήθηκε και εκτιμήθηκε εξίσου σε αλώνια και σαλόνια, από μεγαλοαστούς και κοσμικούς μέχρι εναλακτικούς και από νέους μέχρι μεσήλικες, κι αυτό δεν είναι μικρό πράγμα.

Ο Bono γράφει στήλη στους New York Times

Ο Bono ξεκίνησε να γράφει μια στήλη στους New York Times. Με τίτλο “Notes from the chairman” ο Bono περιγράφει τη ζωή του, σκόρπιες σκέψεις για μουσική και άλλα τέτοια. Αν και ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερος οπαδός του συγκεκριμένου καλλιτέχνη έχει ενδιαφέρον το πρώτο του άρθρο:

Η στήλη του Bono στους New York Times

Ενδιαφέρουσες αναγνώσεις για τα Oscar

Αυτός είναι ο τύπος που γράφει τα Oscar;

Για τα Oscar χύνονται κάθε χρόνο τόνοι μελάνης, ακολουθώντας την ανακοίνωση των φετινών αποτελεσμάτων τα παρακάτω αρθράκια περιλαμβάνουν ενδιαφέρουσες πτυχές των φετινών βραβείων: από την επιτυχία του “Slumdog Millionaire” στον άρθρωπο που γράφει τα κείμενα για το μεγαλύτερο show του πλανήτη.

Ο Παναγιώτης Παναγόπουλος κριτικός της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ απέδωσε την επιτυχία του outsider “Slumdog Millionaire” στο γεγονός ότι ήταν η μόνη ταινία που αφήνει χώρο στην ελπίδα και το όνειρο: “Πώς είναι δυνατόν μια μικρή ταινία, που παρά λίγο να κυκλοφορήσει απ’ ευθείας σε DVD, να κερδίσει χολιγουντιανές παραγωγές σαν την «Απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον», το «Milk», τα «Σφραγισμένα χείλη» και το «Frost/Nixon»; Ισως όχι επειδή είναι στην πραγματικότητα καλύτερη ταινία, αλλά επειδή από τις πέντε υποψήφιες ήταν εκείνη που αφήνει χώρο στην ελπίδα και το όνειρο. Εννοιες σημαντικές σε μια περίοδο που η οικονομική κρίση φέρνει στους πάντες ένα σύννεφο κατήφειας.” “Λάμψη παλιού χόλυγουντ στα Όσκαρ”

Ο ίδιος αρθρογράφος μπαίνει βαθύτερα στο τι κρύβεται πίσω από την επιτυχία της ταινίας και γιατί το χόλυγουντ επέλεξε να αναδείξει μια τέτοια ταινία σε αυτή τη χρονική στιγμή: “Το «Slumdog Millionaire», που πιθανόν να φέρει στον αφρό του καταναλωτισμού της Δύσης έναν εξωτισμό ινδικού τύπου, είναι ένα αποτελεσματικότατο πρότζεκτ. Μια γέφυρα ανάμεσα στην αμερικανική κινηματογραφική βιομηχανία (που καταρρέει στα μούλτιπλεξ μαζί με τα αδιάφορα action movie ξορκίζοντας την πειρατεία ως τον κακό δαίμονά της) και το Μπόλιγουντ που, εκτός από αφέλεια, διακρίνεται και από δυναμισμό (ελέγχει μια τεράστια αγορά σε μεγάλο βαθμό παρθένα για το Χόλιγουντ). Τις κολώνες αυτής της γέφυρας επιχείρησε να στερεώσει προχθές η Ακαδημία των Οσκαρ σε μια ρευστή εποχή κρίσης, αλλαγών και ανατροπών.” “Το φαινόμενο Slumdog Millionaire”

Αν αναρωτιέστε ποιος γράφει τα κείμενα για την τελετή το Salon τον ανακάλυψε και είναι ο συμπαθέστατος κύριος της φωτογραφίας ονόματι Bruce Vilanch. Mιλάει για την πολυπλοκότητα να γράφεις για μια τελετή που παρακολουθούν εκατομμύρια ανά τον κόσμο και μερικούς από τους διασημότερους ανθρώπους στον πλανήτη:  “It’s always a negotiation. It gets sent to them and it is read by everybody on the planet who knows them. And you get notes from their publicist, their manager, their agent, their pet psychiatrist, their gardener, their Pilates instructor, everybody chimes in and says, Here’s what I think you should say. Or they don’t read it at all until they’re in the car on the way to the rehearsal the day before the show. And then they walk in and the first thing we do with all of them is sit them down with the producers and go over the material so that we can make the changes right on the spot and put them in the teleprompter.” “This is the guy who writes the Oscars?”

Ο ΣΚΑΙ παρουσιάζει μερικά ενδιαφέροντα νούμερα πίσω από τα βραβεία: “- 3.400 θέσεις έχει το Κόντακ Θίατερ στο οποίο πραγματοποιείται η τελετή από το 2002. – 26 είναι το ρεκόρ των Όσκαρ που έχει κερδίσει κάποιος υποψήφιος: ο Ουόλτ Ντίσνεϊ έχει κερδίσει 22 φορές και έχει πάρει και τέσσερα τιμητικά Όσκαρ. Ο ίδιος έχει και το ρεκόρ υποψηφιοτήτων (59). – 15 φορές έχει προταθεί η Μέριλ Στριπ (με τη φετινή της υποψηφιότητα για την ταινία “Αμφιβολία”), ακολουθούν Τζακ Νίκολσον και Κάθριν Χέμπορντ με 12 υποψηφιότητες. “ “Τα Όσκαρ με αριθμούς”