Σε συνέχεια της ανάρτησης για τον Πικάσο και τη σχέση του με τους κλασσικούς ζωγράφους.
"Στον κήπο (ο Πικάσο και η κόρη του Παλόμα)" (1953), Πικάσο
“Μου πήρε 4 χρόνια να ζωγραφίσω σαν το Ραφαήλ, αλλά μια ολόκληρη ζωή για να ζωγραφίσω σαν παιδί” συνήθιζε να λέει ο Πικάσο. Από τις αρχές Μαρτίου λοιπόν η Εθνική Πινακοθήκη στο Λονδίνο εξερευνά ακριβώς αυτή τη σχέση ανάμεσα στον Πικάσο και τους μεγάλους κλασσικούς του παρελθόντος.
“Αυτή η έκθεση σε χτυπάει στο πρόσωπο σαν έκρηξη” λέει στην αρχή του άρθρου της η τεχνο-κριτικός των Times Rachel Campbell-Johnston, αναφερόμενη στην έκθεση “Picasso: Challenging the past” της National Gallery στο Λονδίνο. Και πράγματι, η έκθεση που ξεκίνησε από το Παρίσι και βρίσκεται τώρα στο Λονδίνο, αποτελεί μια από τις πιο ενδιαφέρουσες συναντήσεις της τέχνης τα τελευταία χρόνια: από τη μία ο Πικάσο, ο καινοτόμος μοντερνιστής, ο άνθρωπος που επηρέασε όσο λίγοι την πορεία της σύγχρονης τέχνης και από την άλλη οι “κλασσικοί”, οι δάσκαλοι πάνω στους οποίους βασίστηκε, επηρεάστηκε, αντέγραψε και αρκετές φορές “κορόϊδεψε” με τα έργα του, όλοι κάτω από την ίδια στέγη (αν και εσκεμένα όχι στο ίδιο δωμάτιο) “αναμετρώνται ο ένας απέναντι από τον άλλο”.
Γιατί βέβαια ο Πικάσο ήταν πρωτίστως ένας καλλιτέχνης με κλασσική καλλιτεχνική παιδεία και εξαιρετική τεχνική, ο οποίος επέλεξε να σπάσει τις φόρμες και να αφήσει πίσω του το περιττό. Έτσι στην ουσία της η θεματογραφία του παραμένει εξαιρετικά κλασσική: πορτρέτα, νεκρές φύσεις και βέβαια πολλά γυμνά είναι τα θέματα γύρω από τα οποία περιστρέφονται οι πίνακές του.
Πως όμως παίρνει ένα κλασσικό θέμα (ενός Γκόγια ή ενός Βελάσκεθ που τόσο θαύμαζε) και το “απογυμνώνει” ο Πικάσο; Δείτε για παράδειγμα τις “Γυναίκες του Αλγερίου” του Ντελακρουά:
"Γυναίκες του Αλγερίου στο διαμέρισμά τους" (1834), Ντελακρουά
Με αφορμή το νέο άλμπουμ των U2 ο Γιάννης Πετρίδης αναρωτιέται γιατί τα νέα συγκροτήματα δεν έχουν συνέχεια και αν τελικά οι U2 αποτελούν το συγκρότημα-ορόσημο των τελευταίων δεκαετιών. Όπως γράφει χαρακτηριστικά:
“Ολα δείχνουν ότι όπως και στις περισσότερες μορφές της κοινωνικής μας ζωής, έτσι και στη μουσική περνάμε πια, και για άγνωστο χρονικό διάστημα, στην αναζήτηση ηγετικών φυσιογνωμιών μόνο μέσα από ήδη γνωστούς καλλιτέχνες, αφού τα σύγχρονα νέα ονόματα δεν μπορούν εύκολα να ξεχωρίσουν, πολλές φορές όχι τόσο λόγω έλλειψης ταλέντου, αλλά κυρίως γιατί ο τρόπος προώθησης της μουσικής μέσω του Διαδικτύου στερεί από το ακροατήριο αυτήν την ανθρώπινη επαφή που έκτιζαν σταδιακά οι παλαιότεροι.”
ΚΑΘΕ ΓΕΝΙΑ ΘΕΛΕΙ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ROLLING STONES
από τον Γιάννη Πετρίδη
Την περασμένη δεκαετία και παλαιότερα, όταν ακούγαμε κάποιο νέο όνομα στον χώρο της μουσικής, συχνά προσπαθούσαμε να προβλέψουμε το αν θα μπορούσε να διαδεχθεί τη Madonna, τους U2 κ.λπ.
Σήμερα, στην ακρόαση κάθε νέου ονόματος που παρουσιάζει ένα ικανοποιητικό άλμπουμ, η σκέψη μας έχει αντίστροφη κατεύθυνση: θα μπορέσουν να έχουν ανάλογη πετυχημένη πορεία σε σχέση με αυτό που υποδηλώνει η πρώτη τους παρουσία; Δυστυχώς, τα δείγματα από τη δεκαετία μας δεν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά. Συνήθως κάθε καλλιτέχνης ή συγκρότημα που παρουσιάζει ένα ικανοποιητικό άλμπουμ, συνεχίζει με ένα μέτριο δεύτερο και μόνο μέσω του τρίτου δίσκου τους μερικοί καταφέρνουν να ξανακερδίσουν την εμπιστοσύνη μας.
Οι U2, που τα μέλη τους είναι πια σχεδόν 50άρηδες, διεκδικούν το να γίνουν οι Rolling Stones της γενιάς τους. Μιας γενιάς που μεγάλωσε στη δεκαετία του ’80 και το δικό της Satisfaction είναι το Sunday Bloody Sunday. Οι 50άρηδες, που τους ακολουθούν πιστά εδώ και 30 χρόνια, αγωνίζονται σήμερα με κάθε μέσο να βγουν αλώβητοι από την οικονομική κρίση που έχει δημιουργηθεί εδώ και αρκετούς μήνες. Ο ανταγωνισμός που αυτή προκαλεί στην εξεύρεση εργασίας οδηγεί τους νεότερους, μοιραία πολλές φορές, να διεκδικούν να πάρουν τις θέσεις που κατέχουν οι συνομήλικοι των γονιών τους.
Posted in Indie Rock
"Ανάσταση" (13ος αιώνας), Πανσέληνος, Καρυές Άγιο Όρος
Ημέρες που είναι ο Belbo προτείνει τη μεγαλύτερη ίσως παρουσίαση Βυζαντινής τέχνης (αντικειμένων, εικόνων, νομισμάτων) που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Στο Βυζαντινό Μουσείο φυσικά (Λ. Βασ. Σοφίας 22), η παρουσίαση καλύπτει την περίοδο από την Άλωση μέχρι και το νέο Ελληνικό κράτος με μια τεράστια συλλογή από αντικείμενα, εικόνες, γλυπτά και νομίσματα (πρόκειται ουσιαστικά για το 2ο μέρος της μόνιμης συλλογής του Μουσείου που ξεκινάει να εκτίθεται).
Βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα τα κομμάτια “Η ενετική κυριαρχία και οι Γραικοί” όπου υπάρχει και η πρώτη μεγάλη ανανέωση της Βυζαντινής τέχνης, καθώς επίσης και “η Οθωμανική κατάκτηση και το γένος” απόδειξη ότι ο Ελληνισμός συνέχισε να παράγει πολιτισμό, ενδεικτικά παραπέμπω:
“στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, όπου το παραμικρό κεντητό πουκάμισο, το πιο φτηνό βαρκάκι, το πιο ταπεινό εκκλησάκι, το τέμπλο, το κιούπι, το χράμι, όλα τους αποπνέανε μιαν αρχοντιά κατά τι ανώτερη των Λουδοβίκων.” Οδυσσέας Ελύτης. Εν Λευκώ
Μια σημαντική παρουσίαση του υλικού του Μουσείου που αξίζει την προσοχή σας, ακολουθεί η αναλυτική περίληψη.
Το Βυζαντινό Μουσείο μεταμορφώνεται. Από το καλοκαίρι του 2004 που άνοιξε στο κοινό το πρώτο τμήμα της νέας μόνιμης έκθεσης, ολοκληρώνεται φέτος την άνοιξη, η παρουσίαση του δεύτερου μέρους της συλλογής του. Με τίτλο “Από το Βυζάντιο στη νεότερη εποχή” η έκθεση καλύπτει χρονικά την περίοδο από την Άλωση μέχρι και το νέο Ελληνικό κράτος. Σε ένα νέο χώρο 1400 τετρ. μ. εκτίθενται στο κοινό 750 αντικείμενα, τα περισσότερα για πρώτη φορά (ενδεικτικά αναφέρουμε: 243 εικόνες, 30 τοιχογραφίες, 24 γλυπτά και ένας θησαυρός 1000 νομισμάτων)! Τα εκθέματα αναδεικνύονται με βάση το κοινωνικό, πολιτιστικό και πολιτικό πλαίσιο της εποχής, γι’ αυτό και μιλάμε ουσιαστικά για την πρώτη, οργανωμένη από μουσείο έκθεση της συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου.
Συγκεκριμένα, αναπροσαρμόζεται η τελευταία αίθουσα του πρώτου μέρους της έκθεσης των βυζαντινών συλλογών του ΒΧΜ «Η τελευταία αναλαμπή», που αναφέρεται στην εποχή των Παλαιολόγων. Παρουσιάζεται η «Πνευματική και καλλιτεχνική κινητικότητα τον 15ο αιώνα», με πρωτότυπο εκθεσιακό υλικό και οπτικοακουστικά μέσα. Σε ειδική προβολή σχολιάζεται επίσης η Άλωση της Κωνσταντινούπολης, που σηματοδοτεί και το πέρασμα από τους «Βυζαντινούς στους Νεότερους χρόνους».
Η έκθεση του δεύτερου μέρους των μεταβυζαντινών συλλογών αναπτύσσεται ως εξής:
• Η Ενετική κυριαρχία και οι Γραικοί (Ι.)
• Από το ανθίβολο στην εικόνα (ΙΙ.)
• Η Οθωμανική κατάκτηση και το Γένος (ΙΙΙ.)
• Το Έντυπο και ο Νέος Ελληνισμός (ΙV.)
• Η Θρησκευτική ζωγραφική στο νεοελληνικό κράτος (V.)
ΕΠΙΣΗΣ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2011 ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ
Καλοκαίρι σημαίνει Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου! Το φετινό πρόγραμμα παρουσιάζει ενδιαφέρουσες παραστάσεις/συναυλίες και μερικά πραγματικά μεγάλα ονόματα της διεθνούς θεατρικής και μουσικής σκηνής (Έλεν Μίρεν, Σαμ Μέντες, Ίθαν Χοκ και Ντάνιελ Μπαρενμπόϊμ). Ο Belbo επιλέγει τις σημαντικότερες από αυτές, προσπερνώντας βαρετές ή μεταμοντέρνες συνταγές.
ΘΕΑΤΡΟ – ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ
O Ίθαν Χοκ τα λέει με τον Τόμπιας Σίγκαλ στο "Χειμωνιάτικο Παραμύθι" του Shakespeare
“Το Χειμωνιάτικο Παραμύθι” (William Shakespeare) 21-22/8
Σύνολο: The Bridge Project (BAM – The Old Vic – Neal Street Productions)
Σκηνοθεσία: Σαμ Μέντες
Πρωταγωνιστούν: Ίθαν Χοκ, Ρεμπέκα Χολ, Σινέντ Κιούζακ, Ρίτσαρντ Ίστον, Τζος Χάμιλτον, Ράσελ Μπιλ
Χώρος: Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου
Γιατί: Πρώτα απ’ όλα γιατί είναι μια παραγωγή του Old Vic του παλιότερου κι ενός από τα σημαντικότερα θέατρα του Λονδίνου. Επίσης ποιες οι πιθανότητες να δείτε πάλι τον Ίθαν Χοκ και τη Ρεμπέκα Χολ ζωντανά στη σκηνή; Αστέρες αυτού του μεγέθους σπάνια επισκέπτονται τη χώρα μας. Αν περιμένετε όμως μόνο μια παράσταση γνωστών ονομάτων μάλλον θα πέσετε έξω, μιας και συνοδεύεται από ένα στοιβαρό σύνολο Άγγλων ηθοποιών του θεάτρου που υπόσχονται μια δυνατή θεατρική βραδυά που μυρίζει west end. Όλα αυτά κάτω από τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Σαμ Μέντες (“American Beauty”). Ατυχώς επίσης είναι σίγουρο ότι πρόκειται για την παράσταση που θα μαζέψει πάνω της όλα τα φώτα της δημοσιότητας μαζί με τους γνωστούς μαϊντανούς.
Πληροφορίες/εισητήρια: Το χειμωνιάτικο παραμύθι
Διαβάστε την κριτική μας για το “Χειμωνιάτικο Παραμύθι” του Σαίξπηρ
“Φαίδρα” (Ρακίνας) 10-11/7
Σύνολο: Εθνικό θέατρο Μεγάλης Βρετανίας
Σκηνοθεσία: Νίκολας Χάντερ
Πρωταγωνιστούν: Έλεν Μίρεν, Ντόμινικ Κούπερ, Γουέντυ Μόργκαν
Χώρος: Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου
Γιατί: Πρώτα απ’ όλα για την Έλεν Μίρεν. Μια από τις σημαντικότερες Βρετανίδες ηθοποιούς της τελευταίας 20ετίας η οποία όχι δεν έγινε γνωστή με το ρόλο της σαν “Βασίλισσα” όπως διαβάζω παντού – ήταν ήδη πασίγνωστη και καταξιωμένη. Από εκεί και πέρα το Εθνικό Θέατρο της Μεγάλης Βρετανίας είναι το σημαντικότερο κρατικό θέατρο της χώρας, με εξαιρετικές πάντα παραγωγές (και πολύ τολμηρές και καινοτόμες συχνά-πυκνά). Τέλος γιατί την ελεύθερη μετάφραση υπογράφει ο Τεντ Χιούζ (ο ποιητής-σύζηγος της αδικοχαμένης Σύλβια Πλαθ).
Πληροφορίες/εισητήρια: Φαίδρα
Posted in ΘΕΑΤΡΟ, ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ, Κλασσική/Jazz/Χορός
Ένα υπέροχο μικρό χιουμοριστικό διήγημα από το Woody Allen στο τελευταίο τεύχος του New Yorker.
Δύο φίλοι μετά το θάνατό τους επιστρέφουν στη γη σαν… αστακοί σε ένα ακριβό Νεοϋορκέζικο εστιατόριο, έτοιμοι να γίνουν το πρώτο πιάτο του ανθρώπου που τους εξαπάτησε! Ο Woody Allen γράφει περίπου όπως κινηματογραφεί: γεμάτος ρυθμό, κομψότητα αλλά πάνω απ’ όλα αδυσώπητο χιούμορ. Χαρείτε το διηγηματάκι:
TAILS OF MANHATTAN
by Woody Allen
Two weeks ago, Abe Moscowitz dropped dead of a heart attack and was reincarnated as a lobster. Trapped off the coast of Maine, he was shipped to Manhattan and dumped into a tank at a posh Upper East Side seafood restaurant. In the tank there were several other lobsters, one of whom recognized him. “Abe, is that you?” the creature asked, his antennae perking up.
“Who’s that? Who’s talking to me?” Moscowitz said, still dazed by the mystical slam-bang postmortem that had transmogrified him into a crustacean.
“It’s me, Moe Silverman,” the other lobster said.
“O.M.G.!” Moscowitz piped, recognizing the voice of an old gin-rummy colleague. “What’s going on?”
“We’re reborn,” Moe explained. “As a couple of two-pounders.”
“Lobsters? This is how I wind up after leading a just life? In a tank on Third Avenue?”
“The Lord works in strange ways,” Moe Silverman explained. “Take Phil Pinchuck. The man keeled over with an aneurysm, he’s now a hamster. All day, running at the stupid wheel. For years he was a Yale professor. My point is he’s gotten to like the wheel. He pedals and pedals, running nowhere, but he smiles.”
Βασίλης Αλεξάκης, Πέτρος Τατσόπουλος, Απόστολος Δοξιάδης, Μαρίνα Καραγάτση και Θανάσης Βαλτινός, ανάμεσα στους 60 συγγραφείς που επιλέγουν τα αγαπημένα τους αναγνώσματα
Σε συνέχεια του άρθρου της περασμένης εβδομάδας με τα 100 σημαντικότερα λογοτεχνικά έργα όλων των εποχών, 60 Έλληνες συγγραφείς επιλέγουν τα 10 αγαπημένα τους βιβλία.
Έχει ενδιαφέρον η λίστα με τα αναγνώσματα των λογοτεχνών μας, ενδεικτικά των επιδράσεων τους, αλλά και των ιδιαίτερων “εμμονών” του καθενός από αυτούς. Κλασσικά αναγνώσματα είναι το βασικό χαρακτηριστικών των επιλογών των περισσοτέρων με το Ντοστογιέφσκυ να έχει επιλεγεί 30 φορές και ο Καβάφης 14. Από εκεί και πέρα, οι επιλογές του καθενός είναι ενδεικτικές του προφίλ του:
Οι συγγραφείς παρουσιάζονται αλφαβητικά:
1. ΚΩΣΤΑΣ ΑΚΡΙΒOΣ
1. Oμηρικά έπη (Oδύσσεια & Ιλιάδα)
2. Μόμπι Ντικ, Χέρμαν Μέλβιλ
3. Ποιήματα, Κ.Π. Καβάφης
4. Τα εγκώμια του Επιτάφιου Θρήνου
5. Εκατό χρόνια μοναξιά, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες
6. Ακυβέρνητες πολιτείες, Στρατής Τσίρκας
7. Oιδίπους τύραννος, Σοφοκλής
8. Από το στόμα της παλιάς Remington, Γιάννης Πάνου
9. Καθώς ψυχορραγώ, Oυίλιαμ Φόκνερ
10. Ιστορία αγάπης και σκότους, Άμος Oζ
2. ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΛΕΞΑΚΗΣ
1. Δον Κιχώτης, Θερβάντες
2. Μεγάλες προσδοκίες, Κάρολος Ντίκενς
3. Μαντάμ Μποβαρί, Γκιστάβ Φλομπέρ
4. Το μοναστήρι της Πάρμας, Σταντάλ
5. Oι περιπέτειες του Χοκ Φιν, Μαρκ Τουέιν
6. Φως τον Αύγουστο, Oυίλιαμ Φόκνερ
7. Περιμένοντας τον Γκοντό, Σάμιουελ Μπέκετ
8. Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο, Μάρσελ Προυστ
9. Ταξίδι στην άκρη της νύχτας, Λουί Φερντινάν Σελίν
10. Πάπισσα Ιωάννα, Εμμανουήλ Ροΐδης
3. ΧΡΗΣΤOΣ ΑΣΤΕΡΙOΥ
1. Η καρδιά του σκότους, Τζόζεφ Κόνραντ
2. Oι σημειώσεις του Μάλτε Λάουριτς Μπρίγκε, Ράινερ Μαρία Ρίλκε
3. Λολίτα, Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ
4. Oι περιπέτειες του Χοκ Φιν, Μαρκ Τουέιν
5. Ποιήματα, Έμιλι Ντίκινσον
6. Διηγήματα, Άντον Τσέχοφ
7. Oι αόρατες πόλεις, Ίταλο Καλβίνο
8. Αούστερλιτς, Β. Γκ. Ζέμπαλντ
9. Ελίζαμπεθ Κοστέλο, Τζ.Μ. Κούτσι
10. Ένας τάφος για τον Μπόρις Νταβίντοβιτς, Ντανίλο Κις
4. BAΣΙΛΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚOΣ
1. Μασιμίλα Ντόνι, Oνορέ ντε Μπαλζάκ
2. Ποίος ήτον ο φονεύς του αδελφού μου; Γεώργιος Βιζυηνός
3. Χρήστος Μηλιώνης, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
4. Παραχαράκτες, Αντρέ Ζιντ
5. O ηλίθιος της οικογένειας (βιογραφία Φλομπέρ), Ζαν Πολ Σαρτρ
6. Η αληθινή ζωή του Σεμπάστιαν Νάιτ, Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ
7. Πετρέλαιο, Άπτον Σίνκλερ
8. Look back in anger, Τόμας Γουλφ
9. Η μεταμόρφωση, Φραντς Κάφκα
10. Βιργιλίου θάνατος, Χέρμαν Μπροχ
Posted in ΒΙΒΛΙΑ-ΚΕΙΜΕΝΑ, COMICS, ΛΙΣΤΕΣ
Ο Walter (Fred MacMurray) προσπαθεί να διαβάσει τι γράφει η αλυσίδα στο πόδι της Phyllis (Barbara Stanwyck)
Σε συνέχεια της ανάρτησης για τις μοιραίες γυναίκες ο Belbo παραθέτει την υποδειγματική σκηνή της αποπλάνησης από το αριστουργηματικό film noir “Double Indemnity” (1944).
Ο ανυποψίαστος ασφαλιστής Walter Neff (Fred MacMurray) μπαίνει στο σπίτι της Phyllis (Barbara Stanwyck) με την προοπτική να πουλήσει σ’ αυτήν και το σύζηγό της ασφάλεια ζωής. Η Phyllis θα τον παρασύρει σε ένα σχέδιο δολοφονίας του συζήγου της. Το “Double Indemnity” είναι ένα από τα καλύτερα film noir στην ιστορία του Κινηματογράφου: όποιος δεν έχει δει αυτή την ταινία πρέπει να το κάνει!
Η σκηνή διαδραματίζεται στο σπίτι της Phyllis κατά την πρώτη επίσκεψη του Walter. Προσέξτε πόσο αριστοτεχνικά γραμμένος είναι ο διάλογος, γεμάτος ερωτικά υπονοούμενα και χιούμορ, ξεκινώντας με την ερώτηση του Walter για την αλυσίδα στο πόδι της Phyllis:
Walter Neff: You should tell me what’s engraved in that anklet.
Phyllis: Just my name.
Walter Neff: As for instance?
Phyllis: Phyllis.
Walter Neff: Phyllis eh? I think I like that.
Phyllis: but you’re not sure…
Walter Neff: I have to drive it around the block a couple of times.
Phyllis: Mr. Neff, why don’t you drop by tomorrow evening about eight-thirty. He’ll be in then.
Walter Neff: Who?
Phyllis: My husband. You were anxious to talk to him weren’t you?
Walter Neff: Yeah, I was, but I’m sort of getting over the idea, if you know what I mean.
Phyllis: There’s a speed limit in this state, Mr. Neff. Forty-five miles an hour.
Walter Neff: How fast was I going, officer?
Phyllis: I’d say around ninety.
Walter Neff: Suppose you get down off your motorcycle and give me a ticket.
Phyllis: Suppose I let you off with a warning this time.
Walter Neff: Suppose it doesn’t take.
Phyllis: Suppose I have to whack you over the knuckles.
Walter Neff: Suppose I bust out crying and put my head on your shoulder.
Phyllis: Suppose you try putting it on my husband’s shoulder.
Walter Neff: That tears it.
Posted in Οι Κλασσικές ταινίες
|
