Attila ’74 – 35 χρόνια από την εισβολή στην Κύπρο

Attila ’74: Αν καταφέρετε να βρείτε αυτή την ταινία, δείτε τη, ο Κακογιάννης περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο τις τραγικές ημέρες του ’74, σαν σήμερα πριν από 35 χρόνια.

 

Το νέο μουσείο της Ακρόπολης

Όπου ο Belbo ατενίζει το νέο μουσείο της Ακρόπολης και αναρωτιέται για τη σημασία του.

Από όποια πλευρά και να το κοιτάξετε, το νέο Μουσείο της Ακρόπολης φαίνεται σαν μια λαμπερή προσθήκη στη Νεοελληνική μας πολιτιστική ζωή: είναι ένα αστραφτερό δείγμα μοντέρνας αρχιτεκτονικής, αναδεικνύει τα αριστουργηματικά γλυπτά που περιέχει, θέτει ευθέως το ζήτημα της επιστροφής των μαρμάρων, κτλ. Το μουσείο πετυχαίνει το στόχο του και γι’ αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία: οι όποιες αντιρρήσεις βγήκαν από τη μέση, το κτήριο “έδεσε με το βράχο”, τα γλυπτά απέκτησαν ένα χώρο που τους αξίζει, η Αθήνα απέκτησε ένα όμορφο κτήριο, ίσως και ορόσημο κάποια στιγμή στο μέλλον ποιος ξέρει; Εξίσου σημαντικό, είναι από τις λίγες φορές που φαίνεται ότι πήραμε τις σωστές αποφάσεις, δεν κάναμε παρασπονδίες, πετύχαμε αυτό που θέλαμε αφήνοντας πίσω γκρίνιες και μιζέριες. Σωστά αισθανόμαστε χαρούμενοι για το αποτέλεσμα.

Την ίδια στιγμή το νέο μουσείο αναδεικνύει την ανικανότητά μας να φέρουμε μια νέα πρόταση στον κόσμο. Το πιο σημαντικό πολιτιστικό γεγονός των τελευταίων ετών δεν παύει να είναι απλά ένας χώρος στέγασης των δημιουργιών του παρελθόντως – όχι πρωτογενής καλλιτεχνική δημιουργία, στην οποία η χώρα μας είναι πρακτικά ανύπαρκτη – πόσο σημαντικό μπορεί πραγματικά να είναι αυτό; Επιπλέον σαν κτήριο, το μουσείο καμία σχέση δεν έχει με την παράδοση ή την τέχνη μας, ακολουθώντας απλά τις προτροπές της μοντέρνας αρχιτεκτονικής: άνετα θα μπορούσε να έχει χτιστεί στο Λονδίνο, το Παρίσι ή οποιαδήποτε άλλη Ευρωπαϊκή πόλη. Η πλήρης ατολμία στην προσέγγιση  του κτηρίου είναι ενδεικτικό της “επαρχιωτικής” αντίληψης της Νεοελληνικής κοινωνίας: επιλέξαμε μια αισθητική που θα ήταν αποδεκτή από τους Ευρωπαίους, όχι ένα κτήριο το οποίο εκφράζει εμάς σα λαό.

Κριτική: Φαίδρα του Ρακίνα

 

Ο Belbo σχολιάζει την παράσταση του Εθνικού Θεάτρου της Μεγ. Βρετανίας (Ιούλιος 2009)

Η παράσταση του Εθνικού θεάτρου της Μεγ. Βρετανίας (National Theater), είχε όλες τις προδιαγραφές για μια επιτυχία: ένα πασίγνωστο θεατρικό σχήμα (το National Theater είναι από τους σημαντικότερους θεατρικούς οργανισμούς της Αγγλίας), μια μεγάλη σταρ (Έλεν Μίρεν), γνωστά ονόματα του Αγγλικού θεάτρου στους δεύτερους ρόλους και μια εμπνευσμένη μετάφραση (Τέντ Χιουζ). Δεν ήταν έκπληξη λοιπόν το αποτέλεσμα και όσοι βρέθηκαν στην Επίδαυρο αυτό το διήμερο απόλαυσαν ωραίο θέατρο.

Ο έρωτας της Φαίδρας για τον προγονό της Ιππόλυτο γίνεται φανερό από την αρχή ότι δεν θα έχει αίσιο τέλος. Ο Ρακίνας δεν δίνει στην ηρωίδα του κανένα άλλο ελαφρυντικό πλην του τυφλού πάθους που την οδηγεί από την εξομολόγησή της στην αρχή της παράστασης, μέχρι το τραγικό φινάλε. Γύρω της οι υπόλοιποι χαρακτήρες δεν αποτελούν γι’ αυτήν παρά απλά εμπόδια προς την επίτευξη του σκοπού της: κατάκτηση του Ιππόλυτου από την ίδια ή εγκατάλειψή του από όλες τις γυναίκες του κόσμου.

Ρούθ Νέγγα

Review: Phedre by Racine (National Theater)

 

Review of the play (Epidaurus, July 2009)

The National Theater’s production of Phedre was setup for success from the beginning: a shinning star (Helen Mirren), a great cast and a wonderful adaptation by Ted Hughes. Thus, it wasn’t really a surprise that all that watched the play in the ancient theater of Epidaurus treated themselves to great theater.

Ο “Δεσμώτης του Ιλίγγου” και η “Λόλα Μόντες” και πάλι στους Κινηματογράφους

Ο Belbo προτείνει για τα βράδυα του καλοκαιριού Κινηματογράφο και δύο από τις σημαντικότερες ταινίες όλων των εποχών σε επανέκδοση: “Δεσμώτης του Ιλίγγου” του Άλφρεντ Χίτσκοκ και “Η πτώση της Λόλας Μόντες” του Μαξ Οφίλς.

Ο “Δεσμώτης του Ιλίγγου” είναι η ταινία που έχω δει στην κορυφή της λίστας των καλύτερων ταινιών όλων των εποχών περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη. Και για πολύ καλούς λόγους: ο Χίτσκοκ μας βάζει με μαεστρία στο σύμπαν του υψοφοβικού αστυνόμου Τζον Φέργκιουσον που παθιάζεται με την περίεργη Μαντλέν (γυναίκα ενός φίλου του), καθώς την παρακολουθεί. Η ταινία είναι πάνω απ’ όλα ένα ψυχολογικό θρίλερ γεμάτο ένταση και ανατροπές με τη συγκλονιστική μουσική του Μπέρναντ Χέρμαν να οδηγεί το ρυθμό και έναν εξαιρετικό Τζέιμς Στιούαρτ. Δείτε την ταινία όπως της αξίζει: σε μεγάλη οθόνη με τα υπέροχα χρώματα του αναλογικού φιλμ και θα τη θυμάστε για χρόνια.

“Η πτώση Λόλα Μόντες” είναι μια ταινία μεγάλων διαστάσεων: τεράστιοι χώροι, πολύ χρώμα και στη μέση η Λόλα μια γυναίκα που στο τέλος της ζωής της είναι νούμερο σε τσίρκο θυμάται το γεμάτο έρωτα και σκάναλα παρελθόν της. Η ιστορία είναι πραγματική: η Λόλα Μόντες ήταν η ερωμένη σπουδαίων ανθρώπων της εποχής της (από το Λίστ μέχρι Βασιλείς πέρασαν απ’ το κρεββάτι της) και ο Οφίλς τη μεταφέρει στην οθόνη με μεγαλοπρέπεια. Δεν είμαι οπαδός των των ταινιών “μεγάλων διαστάσεων” και προτιμώ τις πολύ πιο ατμοσφαιρικές ασπρόμαυρες ταινίες του Οφίλς, αλλά η ταινία είναι εξαιρετικά γυρισμένη, πολύπλοκη και με εξαιρετικές ερμηνείες: αν έχετε διάθεση για κάτι τέτοιο θα περάσετε καλά.