Εξαιρετικά τα είπε ο Πράϊσνερ

Στενοχωρήθηκα που έχασα τον Πράϊσνερ στο Μέγαρο μουσικής γιατί είναι από τους αγαπημένους μου σύγχρονους συνθέτες. Με ενθουσίασαν όμως τα λόγια του που νομίζω ότι περιγράφουν λίγο και τη μουσική του (έτσι τουλάχιστον όπως την καταλαβαίνω εγώ), λέγοντας κάποιες μεγάλες αλήθειες σε σχέση με τη σύγχρονη πραγματικότητα. Διαβάζω λοιπόν στην Καθημερινή:

Η έμπνευση για τον Πράισνερ προέρχεται από την ανησυχία του ότι οι άνθρωποι στη σημερινή εποχή απομακρύνονται όλο και περισσότερο μεταξύ τους, ως συνέπεια των τεχνολογικών επιτευγμάτων, τα οποία -παραδόξως- αποτελούν εμπόδιο στην επικοινωνία και την ενδοσκόπηση. «Οχι πολύ καιρό πριν» λέει ο ίδιος «διαβάζαμε κάτω από το φως της λάμπας πετρελαίου. Τώρα μοιράζουμε την προσοχή μας μεταξύ της τηλεόρασης, της οθόνης του υπολογιστή μας και των κινητών τηλεφώνων μας. Το τεράστιο άλμα της τεχνολογίας όμως δεν στηρίχθηκε σε κάποιο φιλοσοφικό η ψυχολογικό υπόβαθρο, ούτε στην τέχνη. Οι άνθρωποι έχουν λησμονήσει την ψυχή τους – δεν έχουν ούτε χρόνο ούτε χώρο να της αφιερώσουν».

πολύ αληθινός πραγματικά, ολόκληρο το άρθρο εδώ.

Κριτική & εντυπώσεις συναυλίας Μπομπ Ντίλαν στην Αθήνα (Bob Dylan, Terra Vibe, Μαλακάσα, 29 Μαϊου)

Μια νύχτα γεμάτη εξαιρετική μουσική απόλαυσαν όσοι βρέθηκαν το βράδυ της 29 Μαΐου στη Μαλακάσα για τη συναυλία του Ντύλαν. Ο ζωντανός αυτός θρύλος δεν απογοήτευσε, τουναντίον έπαιξε με πάθος και ένταση για σχεδόν 2 ώρες τα κομμάτια που μας έκαναν να τον αγαπήσουμε, θυμίζοντας στους παλιότερους και μαθαίνοντας στους μικρότερους τι εστί πραγματικά καλή μουσική. Κι όλα αυτά παρόλα τα 70 του χρόνια, μιας και η πραγματική έμπνευση και το πάθος δεν είναι θέμα ηλικίας.

Ωραίο το βιντεάκι του Φεστιβάλ Αθηνών

Μου άνοιξε την όρεξη το διαφημιστικό βιντεάκι του Φεστιβάλ Αθηνών: ακτινοβολεί κέφι, έμπνευση και Ελληνικό καλοκαίρι. Για όλους εμάς που παρακολουθούμε με Θρησκευτική ευλάβεια αυτό το Φεστιβάλ κάθε καλοκαίρι και σχεδιάζουμε τις διακοπές μας γύρω από αυτό, αυτές οι εκδηλώσεις αποτελούν μια ανάσα…

Μεγάλη κοροϊδία ο Μάλκοβιτς τελικά!

Λοιπόν στενοχωριέμαι πραγματικά που είχα προτείνει την παράσταση, γιατί το θεατρικό του Μάλκοβιτς με την "Αττική Πολιτιστική Εταιρία" (ωραίο πομπώδες όνομα) αποδείχθηκε μεγάλη κοροϊδία! Πρώτα απ’ όλα ήταν μια μετριότατη παράσταση, με τους περισσότερους θεατές να φεύγουν απογοητευμένοι με αυτό που είδαν. Πιο ενοχλητικές όμως είναι οι τιμές οι οποίες ζητήθηκαν: σε περίοδο κρίσης είναι δυνατόν κάποιος να ζητάει 150 ευρώ για μια δίωρη παράσταση; Ακόμη περισσότερο η σύγκριση με τις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες δείχνει ότι κάποιοι "αετονύχηδες" προσπάθησαν στη χώρα μας να βγάλουν γρήγορο χρήμα. Το έψαξα λίγο και ένα email που έφτασε στα χέρια μου μιλάει για τιμές στο 50% ή και χαμηλότερα από τις Ελληνικές, δείτε:

Οι καλύτερες παραστάσεις της χρονιάς: La Chunga

Ο Δικαιόπολις συνεχίζει την κριτική στις καλύτερες θεατρικές παραστάσεις της χρονιάς με το La Chunga

Μία από τις καλύτερες παραστάσεις της χρονιάς είναι αναμφισβήτητα στο θέατρο «Επί Κολωνώ» η πανελλήνια πρώτη του πρώτου θεατρικού έργου του γνωστού Περουβιανού μυθιστοριογράφου Μάριο Βάργκας Λιόσα. «La Chunga».

Στις εσχατιές της Δύσης έξω από την πρωτεύουσα Λίμα του Περού μία μυστηριώδης και δυναμική γυναίκα η Τσούνγκα διατηρεί ένα κακόφημο στέκι όπου συχνάζουν διάφοροι περιθωριακοί τύποι. η μόνη τους ασχολία είναι η χαρτοπαιξία, η άφθονη κατανάλωση μπύρας και η διήγηση φανταστικών περιπετειών. Η φαινομενική και μάλλον υποτονική ατμόσφαιρα διαταράσσεται από την εμφάνιση της νεαρής και αθώας Μέτσε, η οποία όντας ερωτευμένη με ένα κοινό προαγωγό, τον αδίστακτο Χοσεφίνο θυσιάζεται ως σύγχρονη Ιφιγένεια αλλά για πολύ ταπεινούς σκοπούς. προσφέρεται στην ιδιοκτήτρια για μια νύχτα με αντάλλαγμα ένα ποσό για να συνεχίσει ο Χοσεφίνο την χαρτοπαιξία. Η εξέλιξη είναι τελείως απρόβλεπτη, η Μέτσε εξαφανίζεται και όταν στην δεύτερη πράξη οι ήρωες θυμούνται τα γεγονότα της παράξενης εκείνης νύχτας, ο καθένας δίνει και την δική του εκδοχή. (Το έργο θυμίζει έντονα, τηρουμένων βεβαίως των αναλογιών, μία κλασσική ταινία “Run Lola run”)

Νέος Woody Allen

Στις Κάννες λοιπόν προχθές είχαμε τη χαρά να έχουμε ακόμη μία ταινία του μεγάλου Γούντυ Άλλεν που αντί να πίνει χαμομήλι και να βλέπει πρωϊνάδικα, συνεχίζει να παράγει εξαιρετικές ταινίες με τον ίδιο σχεδόν ρυθμό που έκανε και νέος.

Η ταινία λέγεται: "You will meet a tall and dark stranger" με ένα ακόμη εξαιρετικό σύνολο (Χόπκινς, Γουότς, Μπρολίν, κα) και στο γνωστό μοτίβο (ζευγάρια, προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με τις πλεγμένες σε κουβάρι ζωές τους).

Δείτε μια σκηνή από την ταινία και διαβάστε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Άλλεν εδώ.

5 ακόμη δίσκοι του Μπομπ Ντύλαν (Bob Dylan)

Σε συνέχεια της περασμένης ανάρτησης για το Dylan και τη δισκογραφία του και 1 εβδομάδα πριν από τη συναυλία του στην Αθήνα, σκέφτηκα να παραθέσω 5 επιπλέον δισκάκια που αξίζουν την ακρόασή σας. Γιατί φυσικά ένας καλλιτέχνης με τη δισκογραφία του Dylan και μια καριέρα 40 χρόνων, κρύβει πολλά για τον ψαγμένο ακροατή.

The Freewheelin’ Bob Dylan: ο δίσκος που έβαλε το Ντύλαν στο χάρτη. Περιέχει το κλασσικό “Blowin in the wind”, και την κλασσική φωτογραφία του εξωφύλλου στους δρόμους της Νέας Υόρκης.

Ωραία ιδέα! Το φεστιβάλ Τζαζ του Δήμου Αθηναίων

Επιτέλους ένα φεστιβάλ με ενδιαφέρουσες μουσικές και εντελώς δωρεάν για τους πολίτες! Το Φεστιβάλ Τζαζ του Δήμου Αθηναίων ακούγεται σαν ένας εξαιρετικός τρόπος να περάσετε την επόμενη εβδομάδα, στον προαύλιο χώρο στο Γκάζι. Όλες σχεδόν οι συναυλίες είναι δωρεάν. Το πρόγραμμα έχει ως εξής:

Εξαιρετικός ο Γκοντάρ

Με άγγιξε πραγματικά η κίνηση του Γκοντάρ να μην πάει στις Κάννες φέτος, σαν απάντηση στην οικονομική κατάσταση που βρίσκεται σήμερα ο κόσμος. Ένας από τους λίγους σύγχρονους σκηνοθέτες που διατηρούν ακόμη επαφή με την πραγματικότητα, ο Γκοντάρ καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί να συνεχίζει να κάνει τη δουλίτσα του, τη στιγμή που όλα γύρω του αλλάζουν τόσο απότομα όσο συμβαίνει σήμερα. Η αναφορά του στην Ελλάδα ήταν κάτι παραπάνω από συγκινητική λέγοντας “προβλήματα όπως το ελληνικό δεν μου επιτρέπουν να είμαι μαζί σας στις Κάννες” και συνεχίζοντας:

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Braque

Ένας από τους ιδρυτές του κυβισμού, μαζί με τον Πικάσσο, μια από τις μεγάλες μορφές της ζωγραφικής του 20ου αιώνα (δείτε το υπέροχο γυμνό παραπάνω), διαβάστε περισσότερα εδώ.

Οι καλύτερες παραστάσεις της χρονιάς: Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γούλφ;

Ο Δικαιόπολις σχολιάζει μερικές από τις καλύτερες παραστάσεις του περασμένου χειμώνα.

ΒΙΡΤΖΙΝΙΑ ΓΟΥΛΦ

Το κλασσικό και αξεπέραστο έργο του ΄Εντουαρντ Άλμπη δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. έχει καταξιωθεί στην δραματολογία ως ένα από τα κορυφαία έργα του Αμερικανικού μεταπολεμικού θεάτρου. Η υπόθεση είναι λίγο πολύ γνωστή. Ο Τζωρτζ, ένας μέτριος μάλλον καθηγητής Ιστορίας σε ένα κολλέγιο της Νέας Αγγλίας και η γυναίκα του, η Μάρθα συμβιώνουν μέσα σε ένα τελείως αποτυχημένο γάμο. μόλις και μετά βίας υποφέρουν ο ένας τον άλλο, έχουν παντρευτεί για λόγους που δεν έχουν και πολύ μεγάλη σχέση με την αγάπη και την ερωτική έλξη και κυρίως μεταφέρουν συναισθήματα και προβλήματα της εφηβικής και νεανικής τους ηλικίας. Φαίνεται πλέον ότι η μόνη τους ευχαρίστηση είναι να κατασπαράσσουν ο ένας τις σάρκες του άλλου σε μία ατέρμονη διαδικασία μετάθεσης ευθυνών, σε μία αέναη, αδιέξοδη και αρρωστημένη διαμάχη. Έπειτα από μία δεξίωση στη σχολή η Μάρθα προσκαλεί για ένα ποτό στο σπίτι τους ένα νεαρό ζευγάρι, τον Νικ και την Χάνι. Ο Νικ ένας νεαρός καθηγητής Βιολογίας, ο οποίος μόλις έχει προσληφθεί στο κολλέγιο με πολλά όνειρα και φιλοδοξίες και η γυναίκα του, η Χάνι χαρακτηριστικός τύπος χαζής και απλής κοπέλας υποταγμένης στο σύζυγό της. Η παρουσία του νεαρού ζευγαριού αντί να εκτονώσει την ένταση μεταξύ του Τζωρτζ και της Μάρθας την επιτείνει. θα έλεγε κανείς ότι αναζητούν θεατές στην αλληλοεξόντωση τους… Τελικά νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε μία Ρωμαϊκή αρένα, απλώς τα θηρία έχουν ανθρώπινη μορφή.