Κάπως έτσι γυρίστηκε ο Ταξιτζής η σημαντικότερη ίσως ταινία του σύγχρονου Αμερικάνικου κινηματογράφου

Οδηγώντας στη βροχή

Την εποχή που γυριζόταν ο «Ταξιτζής», έβρεχε διαρκώς στη Νέα Υόρκη. Οι απογευματινές καταιγίδες ήταν συχνές και διέκοπταν για μεγάλα διαστήματα τα γυρίσματα. Είχαν γίνει πονοκέφαλος για τον Σκορσέζε. Ο «Ταξιτζής» ήταν η πρώτη ταινία του για λογαριασμό μεγάλου στούντιο (Κολούμπια), όμως ο προϋπολογισμός της ήταν μικρός κι έπρεπε να τηρηθεί αυστηρά το χρονοδιάγραμμα.

Ο καιρός τούς πήγαινε στραβά, ταίριαζε όμως με την ιστορία που είχε γράψει ο Πολ Σρέιντερ. Ο Τράβις Μπικλ οδηγούσε το ταξί του στη 2η και την 3η λεωφόρο, έβλεπε τη βροχή που παρέσερνε τα πεσμένα φύλλα στους υπονόμους κι ευχόταν κατά βάθος ένα κατακλυσμό που θα καθάριζε την πόλη από τα ανθρώπινα σκουπίδια της.

Αποτελέσματα Όσκαρ 2011

Εντάξει δεν κέρδισε ο "Κυνόδοντας" όπως πολλοί μπορεί να ελπίζανε αλλά τα φετινά Όσκαρ δεν ήταν τελικά και τόσο άσχημα. Πρώτα απ’ όλα τα σημαντικότερα αγαλματίδια τα μάζεψε μια καλή ταινία ("King’s Speach") και ένας καταπληκτικός ηθοποιός (Colin Firth). Για όσους από εμάς παρακολουθούν τον Firth από την εποχή ακόμη που έκανε παραγωγές του BBC δεν είναι έκπληξη: είναι από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του και ξέρει και κάνει επιλογές που χτίζουν πάνω στο ταλέντο του, όχι απαραίτητα σε δημοτικότητα. Δίκαια λοιπόν το "King’s Speach" κέρδισε τα 2 σημαντικότερα (καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία) μαζί με το 1ο αντρικό.

Από εκεί και πέρα η Portman κέρδισε για το Μαύρο κύκνο (καλή ερμηνεία αν και υπερεκτιμημένη ταινία μάλλον) και το "Fighter" πήρε τα 2α (αντρικό & γυναικείο). Το "Inception" κέρδισε οτιδήποτε τεχνικό υπήρχε, ενώ οι Κοέν γύρισα σπίτι με άδεια χέρια.

Αν θέλετε μια πιο αναλυτική παρουσίαση των αποτελεσμάτων ο Roger Ebert τα λέει καλά (όπως πάντα) ΕΔΩ.

Belbo

Τα Oscar συνεχίζουν να ενδιαφέρουν

Αν και η φετινή είναι σχετικά αδύνατη χρονιά υπάρχουν αρκετά και ενδιαφέροντα πράγματα να προσέξει κανείς, προεξέχοντος του "Λόγου του Βασιλιά" που φαίνεται ότι θα σαρώσει τα καλύτερα από αυτά. Ο Κυνόδοντας έκπληξη ή αποκάλυψη, σίγουρα σημείο ενδιαφέροντος για εμάς (όχι όμως και σημείο καμπής του Ελληνικού σινεμά όπως διάβαζα προ πολλού). Ο Δημήτρης Μπούρας τα λέει καλά εδώ.

Τα ένθετα της Καθημερινής

Από το πρωί ξεφυλλίζω τις κυριακάτικες εφημερίδες και ανάμεσά τους την Καθημερινή. Πρέπει να πω ότι η εικόνα του "Κ" (ένθετου περιοδικού) είναι επιεικώς απογοητευτική: τα θέματά του επικεντρώνονται σε διαφήμιση φαγάδικων, γυαλιστερών λαμαρινών μετά τροχών διαφόρων τύπων, ενώ δε λείπουν και αναφορές σε κουτσομπολιά (έχει πλέον μόνιμη στήλη αφιερωμένη) καθώς και σε αθλητικά θέματα, όλα αυτά βέβαια όσο μπορούν να χωρέσουν ανάμεσα σε πλήθος διαφημίσεων (από πιτσαρίες μέχρι σεξουαλικά βοηθήματα). Το πιο εκτενές αφιέρωμα βέβαια είναι στα αυτοκίνητα (οικονομική κρίση γαρ) όπου πέρα από 20 και βάλε σελίδες γεμάτες ολοσέλιδες φωτογραφίες το περιοδικό δίνει το βήμα και στο όργανο των πωλητών τους που μας κουνάει το δάχτυλο επειδή δεν ανανεώνουμε αρκετά συχνά το όχημά μας για να μπορέσει να "κινηθεί" η αγορά. Πρόσεξα επίσης ότι πλέον διαφημίσεις έχουν αρχίσει να καλύπτουν και την 1η σελίδα της εφημερίδας (σίγουρα γιατί δεν υπάρχει αρκετός χώρος στις ενδιάμεσα σελίδες).

Η ελληνικότητα κινδυνεύει από εμάς

Το παρόν κείμενο ήθελα να το αναρτήσω εδώ και πολύ καιρό: ο Φασιανός περιγράφει με εξαιρετικό τρόπο το τι είναι αλλά και το τι δεν είναι Ελληνικότητα. Σε μια περίοδο που η ερώτηση της ταυτότητάς μας επανέρχεται στο προσκήνιο είναι υπέρ το δέον επίκαιρο.

Κάθε κάποια χρόνια, δεν μπορώ να προσδιορίσω πόσα ακριβώς, συμβαίνουν αλλαγές στην ταυτότητα ενός τόπου. Ομως, συνήθως, οι αλλαγές αυτές δεν επηρεάζουν σε βάθος την ουσία της ταυτότητας. Ετσι και οι αλλαγές που συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια, είτε ενδογενώς στην Ελλάδα, είτε εκείνες που είναι αποτέλεσμα εξωτερικών μεταβολών, δεν επηρεάζουν την ουσία της ελληνικής ταυτότητας, όσο κι αν τώρα που τις βιώνουμε μπορεί να μας φαίνεται αλλιώς. Οι αρχαίοι Ελληνες φορούσαν χιτώνες, οι αγωνιστές του ΄21 φουστανέλες, εμείς, σήμερα, φοράμε παντελόνια ευρωπαϊκού τύπου, αλλά δεν αλλάζουμε. Και δεν αλλάζουμε, επειδή ζούμε κάτω από το ίδιο φως, στο ίδιο κλίμα, αναπνέουμε τον ίδιο αέρα, χαιρόμαστε την ίδια φύση, κάνουμε τις ίδιες χειρονομίες. Τελικά, η ελληνικότητα γεννιέται κυρίως από τον τόπο που ζούμε και καθορίζεται από αυτόν και από τη γλώσσα, και γι΄ αυτό αργά ή γρήγορα θα ενταχθούν σε αυτή την ελληνικότητα κι όσοι ξένοι έρχονται να ζήσουν σε αυτόν τον τόπο. Πολλοί, που αγνοούν εντελώς την καθοριστική σημασία όλων αυτών, πιστεύουν αντίθετα ότι η ελληνικότητα βρίσκεται στην παράδοση που απειλείται από τις αλλαγές. Τους διαφεύγει ότι και η ίδια η παράδοση κα θορίζεται από τον τόπο και από το φως του. Αλλά, κυρίως, κάνουν το μεγάλο λάθος να ταυτίζουν τη διατήρηση της ελληνικότητας με τη μίμηση του παρελθόντος. Κι αυτό είναι ένα έγκλημα, που γεννά τέρατα. Η μίμηση του παρελθόντος, του αρχαίου, του βυζαντινού ή όποιου άλλου, είναι κάτι κακό και επικίνδυνο που κλείνει τη σκέψη μας, μας στερεί κάθε δυνατότητα να ανανεώσουμε κι εμείς την ελληνική ταυτότητα και να την παραδώσουμε ανανεωμένη στους επόμενους. Το παρελθόν μάς βοηθά όταν μαθαίνουμε από αυτό, όχι όταν το αντιγράφουμε.

Τώρα που πλησιάζουν τα Όσκαρ σκέφτηκα τον Κυνόδοντα

και μπήκα και διάβασα την κριτική του Roger Ebert για την ταινία (για όσους δεν τον ξέρουν είναι ο γνωστότερος Αμερικανός κριτικός κινηματογράφου). Εν ολίγοις: η ταινία μάλλον φαίνεται να τον έχει σοκάρει ελαφρώς και φαίνεται να δυσκολεύεται να πιάσει το νόημα της ταινίας (πως μπορεί κάποιος να χρησιμοποιήσει το φόβο για να κοντρολάρει μια κοινωνία), μη βλέποντας την αλληγορία από πίσω, καταλήγει:

"There is this. “Dogtooth” is like a car crash. You cannot look away. The Greek director Yorgos Lanthimos tells his story with complete command of visuals and performances. His cinematography is like a series of family photographs of a family with something wrong with it. His dialogue sounds composed entirely of sentences memorized from tourist phrase books. The message I took away was: God help children whose parents insanely demand unquestioning obedience to their deranged standards."

Αν ενδιαφέρεστε ολόκληρη την κριτική του θα τη βρείτε εδώ.

καλή τύχη Κυνόδοντα!

Belbo

Η άγνωστη πλευρά του Manchester

Με τον ερχομό των Charlatans άρχισα να ανατρέχω σε όλο αυτό το μεγάλο κομμάτι που λέγεται "σκηνή του Manchester" και πρυτάνευσαι στη μουσική της δεκαετίας του ’90. Υπήρχαν τα μεγάλα ονόματα (Charlatans, Carpets, Dragons, Stone Roses, κτλ), αλλά υπήρχαν και αρκετά μικρότερα συγκροτήματα που ποτέ δεν έγιναν γνωστά στο ευρύτερο κοινό, διαβάστε περισσότερα ενδιαφέροντα εδώ: http://www.furious.com/Perfect/manchesterbaggy.html

Η Πλιτσέσκαγια που λέγαμε

δε φαίνεται να εμφανίστηκε, το μπαλέτο ήταν μια σκέτη απογοήτευση, ας προσέχουν τι μας πλασάρουν σα μεγάλη τέχνη. Διαβάστε περισσότερα από τον Ανδρέα Ρικάκη (αν ξέρει κάποιος από χορό) στη σημερινή Καθημερινή:

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_25/02/2011_433763

Το γκράφιτι είναι ζωντανή τέχνη

και δεν μπορεί να μπαίνει στα τελάρα που θέλουμε. Επίσης δεν μπορεί να είναι πανάκεια για οποιονδήποτε ατάλαντο ή αθλητικοι-δεολογικό χουλιγκάνο να βρωμίζει τους τοίχους μας. Το παρακάτω φιλμάκι φαίνεται σα μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση στο θέμα:

Η τηλεοπτική σειρά “Εγώ ο Κλαύδιος” και πάλι στον αέρα

Ο Δικαιόπολις με ενημερώνει ότι η καταπληκτική σειρά του BBC "I Clavdius" (στα Ελληνικά "Εγώ ο Κλαύδιος") είναι ξανά στον αέρα απόψε στις 23:00 στο κανάλι της Βουλής. Αφιερώστε το χρόνο και θα αποζημιωθείτε με το παραπάνω από τους υπέροχους συντελεστές και το εξαιρετικό σενάριο (συστήνω επίσης και το ομώνυμο βιβλίο του Robert Graves στο οποίο βασίζεται η σειρά, εξαιρετικό επίσης!). Μην το χάσετε,

Belbo

Σώστε το film!

Δουλεύοντας τα πρωταρχικά στάδια μιας ταινίας παρατηρώ ότι τα εργαστήρια κλείνουν, το στοκ μειώνεται και το ψηφιακό φαίνεται να καταπίνει τα πάντα. Κι όμως το φωτοευαίσθητο υλικό πάνω στο οποίο έχουν αποτυπωθεί χιλιάδες χιλιομέτρων ονείρων μας (ταινίες ή φωτογραφίες), συνεχίζει να παρέχει εξαιρετικής ποιότητας και αισθητικής απεικόνιση της πραγματικότητας. Μήπως λοιπόν το φιλμ είναι απλά ένα διαφορετικό μέσο το οποίο ο καλλιτεχνικός κόσμος έχει ανάγκη; Διαβάστε περισσότερα εδώ και μην το απορρίψετε σαν ιδέα,

Belbo

Με τέτοιες περιπτώσεις πως να πούμε όχι στη μετανάστευση;

Η Ζένια Καπλάν πρωταγωνιστεί στην ταινία "Λιούμπη". Δηλώνει ότι ήρθε στην Ελλάδα να ζήσει το μύθο της και το περίεργο είναι ότι δεν απογοητεύτηκε. Ωραίο πράγμα να βλέπεις νέους ανθρώπους να προοδεύουν στη χώρα σου, διαβάστε περισσότερα εδώ.

Το Σαββατοκύριακο το πέρασα με τα βιβλία της Άγρα

Το έμαθα τελευταία στιγμή για το μπαζάρ βιβλίων της Άγρας το περασμένο Σαββατοκύριακο και φυσικά έτρεξα. Είναι από τις αγαπημένες μου εκδόσεις και τις παρακολουθώ από το ξεκίνημά τους σχεδόν. Παράδεισος στα γραφεία τους με καλή συλλογή βιβλίων σε φανταστικές τιμές. Αγόρασα λίγο απ’ όλα: από αστυνομική λογοτεχνία, μέχρι Πεντζίκη και Ψελό, ξόδεψα πολύ παραπάνω απ’ όσα έπρεπε αλλά χαλάλι.

Αγαπητέ κε Πετσόπουλε: καθιερώστε το κάθε χρόνο!
http://www.agra.gr/

Belbo.

Το Google που εκπλήσει

Η σημερινή εικόνα που κοσμεί το γνωστό search site ήταν πραγματικά εντυπωσιακή. Αν δεν το αναγνωρίσατε είναι αναφορά στον Μπρανκούζι, γλύπτη πρωτοπόρο της αφηρημένης γλυπτικής, ωραία έκπληξη!