
Από το Δικαιόπολι
Είναι κοινοτυπία να σημειώσουμε ότι το μέγιστο και, ίσως το μοναδικό κριτήριο, για την αξία ενός έργου τέχνης είναι ο χρόνος. Ο χρόνος καταξιώνει ή καταδικάζει την καλλιτεχνική δημιουργία και όχι τα βραβεία των κριτικών επιτροπών ή, ακόμη χειρότερα, η εμπορική απήχηση. Το θεμελιώδες αυτό κριτήριο ικανοποιούν και οι μεγάλες ταινίες. Ο «Πολίτης Κέην» του Όρσον Γουέλς, ο «Κλέφτης Ποδηλάτων» του Βιττόριο ντε Σίκα, το «Οκτώμισι» του Φρεντερίκο Φελλίνι, ο «Δεσμώτης του Ιλίγγου» του ‘Αλφρεντ Χίτσκοκ, τα «400 χτυπήματα» του Φρανσουά Τρυφώ, το «Με κομμένη την ανάσα» του Ζαν Λυκ Γκοντάρ και τόσες άλλες. Στη λίστα αυτή των σπουδαίων ταινιών νομίζουμε ότι εξέχουσα πλέον θέση καταλαμβάνει δικαιωματικά και μία ταινία του 1976, το φιλμ του Μάρτιν Σκορτσέζε «Taxidriver»








