Αφιέρωμα στο Νίκο Νικολαϊδη

Από το Δικαιόπολι

Τον Νίκο Νικολαΐδη τον γνώρισα πρώτα σαν συγγραφέα. Ένας φίλος μού δάνεισε το μυθιστόρημά του «Ο Οργισμένος Βαλκάνιος», το οποίο διάβασα μέσα σε ένα βράδυ! Μετά είδα τις ταινίες του: την αναρχική «Γλυκιά Συμμορία», τα «Κουρέλια» που επέμεναν να «τραγουδάνε ακόμα» και την αινιγματική και βυθισμένη μέσα στην καφκική της ατμόσφαιρα «Ευρυδίκη ΒΑ 2037».

Για όλες τις γυναίκες

νομίζω ότι το γεγονός των Καννών είναι η εμφάνιση του Μπελμοντώ. Κεφάτος, άνετος όπως πάντα, ποια μπορεί να τον συγκρίνει με βουτυρόπαιδα τύπου Μπραντ Πιτ;

Συνέντευξη του Γιάννη Πετρίδη

Από τη Lifo, με ακόμη περισσότερες λεπτομέρειες από την ζωή του μέσα στη μουσική. Κάποια στιγμή θα πρέπει ίσως να γραφτεί ένα βιβλίο με όλες αυτές τις ενδιαφέρουσες ιστορίες. Επίσης να προσθέσω ότι περιμένουμε να βγει σε DVD το “Once in a lifetime” (υπάρχει πρόβλημα με κάποια από τα δικαιώματα των τραγουδιών που ακούγονται).

Οδός Ζήνωνος, τέλη της δεκαετίας του ‘40 στη μεταπολεμική Αθήνα. Ένα παιδί με κοντά παντελονάκια παίζει μπάλα στους δρόμους γύρω από την Ομόνοια (πόσο μακρινό μοιάζει πια αυτό…), χωρίς να γνωρίζει ότι την ίδια στιγμή μερικές χιλιάδες μίλια πιο πέρα, στην Αμερική, έμπαιναν τα πρώτα θεμέλια αυτού που ονομαζόταν ροκ εν ρολ και μερικά χρόνια μετά θα καθόριζε τη ζωή του για πάντα. Σύντομα θα μετακομίσει στην Άνω Κυψέλη και θα βολοδέρνει στη Φωκίωνος Νέγρη, ανάμεσα στους ηθοποιούς και τους καλλιτέχνες που σημάδεψαν τη χρυσή κοσμο- πολίτικη εποχή της περιοχής: τα κυριακάτικα πρωινά λάιβ των Juniors, της πρώτης ελληνικής μπάντας που τόλμησε να παίξει μπλουζ, κι ύστερα, μερικά χρόνια αργότερα, ο αμερικανικός σταθμός της Βάσης που βούτηξε μια ολόκληρη γενιά στο καζάνι της ροκ και την αναβάπτισε σε μια Ελλάδα που άκουγε δημοτικά και Olympians.

Ο Θάνατος ενός Σαμουράϊ

Από το φεστιβάλ Καννών μια ακόμη ταινία για τους Σαμουράϊ, για όλους εμάς τους φανατικούς λάτρεις του είδους…

Ταινιόραμα 2011

Πάντα μου άρεσε η ιδέα να μπω σ’ έναν Κινηματογράφο το πρωί και να βγω το βράδυ. Κάτι που είναι αρκετά συνηθισμένο στο εξωτερικό έχουμε τη χαρά να το ζούμε και στη χώρα μας με τα Κινηματογραφικά αφιερώματα που όλο και πολλαπλασιάζονται. Το "Ταινιόραμα" είναι ένα από αυτά και το φετινό πρόγραμμα φαίνεται εξαιρετικό.

1 εισιτήριο, 3 ταινίες, όλο το φεστιβάλ αφιερωμένο στο Γιάννη Μπακογιαννόπουλο για τον οποίο τα λέγαμε πριν μερικές ημέρες, θα πάω!

Είδα λίγο Κάννες

Την περασμένη εβδομάδα ταξίδευα κι έτσι είχα την τύχη να δω λίγο από το φεστιβάλ Καννών στη Γαλλική τηλεόραση.

Ενδιαφέροντα πράγματα: μου άρεσε που πρόεδρος της επιτροπής ήταν ο Ντε Νίρο. Είναι ο μεγαλύτερος εν-δράσει κινηματογραφικός ηθοποιός νομίζω και όσες χαζο-ταινίες και να γυρίσει, συνεχίζει να έχει παίξει μερικούς από τους μεγαλύτερους ρόλους της τελευταίας τριακονταετίας. Είχε ενδιαφέρον το πόσο σεμνός είναι: όταν ανέβηκε στη σκηνή η αίθουσα τον χειροκροτούσε όρθια για ώρα, προσπαθούσε να τους κάνουν να καθίσουν, χωρίς αποτέλεσμα.

Κριτική και εντυπώσεις: συναυλία Charlatans στην Αθήνα (Fuzz, 13 Μαϊου )

Πάντα πίστευα ότι το Rock είναι μια ιστορία για 18χρονα: μια έκφραση της ψυχολογίας της εφηβείας. Οι Charlatans λοιπόν όπως και τα υπόλοιπα συγκροτήματα του Manchester (ή “Madchester” για τους οπαδούς) ήταν τα συγκροτήματα της δικής μου εφηβείας: και χαρακτήρισαν τη δική μουπορεία προς την ενηλικίωση (λέμε τώρα). Ήμουν περίεργος λοιπόν ν’ ανακαλύψω πως θα άκουγα τους Charlatans τώρα, 20 χρόνια μετά.

Γιάννης Μπακογιαννόπουλος

Οι περισσότεροι από εμάς μάθαμε κινηματογράφο από τις εκπομπές του. Παρασκευές βράδυ ξενυχτούσαμε μαζί του και ανακαλύπταμε το Μπέργκμαν, τον Ιταλικό νεορεαλισμό το Γαλλικό νέο κύμα και τους αδελφούς Μαρξ. Ο πρόλογός του πάντα εμβληματικός, ιδιαίτερος, αργός και γοητευτικός σε έχωνε βαθύτερα στην ατμόσφαιρα της ταινίας πριν ακόμη αρχίσει.

Στεναχωρήθηκα όταν άκουσα για την αποχώρησή του από την κρατική τηλεόραση. Ήταν μια σταθερά, ένας λόγος ν’ ανοίξω την τηλεόραση και ν’ ανακαλύψουμε κάτι ακόμη για τον Κινηματογράφο. Και μου άρεσε που σε τόσες δεκαετίες δεν είχε αλλάξει απολύτως τίποτα: ούτε καν το σκελετό στα γυαλιά του…

Η Ακαδημία Αθηνών για τη σειρά 1821 του ΣΚΑΙ

Καιρός ήταν να κινητοποιηθεί και η Ακαδημία Αθηνών για την ανεκδιήγητη σειρά του ΣΚΑΙ (για την οποία είχαμε μιλήσει αναλυτικά πριν καιρό). Και βέβαια το πρόβλημα δεν είναι στο αν ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ήταν στην Αγία Λαύρα στις 25 Μαρτίου (ακόμη και παιδιά δημοτικού ξέρουν ότι δεν ήταν) όπως συνεχίζει να επιμένει ο κος Βερέμης, αλλά μάλλον στο ότι η σειρά ούτε λίγο ούτε πολύ προσπάθησε να μας πείσει ότι είμαστε ένα έθνος με ηλικία 150 χρόνων δημιούργημα της Ευρώπης.

Η ανακοίνωση της επιτροπής των Ακαδημαϊκών (υπό του Ακαδημαϊκού και ομότιμου καθηγητή Νεώτερης ιστορίας κου Σβολόπουλου) είναι πολύ δεικτική για τη σειρά του ΣΚΑΙ ευθέως αμφισβητώντας την επιστημονική της ορθότητα, λέει χαρακτηριστικά:

"Είναι απαράδεκτη η σύνδεση της έννοιας του έθνους με την έννοια του κράτους: η πρώτη ουδόλως προϋποθέτει, στην ελληνική περίπτωση, την ύπαρξη της δεύτερης. Ο ελληνισμός επιβίωσε επί χιλιετίες. Το ελληνικό έθνος στη νεώτερη διαδρομή του μορφοποιήθηκε κατά τις αρχές του 13ου αιώνα. Η ταύτιση της αφετηρίας του με τη δημιουργία της νεώτερης Ελλάδος ως κράτους, αντιφάσκει με την επιστημονική αλήθεια."

Keep Shelly in Athens

Μ’ αρέσει πολύ αυτό το νέο μυστηριώδες ντουέτο που έχει ξεπηδήσει από την Κυψ-έλη. Ηλεκτρονικός ήχος που κουβαλάει εικόνες της Αθήνας, ελαφρά μελαγχολικός και ανέλπιστα ώριμος για ένα συγκρότημα που έχει ζωή μερικών μόνο μηνών. Δε λένε πολλά γι’ αυτούς, αφήνουν τη μουσική τους να μιλήσει.

Αριστουργηματικές Ρωσικές ταινίες δωρεάν στο Internet

(ο συγκλονιστικός "Αντρέϊ Ρουμπλιόφ" ανάμεσα στις Ρωσικές ταινίες που θα βρείτε δωρεάν στο διαδίκτυο).

Να και μια εξαιρετικά καλή είδηση! Μόλις έμαθα από την πολύ ταλαντούχα Αραχνομαρία ότι έγιναν διαθέσιμες στο Internet (στο youtube συγκεκριμένα) μια σειρά από 50 εξαιρετικές ταινίες του Ρωσικού κινηματογράφου της περιόδου της ακμής του (ξέρετε τώρα: αυτές που ξεκινάνε με το ζευγάρι των εργατών που κρατιούνται απ’ το χέρι και κοιτάζουν με αισιοδοξία το μέλλον ).

Το πα, το κανα

Αν είχα τα χρήματα

θα αγόραζα αυτό το υπέροχο διαμέρισμα του Norman Mailer στα Brooklyn Heights στη Νέα Υόρκη. Πρώτα απ’ όλα είναι ένα υπέροχο διαμέρισμα, γεμάτο φως και χαρακτήρα.