Οι μεγάλες ορχήστρες ταιριάζουν στο Ηρώδειο και η Φιλαρμονική της Σκάλας του Μιλάνου δεν ήταν εξαίρεση: έπαιξε με πάθος και όρεξη για δυόμιση ώρες, 2 έργα τα οποία (χωρίς να είναι δύσκολα), δεν ακούμε και ιδιαίτερα συχνά. Το κοντσέρτο για βιολί και ορχήστρα Νο 1 του Max Bruch το βρήκα ενδιαφέρον (αν και δεν συμφωνούσαν οι υπόλοιποι της παρέας), κεφάτο και έδωσε χώρο στο Μπελ να επιδείξει το ταλέντο του. Το νεαρό τον έχω ξανακούσει και πρέπει να παραδεχτώ ότι είναι πραγματικά εντυπωσιακός (κι απόψε δεν ήταν εξαίρεση).
Στο δεύτερο μέρος η 6η συμφωνία του Μάλερ ήταν μια εντελώς διαφορετική κατάσταση. Ένα περίεργο, περίπλοκο και μακροσκελές έργο, δεν θα το αποκαλούσα δύσκολο, αλλά με συνεχείς εναλλαγές. Κούρασε κάποιους με τη διάρκειά του, αλλά η ορχήστρα κράτησε το κοινό με μια λεπτομερή και ανάλαφρη εκτέλεση.
Πάρτε μια γεύση από μια παλιότερη συναυλία στο Ηρώδειο και πάλι:
Μια ωραία βραδιά στο Ηρώδειο,
Belbo
Ο Belbo βουτάει στη θάλασσα της κουλτούρας ανασύροντας μόνο τα καλύτερα από: Κινηματογράφο, Μουσική, Συναυλίες, Παραστάσεις, Βιβλία, Τέχνη 
