Τιμ Μπάρτον (Tim Burton)

όχι δεν είναι πρώιμος Μιρό!

και όσο και να το ψάξετε μάλλον θα δυσκολευτείτε να βρείτε το δημιουργό. Δεν είναι όμως άλλος από τον Τιμ Μπάρτον, μα ναι το σκηνοθέτη, μιας και όταν κάποιος έχει ταλέντο φαίνεται ότι ξεχειλίζει σε ότι και να κάνει!

Δηλώνω φανατικός θαυμαστής των ταινιών του: είναι από τους σκηνοθέτες του Χόλυγουντ που κάνουν τη διαφορά, ένας πραγματικός οραματιστής που έχει διαμορφώσει ένα εντελώς προσωπικό στυλ γραφής πέρα από οτιδήποτε γνώριμο. Από την εποχή του “Σκαθαροζούμη” ακόμη (“Beetle Juice” η πρώτη του πρακτικά ταινία), ο Μπάρτον άρχησε να υφαίνει ένα φανταστικό-αισθαντικό σύμπαν το οποίο απλωνόταν μέχρι του σημείου σήμερα (15 ταινίες μετά), να μιλάμε σχεδόν για σχολή στον Κινηματογράφο. Τι να πρωτοθυμιθούμε: “Edward Scissorhands“, “Planet of the Apes“; δεν έχει γυρίσει ούτε μία βαρετή ταινία.

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον λοιπόν η έκθεση που του αφιερώνεται στο MoMA (Μουσείο μοντέρνας τέχνης της Νέας Υόρκης).

Οι Beatles επανακυκλοφορούν Remastered

Οι Μπήτλς ξανά στην επικαιρότητα με την επανακυκλοφορία όλης τους της μουσικής: μια υπέροχη αφορμή για να τους ανακαλύψετε.

Η χρονιά ήταν το 1967 και οι Beatles κυριολεκτικά μεσουρανούσαν: είχαν μόλις κυκλοφορήσει το εκπληκτικό album “Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Bank” το οποίο το Rolling Stone έβαλε στην κορυφή της λίστας με τα καλύτερα Rock albums όλων των εποχών και είχαν μόλις γυρίσει από το ιστορικό ταξίδι τους στην Ινδία που είχαν συναντήσει τον Μαχαρίσι Γιόγκι. Με λίγα λόγια: είχαν μόλις διαμορφώσει μια ολόκληρη εποχή και ο κόσμος δεν θα ήταν ποτέ πια ο ίδιος.

Ο μαγικός κόσμος του Μιγιαζάκι (Hayao Miyazaki)

Η "Πριγκίπισσα Μονονόκε": ένα επικό αριστούργημα, μία από τις καλύτερες ταινίες της δεκαετίας του '90 παρέμενε σχετικά άγνωστη μέχρι πρόσφατα στη δύση

Ένας από τους συναρπαστικότερους κινηματογραφικούς δημιουργούς, αρχίζει και γίνεται γνωστός στη δύση σαρώνοντας σε Αμερική και Ευρώπη με την ευκαιρία της τελευταίας του ταινίας – τα Ελληνικά μέσα αναμένεται να ξυπνήσουν σε μερικούς μήνες.

Έφυγε ο Τζώρτζ Ράσελ (George Russell)

Πήρα ένα email να γράψω για τον Τζώρτζ Ράσελ. Αυτή η σημαντική μορφή της Jazz έφυγε από κοντά μας στα τέλη Ιουλίου. Ένας εξαιρετικός συνθέτης αλλά πάνω απ’ όλα ένας πολύ σημαντικός θεωρητικός της Jazz που επηρέασε την πρωτοπορία της τη δεκαετία του ‘60 (ανάμεσα σε άλλους και τον Davis). Πολλοί λένε ότι χωρίς αυτόν ίσως να μην είχαμε το “Kind of Blue” του Davis, δεν είμαι σίγουρος, γι’ αυτό που είμαι είναι ότι ο Russell έκανε μερικά εξαιρετικά άλμπουμς, εκεί στα μαγικά τέλη της δεκαετίας του ‘50/αρχές δεκαετίας ‘60 και έγινε μέρος αυτής της ομάδας που οδήγησε τη τζαζ μπροστά.

Φώτης Κόντογλου: πατριάρχης της Νεοελληνικής τέχνης – Μέρος 2ο

 

Ο Κόντογλου λειτούργησε σαν τη συνείδηση της Νεοελληνικής ταυτότητας. Σε μια εποχή που οτιδήποτε είχε να κάνει με παράδοση παραγκωνιζόταν (σας θυμίζει κάτι;) και η Ελλάδα κοίταζε απεγνωσμένα προς τη δύση για να μιμηθεί (σχολή Μονάχου, κτλ) ο Κόντογλου ανέδειξε τα αριστουργήματα που στόλιζαν κάθε πόλη και χωριό και ο καλλιτεχνικός κόσμος αδυνατούσε να δει. Σε συνέχεια του πρώτου άρθρου μας για το Φώτη Κόντογλου.

Έτσι ενώ κάθε γωνιά της Ελλάδας ήταν γεμάτη από πανέμορφες βυζαντινές Εκκλησίες με συγκλονιστηκή πραγματικά ζωγραφική και αρχιτεκτονική, τα φωτισμένα μυαλά της Ελλάδας έτρεχαν στη Γερμανία για να μιμηθούν μια στεγνή και βαρετή τεχνοτροπία που ουδεμία σχέση είχε με την Ελληνική ταυτότητα. Ομοίως, ενώ κάθε σπίτι ήταν γεμάτο μικρά έργα τέχνης:

“το παραμικρό κεντητό πουκάμισο, το πιο φτηνό βαρκάκι, το πιο ταπεινό εκκλησάκι, το τέμπλο, το κιούπι, το χράμι, όλα τους αποπνέανε μιαν αρχοντιά κατά τι ανώτερη των Λουδοβίκων” - Ελύτης

οι Έλληνες του ‘30 πέταγαν στα σκουπίδια τα μαργαριτάρια που είχαν στα σπίτια τους και αντέγραφαν μανιωδώς τον κόσμο της δύσης. Αυτή τη δυτικολατρεία χτύπησε ο Κόντογλου και τη χτύπησε με όλη τη δύναμη της ψυχής του μέσα από την ίδια του την τέχνη, αλλά και μέσα από εκτενή αρθρογραφία: 

 “Η τέχνη μας είναι σαν τη φύση μας απλή απ’ έξω. Τα αρχαία κτήρια ξεκουράζουν με την απλότητά τους. Οι Βυζαντινές εκκλησίες με τον τρούλο θαρρείς πως είναι μικρά βουνά. Τα χωριάτικα σπίτια είναι σύμφωνα με τη φύση… Η τέχνη πρέπει να είναι σε αρμονία με τα γύρω φυσικά φαινόμενα.”

Ο Πικάσο αναμετριέται με τους κλασσικούς (Picasso)

“Μου πήρε 4 χρόνια να ζωγραφίσω σαν το Ραφαήλ, αλλά μια ολόκληρη ζωή για να ζωγραφίσω σαν παιδί” συνήθιζε να λέει ο Πικάσο. Από τις αρχές Μαρτίου λοιπόν η Εθνική Πινακοθήκη στο Λονδίνο εξερευνά ακριβώς αυτή τη σχέση ανάμεσα στον Πικάσο και τους μεγάλους κλασσικούς του παρελθόντος.

“Αυτή η έκθεση σε χτυπάει στο πρόσωπο σαν έκρηξη” λέει στην αρχή του άρθρου της η τεχνο-κριτικός των Times Rachel Campbell-Johnston, αναφερόμενη στην έκθεση “Picasso: Challenging the past” της National Gallery στο Λονδίνο. Και πράγματι, η έκθεση που ξεκίνησε από το Παρίσι και βρίσκεται τώρα στο Λονδίνο, αποτελεί μια από τις πιο ενδιαφέρουσες συναντήσεις της τέχνης τα τελευταία χρόνια: από τη μία ο Πικάσο, ο καινοτόμος μοντερνιστής, ο άνθρωπος που επηρέασε όσο λίγοι την πορεία της σύγχρονης τέχνης και από την άλλη οι “κλασσικοί”, οι δάσκαλοι πάνω στους οποίους βασίστηκε, επηρεάστηκε, αντέγραψε και αρκετές φορές “κορόϊδεψε” με τα έργα του, όλοι κάτω από την ίδια στέγη (αν και εσκεμένα όχι στο ίδιο δωμάτιο) “αναμετρώνται ο ένας απέναντι από τον άλλο”.

Γιατί βέβαια ο Πικάσο ήταν πρωτίστως ένας καλλιτέχνης με κλασσική καλλιτεχνική παιδεία και εξαιρετική τεχνική, ο οποίος επέλεξε να σπάσει τις φόρμες και να αφήσει πίσω του το περιττό. Έτσι στην ουσία της η θεματογραφία του παραμένει εξαιρετικά κλασσική: πορτρέτα, νεκρές φύσεις και βέβαια πολλά γυμνά είναι τα θέματα γύρω από τα οποία περιστρέφονται οι πίνακές του.

Πως όμως παίρνει ένα κλασσικό θέμα (ενός Γκόγια ή ενός Βελάσκεθ που τόσο θαύμαζε) και το “απογυμνώνει” ο Πικάσο; Δείτε για παράδειγμα τις “Γυναίκες του Αλγερίου” του Ντελακρουά:

"Γυναίκες του Αλγερίου στο διαμέρισμά τους" (1834), Ντελακρουά

Επανασύνδεση για τους Stone Roses!

Σύμφωνα με τελευταίες (μη επιβεβαιωμένες ακόμη) πληροφορίες, το ιστορικό συγκρότημα από το Manchester ετοιμάζεται για επανασύνδεση.

Η είδηση έχει δυστυχώς διαψευσθεί, παρόλα αυτά μας έδωσε μια καλή ευκαιρία να θυμηθούμε το θρυλικό συγκρότημα από το Manchester!

Οι Stone Roses ξεπήδησαν από το Manchester εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ‘80. Σίγουρα δεν ήταν το πρώτο συγκρότημα της σκηνής του Manchester (προϋπήρξαν τεράστια ονόματα) αλλά ήταν σίγουρα ένα από τα σημαντικότερα και΄από αυτά που επηρέασαν περισσότερο αυτό που αρχίσαμε να αναγνωρίζουμε σαν ήχο της σκηνής του Manchester και κυριάρχησε στις αρχές της δεκαετίας του ‘90.

Ο πρώτος τους δίσκος (“Stone Roses”), ένας συνδιασμός μελωδικότητας και ρυθμού κυκλοφόρησε το 1989 και έμελε να ακουστεί όσο λίγοι αλλά ακόμη περισσότερο να επηρεάσει όσο λίγοι όλα τα συγκροτήματα που ακολούθησαν (Charlatans, Inspiral Carpets, Happy Mondays, Soup Dragons, κτλ). Χωρίς αμφιβολία, ακούγοντας το Kinky Afro για παράδειγμα των Happy Mondays δεν μπορεί παρά να αναγνωρίσουμε κανείς τις ρυθμικές συνιστώσες που πρώτοι έφεραν οι Stone Roses με τον εμβληματικό δίσκο τους του 1989. Εν ολίγοις, χωρίς αυτούς πιθανά να μην είχαμε το υπέροχο ξέσπασμα της εναλακτικής μουσικής στις αρχές του ‘90 που κατέκλεισε ραδιόφωνα και clubs και χαρακτήρισε την εφηβία πολλών από εμάς.

Παπαϊωάννου: ο σημαντικότερος καλλιτέχνης της γενιάς μας;

Δημήτρης Παπαϊωάννου

Όπου ο Belbo αναρωτιέται μήπως βρίσκεται μπροστά στο μεγαλύτερο Καλλιτέχνη της γενιάς του και ποια μπορεί να είναι άραγε η συναρπαστική συνέχεια…

Η δουλειά του Παπαϊωάννου μέχρι στιγμής είναι το λιγότερο συναρπαστική! Σε ένα άγονο τοπίο που χαρακτηρίζεται από την απουσία ουσίας, την παρουσία ανούσιας πρωτοτυπίας και την παντελή έλειψη επαφής με το κοινό (προσωπικές προσεγγίσεις που δεν αφορούν κανέναν άλλο πλυν του δημιουργού), ο Παπαϊωάννου έρχεται και τα ανατρέπει όλα. Κάνει παραστάσεις γεμάτες πρωτοτυπία και δύναμη, χωρίς να φοβάται να τολμήσει σε κανένα επίπεδο. Και πετυχαίνει όχι μόνο να κινητοποιήσει ένα ευρύ κοινό, αλλά και να το συγκινήσει, να το φέρει κοντά και να κάνει το θέατρο σημείο συνάντησης. Η φράση του “αν δεν σας αρέσει αυτό που κάναμε, θα φταίμε μόνο εμείς” νομίζω είναι από μόνη της μια ρήξη με το καλλιτεχνικό κατεστημένο που καλλιεργεί “δημιουργούς” άδειων αιθουσών…

Γιατί 100,000 εισητήρια είναι πάρα πολλά για θέατρο, για την ακρίβεια δεν ξέρω καμία άλλη σοβαρή παράσταση που να έχει κόψει ούτε κατά προσέγγιση τόσα εισητήρια. Και ναι, είναι γιατί ο κόσμος τον έμαθε από την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών, αλλά όχι δεν πηγαίνει να τον δει μόνο γι’ αυτό. Γιατί…

ο Παπαϊωάννου πέτυχε να γίνει “οικουμενικός” (αποδεκτός και αγαπητός από ολόκληρο το λαό). Σε συνέχεια μεγάλων του παρελθόντως (Κουν, Χατζιδάκης, Θεοδωράκης), ο Παπαϊωάννου αγαπήθηκε και εκτιμήθηκε εξίσου σε αλώνια και σαλόνια, από μεγαλοαστούς και κοσμικούς μέχρι εναλακτικούς και από νέους μέχρι μεσήλικες, κι αυτό δεν είναι μικρό πράγμα.

Φώτης Κόντογλου: πατριάρχης της Νεοελληνικής τέχνης

 

Με αφορμή το εκτενές αφιέρωμα του λογοτεχνικού περιοδικού “η λέξη” (Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2008), ο Belbo εξερευνά την ιδιαίτερη περίπτωση του Φώτη Κόντογλου και πως κατάφερε να επηρεάσει τόσο τη Νεοελληνική μας τέχνη.

Έχει πραγματικά πολύ ενδιαφέρον να διαβάσει κανείς στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού “η λέξη” τα πράγματα τα οποία γράφουν για τον Κόντογλου οι σημαντικότεροι των γραμμάτων και των τεχνών μας: Μινωτής, Παπατσώνης, Καρούζος, Βρεττάκος, Πλωρίτης, Ιωάννου, Καμπανέλης, Κούνδουρος, Σαββόπουλος, φυσικά Τσαρούχης και Εγγονόπουλος και πολύ άλλοι αναφέρονται στο ρόλο που έπαιξε ο Κόντογλου στη ζωή και το έργο τους και είναι να απορεί κανείς πως ένας τόσο ιδιαίτερος και “μονοδιάστατος” άνθρωπος κατάφερε να επηρεάσει σε τέτοιο βαθμό τη Νεοελληνική μας τέχνη και τον ορισμό της “Ελληνικότητας” σε αυτήν.

“Αν παλιότερα είχαμε το Σολωμό, τον Παπαδιαμάντη και τον Καβάφη, στο μεσοπόλεμο οι πραγματικά Μεγάλοι ήταν, το ξαναλέω, αυτοί μόνον οι τρεις: Καρυωτάκης, Παρθένης, Κόντογλου” – Εγγονόπουλος

“Είμαι ευτυχής και περήφανος που υπήρξα μαθητής του Κόντογλου” - Τσαρούχης

20 Χρόνια Simpsons

"The Simpsons"

 Η καλύτερη τηλεοπτική σειρά animation που έγινε ποτέ κλείνει τα 20 χρόνια και βάζει υποψηφιότητα για να γίνει η μακροβιότερη prime-time σειρά όλων των εποχών. “Ay Carumba!” όπως θα έλεγε και ο Bart!

Η μανία μου με τους Simpsons ξεκίνησε το 1990 όταν και παρακολούθησα το πρώτο επεισόδιο της σειράς στην Ελληνική τηλεόραση. Το animation μπορεί να ήταν μέτριο στο πρώτο εκείνο επεισόδιο, αλλά η σειρά άστραφτε από πρωτοτυπία και χιούμορ και με καθήλωσε στον καναπέ για τα καλά από τότε και για κάθε νέο επεισόδιο. Ο Homer, η Marge, ο Bart η Lisa και η Maggie μπήκαν σε τέτοιο βαθμό στη ζωή μου που η φωτογραφία τους πήρε θέση δίπλα στα αγαπημένα μου πρόσωπα, το CD τους έπαιζε συχνά-πυκνά στις προτιμήσεις μου και άρχισα να αναφέρομαι στις συζητήσεις μου στον Όμηρο σαν να είναι κάποιο υπακτό πρόσωπο.

Η σειρά είναι δημιουργία του Matt Groening, ο οποίος το 1987 σχεδίασε τους χαρακτήρες και την ιδέα πίσω από την οικογένεια των Simpsons. Η επιτυχία ήρθε σχεδόν αμέσως, με τους χαρακτήρες και τα θέματα που αγγίζουν οι Simpsons να πολλαπλασιάζονται σε κάθε σεζόν, με εμφανίσεις από διάφορες προσωπικότητες του κινηματογράφου, της μουσικής ή και της πολιτικής μέχρι και μία ταινία (πέρυσι). Στη σειρά έχουν εμφανιστεί κατά καιρούς σταρ τόσο διαφορετικοί όσο οι: Sting, Paul McCartney, Meryl Streep, U2, Stephen Hawkins, Stephen King, Tony Blair, Ronaldo, ενώ η σειρά έχει ασχοληθεί με θέματα που ξεκινάνε από τις οικογενειακές σχέσεις και την Αμερικάνικη κοινωνία και φτάνουν μέχρι την Πολιτική, το περιβάλλον και τη Θρησκεία.

Matt Groening

Ένα πλοίο με τα πανιά ανοιγμένα!

Η όπερα του Σύδνευ

Όταν ο Jorn Utzon το 1957 κατέθετε την πρότασή του για ένα κτήριο που θα στέγαζε την όπερα του Σύδνευ μάλλον δεν περίμενε να κερδίσει, μιας και το μόνο που είχε ουσιαστικά καταθέσει ήταν κάποια πρώϊμα σχέδια. Όταν όμως ένας από τους κριτές περιέγραψε το έργο σαν ιδιοφυές και ανακοίνωσε ότι δεν μπορούσε να ψηφίσει κανένα άλλο σχέδιο, άρχισε να γράφεται ιστορία.

Γιατί είναι διαφορετικό να καταθέτεις μια απλή πρόταση και διαφορετικό να δημιουργείς κάτι που εμπνέει εκατομμύρια ανθρώπους καθημερινά για δεκαετίες, δημιουργεί εικόνες και γίνεται σύμβολο μιας ολόκληρης πόλης. Γιατί τελικά τι είναι η αρχιτεκτονική, παρά η μαζικότερη, πρακτικότερη και ουσιαστικότερη των τεχνών μιας και αλλάζει τον κόσμο γύρω μας με έναν τρόπο μόνιμο, αγγίζοντας όλους τους ανθρώπους χωρίς τείχη, εισητήρια ή οτιδήποτε άλλο να την περιορίζει.

Jord Utzon

Και όλα αυτά βέβαια δεν ήταν εύκολα για το Δανό Utzon που μαθήτευσε αρχικά κάτω από τον Frank Lloyd Wright και μόλις είχε ξεκινήσει το δικό του γραφείο στην Κοπεγχάγη στις αρχές της δεκαετίας του ‘50. Αλλά φαίνεται όταν διάβασε το 1956 την ανακοίνωση του διαγωνισμού κάτι έκανε κλικ μέσα του και για 6 και πλέον μήνες άρχισε να σχεδιάζει ένα κτήριο που η σκεπή του θύμιζε ανοιγμένα πανιά και που είχε εμπνευστεί από ένα…  ξεφλουδισμένο πορτοκάλι. Έτσι το 1957 ο (άσημος) Utzon κερδίζει το διαγωνισμό και τα επόμενα χρόνια δουλεύει με μανία γύρω από τα σχέδιά του και μετακομίζει στο Σύδνευ.

Το πλάνο φαίνεται να προχωράει, το εξωτερικό έχει χτιστεί, αλλά η κατασκευή βγαίνει εκτός προϋπολογισμού και ο Utzon φεύγει απογοητευμένος από το Σϋδνευ. Η κατασκευή συνεχίζεται από άλλους αρχιτέκτονες με μερική μόνο συμμετοχή του Utzon που όμως μένει μακριά από το Σύδνευ (το εσωτερικό δεν κατασκευάστηκε ποτέ έτσι όπως το ήθελε ο ίδιος). Συνεχίζει να σχεδιάζει και το 2003 τιμάται με το αρχιτεκτοβραβείο Pritzker το οποίο του απονέμεται με τη φράση “σχεδίασε ένα κτήριο που άλλαξε την εικόνα μιας ολόκληρης χώρας”.

Το κτήριο της όπερας του Σύδνευ είναι ένα από τα πιο πολυφωτογραφημένα κτήρια στον κόσμο και έχει ανακηρυχθεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την Unesco.

Δεν επισκέφτηκε ποτέ πάλι το Σύδνευ και δεν είδε ποτέ το έργο του ολοκληρωμένο… μέχρι το περασμένο Σάββατο.

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

Ο Jord Utzon στην wikipedia

Μιρό (Joan Miro)

"Το Καρναβάλι του Harlequin" (1923-24), Joan Miro

“Θέλω να δολοφονήσω τη ζωγραφική” συνήθιζε να λέει ο Joan Miro, ο Ισπανός ζωγράφος που στις αρχές του 20ου αιώνα τάραξε τα νερά της τέχνης μαζί με τους υπόλοιπους σουρεαλιστές φίλους του. Η τέχνη του παραμένει ζωντανή σε μια έκθεση στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης.

Ο Joan Miro γεννήθηκε στην Καταλανία το 1893 και ανδρώθηκε στο Παρίσι μαζί με όλη την υπόλοιπη παρέα των σουρεαλιστών της εποχής. Δημιούργησε το δικό του προσωπικό στυλ χρησιμοποιώντας πάντα την “αυτόματη” προσέγγιση (όπως όλοι οι υπόλοιποι σουρεαλιστές) το “αυτόματο σχέδιο”. Ο Μιρό αντιτάχθηκε σε όλο το παραδοσιακό κόσμο της τέχνης, καθώς θεωρούσε ότι προωθούσε την τέχνη σαν ένα αξεσουάρ των πλουσίων και εκεί γεννήθηκε και η περίφημη φράση του περί “δολοφονίας” της ζωγραφικής. Πέθανε το 1983 στην Ισπανία.

Joan Miro (1893-1983)

Η προσέγγισή του στην τέχνη ήταν πολύ “φρέσκια”. Δείτε στον πίνακά του “Το Καρναβάλι” (το αριστούργημά του) πως δημιουργεί ζωντανές εικόνες με φοβερή άνεση, χωρίς να χρησιμοποιεί κανένα από τα συμβατικά μέσα. Από τον οργανοπαίκτη μέχρι τον τσιγγάνο και τα κορίτσια που χορεύουν, κανένας δε λείπει από τον πίνακα, επιτρέποντας σο θεατή να φανταστεί όλα τα υπόλοιπα…

Η έκθεση στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης (MOMA) καλύπτει μια από τις πιο “δυναμικές” περιόδους της ζωγραφικής του (1927-1937) και έχει τίτλο “ζωγραφική και αντι-ζωγραφική”.

Belbo

ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΜΙΡΟ
Miro II
Miro III
Miro IV

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ
Η έκθεση του MOMA online
Joan Miro στη Wikipedia 

Ένα μεγάλο ταλέντο!

"Δον Κιχώτης", Βασίλεβ

Ένας νέος ζωγράφος που ζει και εργάζεται στη χώρα μας καταπλήσει με το ταλέντο του και βλέπει τη δουλειά του να βρίσκει ευρεία αποδοχή και να βγαίνει εκτός συνόρων σε Ευρώπη και Αμερική. Το όνομά του είναι Σβετλίν Βασίλεβ και η ζωγραφική του είναι εμπνευσμένη από τις πιο όμορφες ιστορίες.

 Ανακάλυψα τη ζωγραφική του μέσα από τα παιδικά βιβλία της ανηψιάς μου και από τότε η τέχνη του μου έγινε εμμονή! Αρχικά αγόραζα τα βιβλία που έχει κάνει την εικονογράφηση σα δώρα γι’ αυτήν, αλλά σιγά-σιγά ανακάλυψα ότι άρχισαν να μπαίνουν και στη δική μου βιβλιοθήκη και μάλιστα σε πολύ κεντρικό σημείο.

Γιατί η τέχνη του Βασίλεβ σε αγγίζει αμέσα με την ευαισθησία και το λυρισμό της… ανεξαρτήτως ηλικίας! Με σαφείς επηροές από τον Klimt, ο Βασίλεβ δημιουργεί ονειρικές εικόνες εμπνευσμένες από τις πιο όμορφες ιστορίες: Δον Κιχώτης, Ρωμαίος & Ιουλιέτα, Μόμπι Ντικ, Ελληνική Μυθολογία, Το μόνο ταξίδι της ζωής του. Και φυσικά μια τόσο εμπνευσμένη τέχνη έχει σπάσει τα όρια του παιδικού βιβλίου και απευθύνεται σε όλους. Γιατί ο Βασίλεβ είναι ένας μεγάλος καλλιτέχνης που με τα έργα του φτάνει κατευθείαν στην ουσία των ηρώων και της ιστορίας με ένα πραγματικά μοναδικό τρόπο. Αν αυτό δεν είναι υψηλή τέχνη, τότε πραγματικά δεν ξέρω τι είναι!

              

Ο ψεύτικος Vermeer

“Οι μαθητές στους Εμμαούς”

Το 1938 ο τότε διευθυντής του Μουσείου Boymans του Rotterdam πόζαρε με καμάρι δίπλα στο καινούργιο απόκτημα του μουσείου: έναν νεο-ανακαλυφθέντα πίνακα του Vermeer με τίτλο “Οι μαθητές στους Εμμαούς”. Ο πίνακας είχε αγοραστεί από το Rembrandt society και δωρηθεί στο μουσείο με τη χορηγεία ενός εύπορου Ολλανδού εφοπλιστή, το μόνο πρόβλημα; ο πίνακας ήταν ψεύτικος!

Τα παραπάνω ήταν δουλειά ενός από τους πιο ιδιοφυείς απατεώνες στην ιστορία της ζωγραφικής: του Han van Meegeren. Ο Meegeren γεννήθηκε στην Ολλανδία το 1889 και από μικρός αγάπησε την Κλασσική Ολλανδική σχολή (Vermeer, Hals, κτλ). Σπούδασε ζωγραφική στη Χάγη και ξεκίνησε να παρουσιάζει και να πουλάει τη δουλειά του με αρκετή επιτυχία. Στα μέσα της δεκαετίας του ‘20 σαν ένα τρόπο να αυξήσει το εισόδημά του ξεκίνησε να ζωγραφίζει απομιμήσεις.

Η πρώτη του δουλειά ήταν πίνακες στο στύλ του Frans Hals τους οποίους υπέγραφε με το δικό του όνομα. Οι πίνακες τράβηξαν τα επιτιμητικά σχόλια των Ολλανδών κριτικών, τα οποία εξόργησαν τον Meegeren. Αποφάσησε να τους αποδείξει ότι κάνουν λάθος, μετακόμισε στη Γαλλία και ξεκίνησε να όχι μόνο να ζωγραφίζει στο στυλ αλλά και να υπογράφει με τα ονόματα των μεγάλλων Ολλανδών κλασσικών, πωλώντας τα σαν νεο-ανακαλυφθέντα έργα. Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά και τα έργα άρχισαν να πωλούνται στην Ολλανδική & διεθνή αγορά τέχνης.

Ο Meegeren δεν μιμήθηκε μόνο τον τρόπο δουλειάς των παλιών ζωγράφων αλλά ανακάλυψε και μια σειρά από υλικά και διαδικασίες για να δείχνουν αυθεντικά ακόμη και στο πιο έμπειρο μάτι. Έτσι αγόρασε αυθεντικό κανβά του 17ου αιώνα, ζωγράφιζε με συγκεκριμένο τρόπο και “έψηνε” τα έργα για να σκληρύνει την μπογιά. Το αποτέλεσμα: τα χρώματα, η γυαλάδα, όλα έδειχναν αυθεντικά! Επιπλέον μπήκε βαθιά στη ζωή των ζωγράφων ανακαλύπτονας λεπτομέρειες για τις επιρροές και τα ταξίδια τους τα οποία χρησιμοποιούσε στα θέματά του.

Ο διευθυντής του μουσείου Boymans του Rotterdam καμαρώνει το καινούργιο του απόκτημα

 

Κλυταιμνήστρα – Martha Graham Dance Company

Κλυταιμνήστρα, Martha Graham Dance Company

Όσοι βρέθηκαν την περασμένη εβδομάδα (23, 24 & 25/10) στο Μέγαρο μουσικής για την παράσταση “Κλυταιμνήστρα” της Martha Graham έζησαν μια μοναδική εμπειρία. Γιατί είναι άλλο να βλέπεις μια οποιαδήποτε παράσταση και άλλο την ιδιοφυία ενός καλλιτέχνη να λάμπει το ίδιο έντονα όσο 50 χρόνια πριν.

 

 “I believe that we learn by practice. Whether it means to learn to dance by practicing dancing or to learn to live by practicing living, the principles are the same. In each, it is the performance of a dedicated precise set of acts, physical or intellectual, from which comes shape of achievement, a sense of one’s being, a satisfaction of spirit. One becomes, in some area, an athlete of God. Practice means to perform, over and over again in the face of all obstacles, some act of vision, of faith, of desire. Practice is a means of inviting the perfection desired. I think the reason dance has held such an ageless magic for the world is that it has been the symbol of the performance of living. Many times I hear the phrase “the dance of life.” It is close to me for a very simple and understandable reason. The instrument through which the dance speaks is also the instrument through which life is lived: the human body. It is the instrument by which all the primaries of experience are made manifest. It holds in its memory all matters of life and death and love.” -Martha Graham

 

Γιατί βέβαια η “Κλυταιμνήστρα” ήταν μια παράσταση του 1958, η μεγαλύτερη σε διάρκεια που έχει ποτέ δουλέψει η Martha Graham (2 ώρες, ενώ η πλειονότητα των χορευτικών που ετοίμαζε διαρκούσαν πολύ λιγότερο) και κατά γενική εκτίμηση ένα από τα πιο ολοκληρωμένα έργα της. Παγκόσμια πρώτη λοιπόν στην Αθήνα (!) για την παγκόσμια αναβίωση της παράστασης του 1958, που αποτελεί σημείο αναφοράς για το σύγχρονο χορό.

Martha Graham

Το θέμα: η γνωστή ιστορία από την Αρχαιότητα. Ο Αγαμέμνωνας φεύγει για την Τροία, η Κλυταιμνήστρα γίνεται ερωμένη του ξαδέλφου του, κατά την επιστροφή του συνομωτεί και τον σκοτώνει. Ο γιός της Ορέστης παρακινούμενος από την αδελφή του εκδικείται τον θάνατο της μητέρας του.

William Claxton: η μαγεία του Ασπρόμαυρου

Chet and Helima, Redondo Beach, 1955

Ο William Claxton ήταν ένας από τους μεγαλύτερους Αμερικανούς φωτογράφους του 20ου αιώνα. Σε μια καριέρα που κράτησε πάνω από 50 χρόνια, ο Claxton φωτογράφησε μερικούς από σημαντικότερους μουσικούς της Jazz: από τον Charlie Parker και τον Duke Ellington, μέχρι τον Chet Baker, αλλά και της Rock (Bob Dylan) καθώς επίσης και αρκετούς ηθοποιούς (μεταξύ άλλων μια σειρά από πορτρέτα του Steve McQueen). 

Topless Swimsuit 1964

Η φωτογραφία του χαρακτηρίζεται από πρωτοτυπία, contrast αλλά πάνω απ’ όλα τη δυνατότητα να μπαίνει βαθύτερα και να αποτυπώνει το χαρακτήρα του προσώπου που φωτογράφιζε. Στην αγορά θα βρείτε αρκετές συλλογές με φωτογραφίες του, τις οποία συστήνω ανεπιφύλακτα!

Natalie Wood, New York City, 1961

Δείτε ένα φωτογραφικό αφιέρωμα στον William Claxton

Κι ο κλήρος έπεσε στον Σμάιλι

 

“Tinker, Taylor, Soldier, Spy” (BBC DVD)

Ο George Smiley είναι η απάντηση του John Le Carre στον James Bond. Είναι ένας πράκτορας εντελώς εγκεφαλικός, χαμηλών τόνων που ξέρει πως να χειρίζεται τη γραφειοκρατία της MI6 (Βρεττανικής υπηρεσίας κατασκοπίας), έχει εξαιρετική μνήμη, μπορεί και μπαίνει βαθιά στην ανθρώπινη ψυχή και σε αντίθεση με τον Bond λύνει όλες σχεδόν τις υποθέσεις του χωρίς να χρησιμοποιήσει σχεδόν καθόλου βία.

Ο Alec Guiness ως George Smiley

Γνώρισα τον George Smiley στην (κλασσική) σειρά του BBC της δεκαετίας του ‘70 ”Tinker, Taylor, Soldier, Spy“, την οποία μπορείτε να βρείτε σε DVD από το Internet: http://www.amazon.co.uk/Tinker-Tailor-Soldier-Spy-Complete/dp/B000092WCG/ref=pd_rhf_f_t_k2a_1

Η σειρά αποτελεί μεταφορά ενός από τα γνωστότερα μυθιστορήματα του John Le Carre (“Κι ο κλήρος έπεσε στον Σμάιλι” στα Ελληνικά – εκδόσεις Καστανιώτη, μετ. Μ. Μακρόπουλος) και θεωρείται μία από τις πιο κλασσικές σειρές του BBC όλων των εποχών. Διαδραματίζεται την εποχή του ψυχρού πολέμου και πραγματεύεται την επαναφορά στην ενεργό δράση του κατασκόπου George Smiley, όταν αποκαλύπτεται ότι μέσα στην μυστική υπηρεσία της Μεγάλης Βρετανίας (“The Circus” κωδικοποιημένα), στο υψηλότερο επίπεδο, υπάρχει κάποιος που διαρέει πληροφορίες στους Ρώσους (“A mole”). Ο George Smiley θα δουλέψει συστηματικά μπαίνοντας βαθιά στους μηχανισμούς του “The Circus”, μιλώντας με ενεργούς και παροπλησμένους πράκτορες κλείνοντας σιγά-σιγά τον κύκλο γύρω από τον ύποπτο.

The Circus