Ο Belbo σχολιάζει την παράσταση του Σαμ Μέντες, μια συνεργασία BAM & Old Vic (Αύγουστος 2009)
Το “Χειμωνιάτικο Παραμύθι” ήταν το αποχαιρετιστήριο δώρο του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών στο κοινό του. Η τελευταία παράσταση της Επιδαύρου έμελε να είναι και η πιο ενδιαφέρουσα, διασκεδαστική, πρωτότυπη, μία από τις καλύτερες παραστάσεις που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια.
Μέσα σε ένα κατάμεστο θέατρο ο Σαμ Μέντες και ο θίασος του Old Vic/BAM δημιούργησαν πραγματική μαγεία, ξεσήκωσαν το κοινό, το πήραν μαζί τους, και του κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον για 3 σχεδόν ολόκληρες ώρες (χωρίς διάλειμμα παρακαλώ!), πόσες παραστάσεις έχουμε δει τελευταία που να το πετυχαίνουν αυτό;
Διαβάστε τα πιο ενδιαφέροντα κείμενα της διαμάχης που έχει ξεσπάσει για τους Πέρσες του Αισχύλου (Φεστιβάλ Αθηνών).
Έχει γίνει πλέον παράδοση στην Επίδαυρο κάθε χρόνο να ξεσπάει διαμάχη για μία από τις παραστάσεις. Πέρσι είχαμε τους Βατράχους και την (ακραία σε συγκεκριμένα σημεία) κόντρα Λιγνάδη-Γεωργουσόπουλου, φέτος είναι οι Πέρσες.
Οι λόγοι πολλοί: μπορεί να είναι οι (ατυχείς πολλές φορές) ”μεταμοντέρνες” απόπειρες διαφόρων σκηνοθετών, μπορεί η παράδοση και οι ευαισθησίες μας στο είδος της τραγωδίας, σε κάθε περίπτωση νομίζω ότι η συζήτηση που πυροδοτείται έχει ενδιαφέρον.
Ο φίλος της στήλης ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ επέλεξε τα πιο ενδιαφέροντα κείμενα:
Ο Belbo σχολιάζει την παράσταση του Εθνικού Θεάτρου της Μεγ. Βρετανίας (Ιούλιος 2009)
Η παράσταση του Εθνικού θεάτρου της Μεγ. Βρετανίας (National Theater), είχε όλες τις προδιαγραφές για μια επιτυχία: ένα πασίγνωστο θεατρικό σχήμα (το National Theater είναι από τους σημαντικότερους θεατρικούς οργανισμούς της Αγγλίας), μια μεγάλη σταρ (Έλεν Μίρεν), γνωστά ονόματα του Αγγλικού θεάτρου στους δεύτερους ρόλους και μια εμπνευσμένη μετάφραση (Τέντ Χιουζ). Δεν ήταν έκπληξη λοιπόν το αποτέλεσμα και όσοι βρέθηκαν στην Επίδαυρο αυτό το διήμερο απόλαυσαν ωραίο θέατρο.
Ο έρωτας της Φαίδρας για τον προγονό της Ιππόλυτο γίνεται φανερό από την αρχή ότι δεν θα έχει αίσιο τέλος. Ο Ρακίνας δεν δίνει στην ηρωίδα του κανένα άλλο ελαφρυντικό πλην του τυφλού πάθους που την οδηγεί από την εξομολόγησή της στην αρχή της παράστασης, μέχρι το τραγικό φινάλε. Γύρω της οι υπόλοιποι χαρακτήρες δεν αποτελούν γι’ αυτήν παρά απλά εμπόδια προς την επίτευξη του σκοπού της: κατάκτηση του Ιππόλυτου από την ίδια ή εγκατάλειψή του από όλες τις γυναίκες του κόσμου.
Το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου δεν μας έχει συνηθίσει σε προσφορές: το αντίθετο μάλιστα, στα τόσα χρόνια παρουσίας του δε θυμάμαι ούτε μία περίπτωση “ανταμοιβής” για εμάς που με θρησκευτική ευλάβεια γεμίζουμε τα θέατρά του κάθε χρόνο. Σε καιρούς κρίσης όμως όλα αυτά αλλάζουν κι έτσι φέτος για πρώτη φορά παρουσιάστηκε ένα ενδιαφέρον “πακέτο προσφορών” για όλα τα γούστα. Ξεχωρίζω την πρόταση 6 (25% έκπτωση) και τα πακέτα “Μουσική 1″ & “Μουσική 2″ για τους οπαδούς της κλασσικής (35% έκπτωση). Θυμηθείτε τις παραστάσεις που έχουμε ξεχωρίσει από το φετεινό φεστιβάλ.
10 + 1 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ…ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ
Αγαπάς μια τέχνη…… Γνώρισε και τις υπόλοιπες
Διαλέγοντας 1 από τις 6 προτάσεις μπορείς να παρακολουθήσεις θέατρο-Μουσική-Χορό-Εικαστικά με έκπτωση 25%.
Έναρξη Προπώλησης: 18 Μαΐου
Πρόταση 1η
9 -11 Ιουνίου
Χορός
Μισέλ Αν ντε Με Sinfonia Eroica
Πειραιώς 260 (Χώρος Δ)
25% ΕΚΠΤΩΣΗ
10 Ιουνίου
Μουσική
Sinfonia Varsovia-Κρύστοφ Πεντερέτσκι Έργα Πεντερέτσκι
ΟΜΜΑ Αίθουσα Φίλων
11-13 Ιουνίου
Θέατρο
Toneelhuis – Γκυ Κασσίερς Τομ Λανουά, Μεφίστο για πάντα, βασισμένο στο Μεφίστο του Κλάους Μαν
ΙΜΕ
23 Μαΐου–26 Ιουλίου
Εκθέσεις
Ύμνος στη σκιά
Μπενάκη Πειραιώς
Πρόταση 2η
16 Ιουνίου
Μουσική
L’ Orchestra di Piazza Vittorio-Μάριο Τρόνκο Ο μαγικός αυλός
Ηρώδειο
25% ΕΚΠΤΩΣΗ
21 Ιουνίου
Μουσική
Café de los Maestros Τάνγκο
Ηρώδειο
24-28 Ιουνίου
Δρώμενο
Βικτόρια Τσάπλιν Ζαν-Μπατίστ Τιερρέ – Το αόρατο τσίρκο
Πειραιώς 260 (Χώρος Δ)
23 Μαΐου–26 Ιουλίου
Εκθέσεις
Ύμνος στη σκιά
Μπενάκη Πειραιώς
Πρόταση 3η
18-19 Ιουνίου
Χορός
Ρασίντ Ουραμντάν Des témoins ordinaires
Πειραιώς 260 (Χώρος Η)
25% ΕΚΠΤΩΣΗ
19-28 Ιουνίου
Θέατρο
Ομάδα Blitz Κατερίνη
Bios
22-26 Ιουνίου
Θέατρο
Άγγελος Μέντης Γιάννη Μαυριτσάκη, Κωλοδουλειά
Από μηχανής Θέατρο
24 Ιουνίου
Μουσική
Artis Trio Piano Έργα Σοστακόβιτς, Μεσσιάν
Αίθουσα Παρνασσός
23 Μαΐου–26 Ιουλίου
Εκθέσεις
Ύμνος στη σκιά
Μπενάκη Πειραιώς
Πρόταση 4η
2 Ιουλίου
Μουσική
Le Cercle de l’Harmonie – Ζερεμύ Ρορέρ Έργα Μότσαρτ
ΟΜΜΑ Αίθουσα Φίλων
25% ΕΚΠΤΩΣΗ
2-4 Ιουλίου
Χορός
Μίκαελ Σουμάχερ – Σαμπίνε Κούπφερμπεργκ – Γίρζι Κύλιαν Last Touch First
Καλοκαίρι σημαίνει Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου! Το φετινό πρόγραμμα παρουσιάζει ενδιαφέρουσες παραστάσεις/συναυλίες και μερικά πραγματικά μεγάλα ονόματα της διεθνούς θεατρικής και μουσικής σκηνής (Έλεν Μίρεν, Σαμ Μέντες, Ίθαν Χοκ και Ντάνιελ Μπαρενμπόϊμ). Ο Belbo επιλέγει τις σημαντικότερες από αυτές, προσπερνώντας βαρετές ή μεταμοντέρνες συνταγές.
ΘΕΑΤΡΟ – ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ
O Ίθαν Χοκ τα λέει με τον Τόμπιας Σίγκαλ στο "Χειμωνιάτικο Παραμύθι" του Shakespeare
“Το Χειμωνιάτικο Παραμύθι” (William Shakespeare) 21-22/8 Σύνολο: The Bridge Project (BAM – The Old Vic – Neal Street Productions)
Σκηνοθεσία: Σαμ Μέντες
Πρωταγωνιστούν: Ίθαν Χοκ, Ρεμπέκα Χολ, Σινέντ Κιούζακ, Ρίτσαρντ Ίστον, Τζος Χάμιλτον, Ράσελ Μπιλ
Χώρος: Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου
Γιατί: Πρώτα απ’ όλα γιατί είναι μια παραγωγή του Old Vic του παλιότερου κι ενός από τα σημαντικότερα θέατρα του Λονδίνου. Επίσης ποιες οι πιθανότητες να δείτε πάλι τον Ίθαν Χοκ και τη Ρεμπέκα Χολ ζωντανά στη σκηνή; Αστέρες αυτού του μεγέθους σπάνια επισκέπτονται τη χώρα μας. Αν περιμένετε όμως μόνο μια παράσταση γνωστών ονομάτων μάλλον θα πέσετε έξω, μιας και συνοδεύεται από ένα στοιβαρό σύνολο Άγγλων ηθοποιών του θεάτρου που υπόσχονται μια δυνατή θεατρική βραδυά που μυρίζει west end. Όλα αυτά κάτω από τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Σαμ Μέντες (“American Beauty”). Ατυχώς επίσης είναι σίγουρο ότι πρόκειται για την παράσταση που θα μαζέψει πάνω της όλα τα φώτα της δημοσιότητας μαζί με τους γνωστούς μαϊντανούς. Πληροφορίες/εισητήρια:Το χειμωνιάτικο παραμύθι
Γιατί: Πρώτα απ’ όλα για την Έλεν Μίρεν. Μια από τις σημαντικότερες Βρετανίδες ηθοποιούς της τελευταίας 20ετίας η οποία όχι δεν έγινε γνωστή με το ρόλο της σαν “Βασίλισσα” όπως διαβάζω παντού – ήταν ήδη πασίγνωστη και καταξιωμένη. Από εκεί και πέρα το Εθνικό Θέατρο της Μεγάλης Βρετανίας είναι το σημαντικότερο κρατικό θέατρο της χώρας, με εξαιρετικές πάντα παραγωγές (και πολύ τολμηρές και καινοτόμες συχνά-πυκνά). Τέλος γιατί την ελεύθερη μετάφραση υπογράφει ο Τεντ Χιούζ (ο ποιητής-σύζηγος της αδικοχαμένης Σύλβια Πλαθ). Πληροφορίες/εισητήρια:Φαίδρα
Από τις 16 μέχρι τις 30 Οκτωβρίου, μερικά από τα μεγαλύτερα Αμερικανικά θέατρα άνοιξαν τις πόρτες τους στο κοινό για μια δωρεάν βραδυά θεάτρου.
Περισσότερα από 600 θέατρα σε 100 πόλεις της Αμερικής άνοιξαν τις πόρτες τους για δωρεάν παραστάσεις τέλη Οκτωβρίου. Έδωσαν έτσι τη δυνατότητα σε ανθρώπους που συνήθως δεν έχουν τα μέσα (νέους, χαμηλότερου εισοδήματος, έγχρωμους, κτλ) να έρθουν σε επαφή με τον κόσμο του Θεάτρου και ίσως να το αγαπήσουν. Εμείς με τόσο λίγο κόσμο να μπαίνει στα θέατρά μας, γιατί δεν δοκιμάζουμε παρόμοιες ιδέες;
Όλη η μαγεία του Θεάτρου Τέχνης μαζεμένη σε μια μόνο αίθουσα του Μουσείου Μπενάκη της οδού Πειραιώς (έως 16 Νοεμβρίου)
“Κάνουμε θέατρο για την ψυχή μας, για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας. Το κοινό που μας παρακολουθεί και όλοι μαζί, να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός στον τόπο μας.” -Κάρολος Κουν
Για όλους εμάς που δεν πρόλαβαν να δουν τις παραστάσεις του αποτελεί απωθημένο. Τα κομμάτια της δουλειάς του που αποσπασματικά προβάλονται από τα μέσα μιλάνε για ένα μεγάλο δημιουργό που έφερε το μοντέρνο θέατρο στην Ελλάδα. Στριμωγμένος σε ένα υπόγειο θέατρο, αλλά με εξαιρετικό ταλέντο και απίστευτους συνεργάτες (Χατζιδάκης, Τσαρούχης, κα) αυτός ο Μικρασιάτης ανέβασε στη φτωχή μεταπολεμική Ελλάδα μοναδικές παραστάσεις που άφησαν εποχή: Μπέκετ, Ιονέσκο, Τένεσση Ουίλιαμς, Καμπανέλη και Αρχαία Τραγωδία βέβαια.
Η έκθεση καταφέρνει και συμπυκνώνει ένα κομμάτι αυτής της ιστορίας σε μία μόνο αίθουσα. Ξεκινάει με τις κλασσικές αφίσες των παραστάσεών του και προχωράει σε πανέμορφα κοστούμια και σκηνικά από τους Μόραλη, Τσαρούχη, Φωτόπουλο, κα. Είναι απίστευτο πόση φαντασία και ταλέντο συμπυκνώνονται σε αυτά τα αντικείμενα. Έχοντας διαμορφώσει την αίθουσα περίπου όπως ήταν το υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης, με χαμηλομένα φώτα και σκηνές από τις παραστάσεις να προβάλονται γύρω-γύρω, είναι ο καλύτερος τρόπος για να μπούμε κι εμείς λίγο στο πως θα ήταν τελικά να βρίσκεται κανείς σε μια παράσταση του Κουν.
Τη Μήδεια του Βασίλιεφ δεν την είδα παρότι είμαι τακτικός θαμώνας Επιδαύρου. Από ότι διάβασα πρόκειται για (μία ακόμη φέτος!) μεταμοντέρνα προσέγγιση στο αρχαίο δράμα από το γνωστό Ρώσο σκηνοθέτη, αλλά άποψη για την παράσταση δεν μπορώ να έχω από τη στιγμή που δεν ήμουν μέσα στο θέατρο. Η παράσταση δεν ξέρω και δεν με ενδιαφέρει αν ήταν καλή ή κακή, αυτό που με ενδιαφέρει είναι αυτό που ακολούθησε: η αντίδραση του κοινού! Για όσους δεν παρακολούθησαν το τι έγινε θα πω περιληπτικά ότι το κοινό άρχισε να αποχωρεί από την πρώτη μισή ώρα, αλλά όταν οι μεταμοντέρνες καινοτομίες πέρασαν τα όρια (του κοινού) και άρχισαν να γίνονται ακατάλυπτες (βλέπε εκφορά του λόγου σε 3 διαφορετικές γλώσσες παράλληλα!), το κοινό ξέσπασε με εκφράσεις όπως “Αίσχος”, διακόπτωντας την παράσταση, πράγμα πρωτόγνωρο για τα (πρόσφατα τουλάχιστον) Ελληνικά χρονικά.
Ε λοιπόν καλά κάνανε! Χωρίς να ξέρω αν η παράσταση ήταν καλή η κακή (αν άξιζε δηλαδή το γιουχάρισμα ή όχι) και μόνο το γεγονός ότι το κοινό ξύπνησε από την κατάσταση λύθης που συνήθως το χαρακτηρίζει και αντέδρασε σε αυτό που έβλεπε είναι ελπιδοφόρο! Έχω βαρεθεί να βλέπω το Ελληνικό κοινό να χειροκροτάει μέχρι τελικής πτώσεως κάθε παράσταση που του βάζουν στο πιάτο: καλή ή κακή, του αρέσει ή δεν του αρέσει, απλά και μόνο γιατί φοβάται να μην το πουν αμόρφωτο. Ε λοιπόν αυτοί είμαστε, αυτά ξέρουμε και αυτά μας αρέσουν να βλέπουμε! Και αν αυτό σημαίνει ότι θα αδικήσουμε μια σημαντική παράσταση τότε και πάλι καλά θα κάνουμε, γιατί αυτό σημαίνει ότι αυτοί που αποφάσισαν να μας βάλουν να δούμε αυτή την παράσταση δεν ασχολήθηκαν καθόλου με το που βρισκόμαστε και τι αρέσει σ’ εμάς, αλλά ασχολήθηκαν με τι αρέσει σ’ αυτούς.
Η Επίδαυρος είναι εμπειρία. Πηγαίνω κάθε χρόνο με θρησκευτική ευλάβεια και όσες φορές και να πάω όταν κλείνουν τα φώτα και ακούω το Αρχαίο κείμενο, κάθε φορά, αισθάνομαι μια ανατριχίλα. Στην παράσταση των 2 τραγωδιών του Οιδίποδα την περασμένη Παρασκευή & Σάββατο πήγα έχοντας σχετικά μικρές προσδοκίες: κάτι οι Βάτρα-Χ κάτι ο μεταμοντέρνος Ορέστης που είχα δει πριν από 1 εβδομάδα, μπήκα στο θέατρο περιμένοντας περισσότερο να ακούσω το Αρχαίο κείμενο παρά να δω την παράσταση.
Έπεσα πολύ έξω: η παράσταση της Πατεράκη ήταν εξαιρετική και έλαμψε μέσα στη μετριότητα του φετινού καλοκαιριού. Μέσα από μια εξαιρετική μετάφραση, προσέγγισε το θέμα με απλότητα τόσο ερμηνευτικά όσο και από πλευράς σκηνικών & κοστουμιών που είχε γίνει εξαιρετική δουλειά, αλλά και από πλευράς μουσικής. Μετά τα τερατώδη σκηνικά που έχουμε δει φέτος στην Επίδαυρο, επιτέλους κάποιος που ξέρει να χρησιμοποιεί το χώρο και με λίγα μόλις μέσα μπορεί και “επεκτείνει” τη σκηνή ΄πολύ πέρα από την ορχήστρα. Οι ερμηνίες επίσης ήταν εξαιρετικές, ειδικά του Μαρμαρινού (Οιδίποδας), αλλά μου άρεσε και η Καραμπέτη και οι μικρότεροι ρόλοι (ιδιαίτερα η Ιοκάστη).
Διαβάζοντας τις (σχετικά μέτριες κριτικές) παραξενεύομαι και λέω: καλό είναι να μην τα ισοπεδώνουμε όλα!