Ο Αμερικανικός κινηματογράφος έχει σταματήσει να με συγκινεί εδώ και πολύ καιρό: με εξαίρεση μερικούς εμπνευσμένους πραγματικά σκηνοθέτες (είπε κανείς το όνομα Κοέν), στην πλειοψηφία του αναμασά παλιότερες ιστορίες, με ξεκάθαρα χειρότερο δυναμικό (ηθοποιούς, σκηνοθέτες, κτλ). Είναι λοιπόν περίεργο γιατί συνεχίζει να με συναρπάζει η ιστορία με τα oscars: το χρυσό αγαλματάκι ασκεί μια περίεργη γοητεία πάνω μου, ίσως για την ιστορία του, ίσως για τη φαντασμαγορική τελετή του, σε κάθε περίπτωση αποτελεί ένα κινηματογραφικό γεγονός που παρακολουθώ με μανία: από την ανακοίνωση της τελετής, μέχρι την λαμπερή εκείνη ημέρα.
Η φετεινή τελετή λοιπόν μόλις ανακοινώθηκε: θα την παρουσιάσουν ο Steve Martin και ο Alec Baldwin και θα γίνει στις 7 Μαρτίου 2010. Ακούγονται σαν ένα ενδιαφέρον δίδυμο που μπορούν να συνδιαστούν ωραία μαζί στη σκηνή. Οι υποψηφιότητες αναμένεται να ανακοινωθούν στις 2 Φεβρουαρίου. Μια πρώτη ανακοίνωση λέει ότι ο αριθμός των ταινιών υποψηφίων για όσκαρ καλύτερης ταινίας διπλασιάζεται από 5 σε 10 για να προστεθούν πιο εμπορικές ταινίες που ενδιαφέρουν ένα ευρύτερο κοινό.
Μια εξαιρετική σειρά DVD από την Καθημερινή αυτής της Κυριακής, εξερευνά 8 μεγάλους καλλιτέχνες και τα αντίστοιχα έργα τους που άλλαξαν τον κόσμο.
Δηλώνω οπαδός του Simon Schama: ο καθηγητής και παρουσιαστής του BBC έχει έναν εντελώς δικό του ιδιαίτερο αλλά άκρως ενδιαφέροντα τρόπο να μιλάει για την τέχνη ή την ιστορία (ήταν ο παρουσιαστής της σειράς “History of Britain” που έχουμε δει καμιά 20ρια φορές από το κανάλι της Βουλής). Χάρηκα πολύ λοιπόν όταν είδα ότι παρουσιάζει τη σειρά “Η δύναμη της Τέχνης”, μια πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση σε κομβικά έργα του παγκόσμιου πολιτισμού. Κι αυτό γιατί ενώ έχουμε δει και διαβάσει άπειρες πολύ-τομες “ιστορίες της τέχνης” που αναλύουν τη μακριά ιστορία της, πρώτη φορά βλέπουμε μια σειρά που εστιάζει σε πολύ συγκεκριμένα έργα αναλύοντάς τα σε βάθος και αναδεικνύοντας το πως διαμόρφωσαν την τέχνη όπως την ξέρουμε σήμερα. Η επιλογή είναι ενδεικτική: Καραβάτζιο, Μπερνίνι, Ρέμπραντ, Ντέιβιντ, Τέρνερ, Βαν Γκογκ, Πικάσο, Ρόθκο.
Μαθαίνω ότι ο Κόπολα στα τέλη του μήνα στην Αθήνα. Προσκεκλημένος στο “Πανόραμα Κινηματογράφου” θα παρουσιάσει τη νέα του ταινία “Tetro” ενώ θα δώσει και διάλεξη στο ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”. Ο Κόπολα είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο του παγκόσμιου Κινηματογράφου και από μόνος του νομίζω μπορεί να φωτίσει το Πανόραμα. Από εκεί και πέρα χαίρομαι όταν έρχονται τόσο σημαντικοί άνθρωποι στη χώρα μας: μας βγάζει από τον Ελληνικό μικρόκοσμο και μας φέρνει σε επαφή με τα πραγματικά μεγέθη. Συνιδειτοποιούμε για παράδειγμα ότι κινηματογράφος δε γίνεται με αρπαχτές και προχειροδουλειές (η πλειοψηφία της σύγχρονης Ελληνικής παραγωγής δυστυχώς).
Το παραδέχομαι! Έχω αδυναμία στις σειρές της δεκαετίας του ‘80 με τις οποίες μεγάλωσα, ακόμη κι αν σήμερα θα το έβρισκα δύσκολο να τις ξαναπαρακολουθήσω. Το Fame είναι μια τέτοια περίπτωση: μια σειρά που άφησε το σημάδι της στην ποπ κουλτούρα της δεκαετίας του ‘80 και που γυρίζεται και πάλι σαν ταινία. Μου ακούγεται καλό και συμφωνώ απόλυτα με τα σχόλια της Σάντυ Τσαντάκη από την καθημερινή, που παραδέχεται δημόσια τις εμμονές της με τη σειρά εδώ.
Πάντα μου άρεσαν τα κινηματογραφικά φεστιβάλ. Μέσα σε μερικές ημέρες καταφέρνω να δω όσες ταινίες βλέπω όλους τους υπόλοιπους μήνες μαζί και στο δρόμο γνωρίζω και μερικούς ενδιαφέροντες ανθρώπους. Επιπλέον πολλές φορές έχει κανείς την ευκαιρία να δει ταινίες που είναι δύσκολο να βρει ακόμη και σε dvd. Δεν έχουμε πολλά κινηματογραφικά φεστιβάλ στη χώρα μας κι αυτό είναι από τα καλύτερα, δοκιμάστε το. Διαβάστε όλες τις πληροφορίες και το πρόγραμμα εδώ. Το επίσης site του φεστιβάλ θα το βρείτε εδώ: http://www.aiff.gr/
Αυτές τις ημέρες βλέπω την κλασσική σειρά του BBC “Jonathan Creek” σε dvd. Αν θέλετε να ξεφύγετε από τη μιζέρια της Ελληνικής τηλεόρασης, είναι ότι πρέπει, ειδικά τώρα που το Play έχει τη σειρά σε προσφορά στα 24€ για όλα τα επεισόδια (9 dvd).
Η "Πριγκίπισσα Μονονόκε": ένα επικό αριστούργημα, μία από τις καλύτερες ταινίες της δεκαετίας του '90 παρέμενε σχετικά άγνωστη μέχρι πρόσφατα στη δύση
Ένας από τους συναρπαστικότερους κινηματογραφικούς δημιουργούς, αρχίζει και γίνεται γνωστός στη δύση σαρώνοντας σε Αμερική και Ευρώπη με την ευκαιρία της τελευταίας του ταινίας – τα Ελληνικά μέσα αναμένεται να ξυπνήσουν σε μερικούς μήνες.
Το φιλμάκι παίχτηκε κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ Καννών 2007, σαν κομμάτι του “Chacun son Cinema”.
Δείτε τον Josh Brolin σαν ένα cowboy που πηγαίνει στον κινηματογράφο και έχει να διαλέξει ανάμεσα σε μια Γαλλική ταινία (του Ρενουάρ) και ένα Τουρκικό φιλμ. Όλα τα στοιχεία των αδελφών Κοέν είναι εδώ, με ποιο έντονο το (γνωστό) Σαρδόνιο χιούμορ.
Πρωτότυποι, διαφορετικοί, πάντα ενδιαφέροντες οι αδελφοί Κοέν είναι από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της εποχής μας. Η νέα τους ταινία Serious Man βγαίνει στους (Αμερικανικούς) κινηματογράφους στις 10 Οκτωβρίου και μόλις κυκλοφόρησε το trailer.
Σε επανέκδοση στους καλοκαιρινούς Κινηματογράφους η κλασσική κωμωδία του Billy Wilder, η καλύτερη πρόταση για Αυγουστιάτικο βράδυ.
Δύο μουσικοί της τζάζ κυνηγημένοι από τη μαφία (Tony Curtis & Jack Lemmon) βρίσκονται μεταμφιεσμένοι σε ένα περιοδεύων γυναικείο συγκρότημα μαζί με την εκρηκτική Sugar Kane (Monroe). Τα πράγματα μπερδεύουν όταν ο ένας την ερωτεύεται (Curtis), ενώ ο άλλος αποκτά ένα φανατικό θαυμαστή ανάμεσα στο… ανδρικό κοινό.
Attila ‘74: Αν καταφέρετε να βρείτε αυτή την ταινία, δείτε τη, ο Κακογιάννης περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο τις τραγικές ημέρες του ‘74, σαν σήμερα πριν από 35 χρόνια.
Ο Belbo προτείνει για τα βράδυα του καλοκαιριού Κινηματογράφο και δύο από τις σημαντικότερες ταινίες όλων των εποχών σε επανέκδοση: “Δεσμώτης του Ιλίγγου” του Άλφρεντ Χίτσκοκ και “Η πτώση της Λόλας Μόντες” του Μαξ Οφίλς.
Ο “Δεσμώτης του Ιλίγγου” είναι η ταινία που έχω δει στην κορυφή της λίστας των καλύτερων ταινιών όλων των εποχών περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη. Και για πολύ καλούς λόγους: ο Χίτσκοκ μας βάζει με μαεστρία στο σύμπαν του υψοφοβικού αστυνόμου Τζον Φέργκιουσον που παθιάζεται με την περίεργη Μαντλέν (γυναίκα ενός φίλου του), καθώς την παρακολουθεί. Η ταινία είναι πάνω απ’ όλα ένα ψυχολογικό θρίλερ γεμάτο ένταση και ανατροπές με τη συγκλονιστική μουσική του Μπέρναντ Χέρμαν να οδηγεί το ρυθμό και έναν εξαιρετικό Τζέιμς Στιούαρτ. Δείτε την ταινία όπως της αξίζει: σε μεγάλη οθόνη με τα υπέροχα χρώματα του αναλογικού φιλμ και θα τη θυμάστε για χρόνια.
“Η πτώση Λόλα Μόντες” είναι μια ταινία μεγάλων διαστάσεων: τεράστιοι χώροι, πολύ χρώμα και στη μέση η Λόλα μια γυναίκα που στο τέλος της ζωής της είναι νούμερο σε τσίρκο θυμάται το γεμάτο έρωτα και σκάναλα παρελθόν της. Η ιστορία είναι πραγματική: η Λόλα Μόντες ήταν η ερωμένη σπουδαίων ανθρώπων της εποχής της (από το Λίστ μέχρι Βασιλείς πέρασαν απ’ το κρεββάτι της) και ο Οφίλς τη μεταφέρει στην οθόνη με μεγαλοπρέπεια. Δεν είμαι οπαδός των των ταινιών “μεγάλων διαστάσεων” και προτιμώ τις πολύ πιο ατμοσφαιρικές ασπρόμαυρες ταινίες του Οφίλς, αλλά η ταινία είναι εξαιρετικά γυρισμένη, πολύπλοκη και με εξαιρετικές ερμηνείες: αν έχετε διάθεση για κάτι τέτοιο θα περάσετε καλά.
Ο Belbo βουτάει στη θάλασσα της κουλτούρας ανασύροντας μόνο τα καλύτερα από: Κινηματογράφο, Μουσική, Συναυλίες, Παραστάσεις, Βιβλία, Τέχνη 
RSS - Posts
