Ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου σε dvd από ΤΑ ΝΕΑ

 

Καιρό είχαμε να δούμε κάτι καλό σε dvd από τις εφημερίδες, αλλά αυτή η προσφορά των Νέων έρχεται να μας αποζημιώσει.

Ο μαγικός κόσμος του Μιγιαζάκι (Hayao Miyazaki)

Η "Πριγκίπισσα Μονονόκε": ένα επικό αριστούργημα, μία από τις καλύτερες ταινίες της δεκαετίας του '90 παρέμενε σχετικά άγνωστη μέχρι πρόσφατα στη δύση

Ένας από τους συναρπαστικότερους κινηματογραφικούς δημιουργούς, αρχίζει και γίνεται γνωστός στη δύση σαρώνοντας σε Αμερική και Ευρώπη με την ευκαιρία της τελευταίας του ταινίας – τα Ελληνικά μέσα αναμένεται να ξυπνήσουν σε μερικούς μήνες.

Μερικοί το προτιμούν καυτό

Σε επανέκδοση στους καλοκαιρινούς Κινηματογράφους η κλασσική κωμωδία του Billy Wilder, η καλύτερη πρόταση για Αυγουστιάτικο βράδυ.

Δύο μουσικοί της τζάζ κυνηγημένοι από τη μαφία (Tony Curtis & Jack Lemmon) βρίσκονται μεταμφιεσμένοι σε ένα περιοδεύων γυναικείο συγκρότημα μαζί με την εκρηκτική Sugar Kane (Monroe). Τα πράγματα μπερδεύουν όταν ο ένας την ερωτεύεται (Curtis), ενώ ο άλλος αποκτά ένα φανατικό θαυμαστή ανάμεσα στο… ανδρικό κοινό.

Ο “Δεσμώτης του Ιλίγγου” και η “Λόλα Μόντες” και πάλι στους Κινηματογράφους

Ο Belbo προτείνει για τα βράδυα του καλοκαιριού Κινηματογράφο και δύο από τις σημαντικότερες ταινίες όλων των εποχών σε επανέκδοση: “Δεσμώτης του Ιλίγγου” του Άλφρεντ Χίτσκοκ και “Η πτώση της Λόλας Μόντες” του Μαξ Οφίλς.

Ο “Δεσμώτης του Ιλίγγου” είναι η ταινία που έχω δει στην κορυφή της λίστας των καλύτερων ταινιών όλων των εποχών περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη. Και για πολύ καλούς λόγους: ο Χίτσκοκ μας βάζει με μαεστρία στο σύμπαν του υψοφοβικού αστυνόμου Τζον Φέργκιουσον που παθιάζεται με την περίεργη Μαντλέν (γυναίκα ενός φίλου του), καθώς την παρακολουθεί. Η ταινία είναι πάνω απ’ όλα ένα ψυχολογικό θρίλερ γεμάτο ένταση και ανατροπές με τη συγκλονιστική μουσική του Μπέρναντ Χέρμαν να οδηγεί το ρυθμό και έναν εξαιρετικό Τζέιμς Στιούαρτ. Δείτε την ταινία όπως της αξίζει: σε μεγάλη οθόνη με τα υπέροχα χρώματα του αναλογικού φιλμ και θα τη θυμάστε για χρόνια.

“Η πτώση Λόλα Μόντες” είναι μια ταινία μεγάλων διαστάσεων: τεράστιοι χώροι, πολύ χρώμα και στη μέση η Λόλα μια γυναίκα που στο τέλος της ζωής της είναι νούμερο σε τσίρκο θυμάται το γεμάτο έρωτα και σκάναλα παρελθόν της. Η ιστορία είναι πραγματική: η Λόλα Μόντες ήταν η ερωμένη σπουδαίων ανθρώπων της εποχής της (από το Λίστ μέχρι Βασιλείς πέρασαν απ’ το κρεββάτι της) και ο Οφίλς τη μεταφέρει στην οθόνη με μεγαλοπρέπεια. Δεν είμαι οπαδός των των ταινιών “μεγάλων διαστάσεων” και προτιμώ τις πολύ πιο ατμοσφαιρικές ασπρόμαυρες ταινίες του Οφίλς, αλλά η ταινία είναι εξαιρετικά γυρισμένη, πολύπλοκη και με εξαιρετικές ερμηνείες: αν έχετε διάθεση για κάτι τέτοιο θα περάσετε καλά.

Η “Υπόθεση Τόμας Κράουν” ξανά στους Κινηματογράφους

Ο Τόμας Κράουν στο κατόπι μιας ενδιαφέρουσας "υπόθεσης" στην ομώνυμη ταινία

Αν υπάρχει μια ταινία που “φωνάζει” θερινό σινεμά δεν μπορεί να είναι άλλη από την “Υπόθεση Τόμας Κράουν”, μια υπέροχη περιπέτεια που θα σας θυμίσει τι σημαίνει καλός Κινηματογράφος.

Γιατί ποιος μπορεί να πει όχι σε μια κλασσική ταινία της δεκαετίας του ‘70 με τον McQueen σε μεγάλα κέφια και τη Dunaway σε μεγάλες ομορφιές να κυνηγιούνται για μερικά εκατομμύρια δολάρια; Η υπόθεση λίγο-πολύ γνωστή: γνωστός playboy (Μακ-Κουίν) νομίζει ότι έχει κάνει την τέλεια απάτη, μέχρι τη στιγμή που μπαίνει στο κατόπι του μια ερευνήτρια (Ντάναγουεϊ) και τα βρίσκει σκούρα. Ή μήπως όχι; Όλη η ταινία είναι το παιχνίδι ανάμεσα στους δύο, με υπονοούμενα, ματιές και ατάκες να πέφτουν σύννεφο και από τις δύο πλευρές. Αλλά το πιο συναρπαστικό είναι η ατμόσφαιρα της ταινίας, σε κάνει να βγαίνεις από το σινεμά και να σκέφτεσαι: μακάρι και η πραγματική ζωή να ήταν κάπως έτσι… μην τη χάσετε με τίποτα!

H “Υπόθεση Τόμας Κράουν” στο imdb

Trailer:

2 από τις καλύτερες ταινίες του Αλ Πατσίνο στις Κυριακάτικες εφημερίδες (Al Pacino)

Η προσφορά καλών ταινιών από τις Κυριακάτικες εφημερίδες συνεχίζεται και αυτή την Κυριακή (24 Μαϊου) με 2 πολύ κλασσικές ταινίες της δεκαετίας του ‘70 με πρωταγωνιστή τον Αλ Πατσίνο και σκηνοθέτη το μεγάλο Σίντεϋ Λιούμετ: “Σέρπικο” (ΒΗΜΑ) και “Σκυλίσια μέρα” (ΘΕΜΑ).

Ο αστυνόμος Φρανκ Σέρπικο δε μασάει τα λόγια του στο "Σέρπικο" του Σίντνεϋ Λιούμετ

Serpico (1973, του Sidney Lumet)

Ο Σέρπικο, ένας νέος αστυνομικός, εκτελεί το καθήκον του με θάρρος και αυτοθυσία, αρνούμενος να ακολουθήσει την περπατημένη και να χρηματιστεί. Η συμπεριφορά του σταδιακά θα τον στρέψει ενάντια στους συναδέλφους του. Μια αριστοτεχνικά γυρισμένη ταινία από τον Sidney Lumet, απογειώνεται από την εκρηκτική ερμηνεία του Αλ Πατσίνο. Σε έναν από τους σημαντικότερους ρόλους της καριέρας του ο μεγάλος ηθοποιός δημιουργεί έναν πολύπλευρο χαρακτήρα που κυνηγάει με πάθος την αλήθεια, ενώ παραμένει νέος: γεμάτος ευαισθησίες και χιούμορ. Η μουσική είναι το Μίκη Θεοδωράκη βέβαια.

Το “Serpico” στο Internet Movie Database

Ο Σόννυ στη μέση μιας δύσκολης κατάστασης στη "Σκυλίσια μέρα"

Dog Day Afternoon (1975, του Sidney Lumet)

10 Κλασσικές νεανικές ταινίες της δεκαετίας του ‘80

O Ferry Bueller με την παρέα του απολαμβάνει μια ημέρα εκτός σχολείου στην κλασσική νεανική ταινία "Ferry Bueller's Day off"

Μεγάλωσα μαζί τους και τις θεωρώ ένα ιδιαίτερο κινηματογραφικό είδος από μόνες τους. Οι νεανικές ταινίες της δεκαετίας του ‘80 γέμιζαν τα Κινηματογραφικά μου βράδυα και κοιτάζοντάς τες τώρα (πάνω από 20 χρόνια μετά) πιστεύω ότι παραμένουν στην πλειοψηφία τους αυτό για το οποίο γυρίστηκαν: σκέτη διασκέδαση.

Γιατί βέβαια οι νεανικές ταινίες τα έχουν όλα: : δράση, έρωτα, χιούμορ, κι επίσης πολύ αξιόλογους ηθοποιούς πολλοί από τους οποίους έκαναν εξαιρετική καριέρα αργότερα. Μπορεί το στόρυ να ήταν πολλές φορές απλοϊκό ή η μουσική να ακούγεται σήμερα παρωχημένη αλλά στην πλειοψηφία τους ήταν ολοκληρωμένες ταινίες με ωραία ατμόσφαιρα, δυνατό σενάριο και ωραίες ερμηνείες που συνεχίζουν να βλέπονται με άνεση σήμερα (πάνω από 20 χρόνια μετά) κι αυτό δεν είναι μικρό πράγμα (σκεφτείτε απλά πόσο λίγες είναι οι Ελληνικές ταινίες εκείνης της δεκαετίες που πέρασαν το τεστ του χρόνου).

10 αναληθείς Βιογραφικές ταινίες

Ο Σαλιέρι παρουσιάζεται σαν μια σχεδόν σατανική φιγούρα που απειλεί το Μότζαρτ στο "Amadeus" του Milos Forman. Η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική με τους δύο συνθέτες να διατηρούν μια εξαιρετική σχέση αμοιβαίας εκτίμησης.

“Ποτέ μην αφήσεις την αλήθεια να σε εμποδίσει απ’ το να πεις μια καλή ιστορία” ήταν για χρόνια το αγαπημένο ρητό των απανταχού κινηματογραφιστών και δεν ήταν πουθενά πιο εμφανές από ότι στις βιογραφίες.

Ένα κινηματογραφικό είδος το οποίο πάντα τραβούσε το κοινό, οι βιογραφίες εξελίχθηκε τελικά σε περισσότερο μυθοπλασία και λιγότερο αλήθεια. Στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν μια ενδιαφέρουσα ιστορία οι κινηματογραφιστές πολλές φορές διαστρέβλωσαν την αλήθεια. Επιπλέον, επικέντρωναν την προσοχή τους σε αδιάφορες-ανούσιες λεπτομέρειες, ενώ προσπέρασαν σημαντικά στοιχεία της ζωής του προσώπου που βιογραφούσαν. Οι παρακάτω 10 ταινίες είναι καλά παραδείγματα αυτού:

10 αναληθείς βιογραφικές ταινίες – Slideshow

Γαλλικός κινηματογράφος σε DVD από το Ποντίκι

Ο Αντουάν σε μια ακόμη απόπειρα για "Κλεμμένα φιλιά" στην ομώνυμη ταινία του Φρανσουά Τρυφώ

Η εφημερίδα “Το Ποντίκι” ξεκινάει εκτενές αφιέρωμα στο Γαλλικό Κινηματογράφο δίνοντας δώρο ένα DVD κάθε εβδομάδα (η εφημερίδα εκδίδεται κάθε Πέμπτη αλλά κυκλοφορεί μέχρι την Κυριακή).

Τρυφώ, Μαλ, Ρομέρ, Σαμπρόλ και Ρενέ θα βρείτε στο αφιέρωμα που κάνει η εφημερίδα και μπορεί να μην είναι οι πιο αντιπροσωπευτικές ταινίες του Γαλλικού κινηματογράφου, αλλά σίγουρα είναι πολύ σημαντικά δείγματα Γάλλων σκηνοθετών του “νέου κύματος”, του κινήματος εκείνου που τη δεκαετία του ‘60 ανανέωσε το Γαλλικό και τον παγκόσμιο κινηματογράφο.

Λίγα λόγια για το “νέο κύμα”: τη δεκαετία του ‘60 μια επανάσταση αλλάζει τον παγκόσμιο κινηματογράφο. Με ιδρυτές τους Τρυφώ, Γκοντάρ και Ρομέρ μεταξύ άλλων, οι σκηνοθέτες του “νέου κύματος” υποστηρίζουν τον “Κινηματογράφο του δημιουργού” (“auteur cinema”) δηλαδή την ταινία όπου ο σκηνοθέτης δεν είναι απλά ένας συντελεστής, αλλά πολύ περισσότερο ο “δημιουργός” το μυαλό που οδηγεί προς ένα συγκεκριμένο όραμα (όπως ακριβός ο συγγραφέας είναι ο δημιουργός ενός βιβλίου). Με γερές κινηματογραφικές βάσεις (ο Τρυφώ ήταν κριτικός κινηματογράφου πριν γίνει σκηνοθέτης), είναι οι πρώτοι που μιλούν με θαυμασμό για Αμερικανούς σκηνοθέτες όπως ο Χίτσκοκ ή ο Φόρντ, σε μια εποχή που η καλλιτεχνική αξία των ταινιών τους δεν έχει αναδειχθεί και ο Χίτσκοκ για παράδειγμα θεωρείτο εμπορικός σκηνοθέτης που γεμίζει αίθουσες (για την πολύ ενδιαφέρουσα σχέση ανάμεσα στον Τρυφώ και το Χίτσκοκ θα μιλήσουμε κάποια άλλη στιγμή). Το αποτέλεσμα; ταινίες όπως τα “400 χτυπήματα” ή το “Χωρίς ανάσα”, αριστουργήματα, μερικές από τις σημαντικότερες ταινίες στην ιστορία του Κινηματογράφου.

Double Indemnity: Η απόλυτη αποπλάνηση

Ο Walter (Fred MacMurray) προσπαθεί να διαβάσει τι γράφει η αλυσίδα στο πόδι της Phyllis (Barbara Stanwyck)

Σε συνέχεια της ανάρτησης για τις μοιραίες γυναίκες ο Belbo παραθέτει την υποδειγματική σκηνή της αποπλάνησης από το αριστουργηματικό film noir “Double Indemnity” (1944).

Ο ανυποψίαστος ασφαλιστής Walter Neff (Fred MacMurray) μπαίνει στο σπίτι της Phyllis (Barbara Stanwyck) με την προοπτική να πουλήσει σ’ αυτήν και το σύζηγό της ασφάλεια ζωής. Η Phyllis θα τον παρασύρει σε ένα σχέδιο δολοφονίας του συζήγου της. Το “Double Indemnity” είναι ένα από τα καλύτερα film noir στην ιστορία του Κινηματογράφου: όποιος δεν έχει δει αυτή την ταινία πρέπει να το κάνει!

Η σκηνή διαδραματίζεται στο σπίτι της Phyllis κατά την πρώτη επίσκεψη του Walter. Προσέξτε πόσο αριστοτεχνικά γραμμένος είναι ο διάλογος, γεμάτος ερωτικά υπονοούμενα και χιούμορ, ξεκινώντας με την ερώτηση του Walter για την αλυσίδα στο πόδι της Phyllis:

Walter Neff: You should tell me what’s engraved in that anklet.
Phyllis: Just my name.
Walter Neff: As for instance?
Phyllis: Phyllis.
Walter Neff: Phyllis eh? I think I like that.
Phyllis: but you’re not sure…
Walter Neff: I have to drive it around the block a couple of times.

 Phyllis: Mr. Neff, why don’t you drop by tomorrow evening about eight-thirty. He’ll be in then.
Walter Neff: Who?
Phyllis: My husband. You were anxious to talk to him weren’t you?
Walter Neff: Yeah, I was, but I’m sort of getting over the idea, if you know what I mean.
Phyllis: There’s a speed limit in this state, Mr. Neff. Forty-five miles an hour.
Walter Neff: How fast was I going, officer?
Phyllis: I’d say around ninety.
Walter Neff: Suppose you get down off your motorcycle and give me a ticket.
Phyllis: Suppose I let you off with a warning this time.
Walter Neff: Suppose it doesn’t take.
Phyllis: Suppose I have to whack you over the knuckles.
Walter Neff: Suppose I bust out crying and put my head on your shoulder.
Phyllis: Suppose you try putting it on my husband’s shoulder.
Walter Neff: That tears it.

Τι απέγιναν οι μοιραίες γυναίκες;

Η Rita Hayworth κοιτάζει με συγκατάβαση το αντρικό κοινό στα πόδια της στη Gilda

Έχουν περάσει πάνω από 50 χρόνια από την εποχή που οι μοιραίες γυναίκες κυριαρχούσαν στη μεγάλη οθόνη και μια σειρά προβολών στη Βρεττανία φαίνεται να αναρωτιέται που έχουν πάει…

Η δεκαετία του ‘40 χαρακτηρίστηκε από την κυριαρχία αυτού που λέμε “μοιραίου θυληκού” στη μεγάλη οθόνη. Μυστηριώδης, γοητευτικές αλλά πάνω απ’ όλα επικίνδυνες οι μοιραίες γυναίκες του Κινηματογράφου χρησιμοποιούσαν κάθε μέσο (και φυσικά την εκρηκτική σεξουαλικότητά τους) για να πετύχουν τους σκοπούς τους. Η δεκαετία χαρακτηρίστηκε από μερικές από τις εμβληματικότερες ταινίες στην ιστορία του Κινηματογράφου, μεταξύ άλλων τη Gilda (1946) και το Double Indemnity (1944) - η τελευταία ανήκει στις 10 πιο αγαπημένες ταινίες του γράφοντος.

Το γυναικείο Βρετανικό φεστιβάλ κινηματογράφου “Birds eye view” έκανε ένα πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα τελευταία στις μοιραίες γυναίκες με την προβολή 30 ταινιών από την εποχή του βουβού κινηματογράφου, μέχρι και σήμερα.

Ο Κώστας Γαβράς μιλάει για το “Ζ”

Μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Κώστα Γαβρά στο περιοδικό Salon, με την ευκαιρία της επίσκεψής του στη Νέα Υόρκη για την προβολής της νέας του ταινίας “Παράδεισος στη Δύση” και την επανέκδοση του “Ζ” στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η συνέντευξη περιστρέφεται περισσότερο γύρω από το “Ζ”. Μεταξύ άλλων μιλάει για πως και που γύρισε την ταινία, τη σημασία της και το τι έχει να πει 40 χρόνια μετά. Μερικά ενδιαφέροντα αποσπάσματα:

What are your emotions about the rerelease of “Z,” 40 years after it was made?

Well, it’s an amazing thing. To learn that 40 years later they are showing my movie again. I was very moved to learn that the Rialto people decided to release it again, and I’m very curious to see how the audience will react.

 This story is bound to seem different to the contemporary viewer. Europe is a very different place than it was in 1968. Greece is completely different.

Everyplace is different. There are not so many dictatorships around the world. There used to be a lot of them, in Latin America and many other places. What is permanent, I think, is how someone can use the police, the justice system and the army to have all the power. There’s still the possibility that a man, or a group of men, can control these three forces in a society and compel millions of people to obey you. That’s the whole system of a dictatorship.

“Η Εαρινή Σύναξη των Αγροφυλάκων” ξανά στις αίθουσες!

Το αντικείμενο του πόθου κατά την "Εαρινή σύναξη των αγροφυλάκων"

Μια ταινία σταθμός του σύγχρονου Ελληνικού κινηματογράφου βγαίνει ξανά στις αίθουσες και είναι η πιο ουσιαστική ταινία της εβδομάδας. Αν δεν την έχετε δει τρέξτε και αδράξτε την ευκαιρία να τη δείτε όπως της πρέπει, αν πάλι την έχετε ξαναδεί θυμηθείτε ότι η συγκεκριμένη ταινία όχι μόνο επιδέχεται πολλαπλές αναγνώσεις: τις αναζητά κιόλας!

4 αγροφύλακες σε ένα χωριό της Χίου τη δεκαετία του ‘60, εναλάσσονται όπως και οι εποχές.

Τι να πει κανένας για τον κινηματογράφο του Δήμου Αβδελιώδη; Άλλοι μάζευαν τις περγαμηνές και τα βραβεία και άλλος έκανε τις πιο ουσιαστικές ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου, έτσι απλά και αθόρυβα.  Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η Μαρία Κατσουνάκη στην Καθημερινή: “Δύσκολα η εγχώρια κινηματογραφία θα ξαναζήσει τη «στιγμή» των αγροφυλάκων. Και θα ήταν άδικο να κρίνουμε με γνώμονα μια ταινία που αποδεσμεύει, με ένα άγγιγμα, συναισθήματα και ευφορία, πυκνώνοντας τόσο την σχεδόν τρίωρη διάρκειά της, ώστε ο χρόνος να μην πιέζει, να μη δημιουργεί καμία δυσφορία. Το αντίθετο. Τι να λέμε ξανά ξανά. Η ταινία του Δήμου Αβδελιώδη είναι ευλογία. Λιτή, κατανυκτική, αναγκαία.”

Η ταινία σίγουρα δεν είναι ηθογραφική όπως διαβάζω συχνά-πυκνά αν και έχει τέτοια στοιχεία. Αφορά τη σχέση τόπου, ανθρώπων και φύσης προτίστως, με υπόγειες αναφορές στην παράδοσή μας. Παραπέμπει ευθέως στην αίσθηση που αφήνουν τα κείμενα του Παπαδιαμάντη και πιθανά να κατακτήσει μια ανάλογη θέση στην καρδιά μας. Γράφει ο Χρήστος Μήτσης στο Αθηνόραμα: “Λιτό και ναϊφ αλληγορικό παραμύθι, με περίτεχνη ωστόσο εσωτερική κινηματογραφική λογική, γεμάτο εικόνες αλήθειας και γνήσιας Ελληνικότητας, στην παράδοση του Βιζυηνού, του Θεόφιλου και του Παπαδιαμάντη.”

Δήμος Αβδελιώδης

Ο Δήμος Αβδελιώδης ένας σεμνός δημιουργός ο ίδιος έχει δηλώσει για τη σχέση του με την παράδοση: “Η παράδοση συνεχίζει να ζει όταν τη φυλάνε οι άνθρωποι, όχι όπως το φως στο καντήλι σε μια γωνία, αλλά όταν με αυτή ανάβουν μια καινούργια φωτιά… Σέβομαι τους δασκάλους για να παίρνω δύναμη. Δεν ξεχνώ τον κόσμο των νεκρών, το παρελθόν μας. Αυτό είναι η παράδοση για μένα. Είμαστε πάνω σε ένα τεράστιο σύμπαν, που πρέπει να το εκτιμήσουμε, να του δώσουμε αξία, για να το απολαύσουμε.”

Ο νέος Ελληνικός Κινηματογράφος σε DVD από το Ποντίκι

Ο Χάρης με το τηλεσκόπιό του στραμένο στους “Απέναντι”

Η εφημερίδα “Το Ποντίκι” ξεκινάει εκτενές αφιέρωμα στο σύγχρονο Ελληνικό Κινηματογράφο δίνοντας δώρο ένα DVD κάθε εβδομάδα (η εφημερίδα εκδίδεται κάθε Πέμπτη).

Ο νέος Ελληνικός Κινηματογράφος είναι μια ιδιάζουσα περίπτωση: εκεί που νομίζεις ότι δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα και κάνει κύκλους γύρω από τον εαυτό του, βλέπεις μια ταινία σαν το “Ρεπό” ή τους “Απέναντι” και συνειδητοποιείς ότι μπορεί να είναι εξαιρετικά ουσιαστικός και επιπλέον να σε αγγίξει πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε ξένη ταινία. Ξεκινώντας από την εκπληκτική “Ευδοκία” (ΔΕΝ δίνεται από την εφημερίδα) την πρώτη ουσιαστικά ταινία του, ο Νέος Ελληνικός Κινηματογράφος έσπασε τις συμβατικές φόρμες του παλιού και δοκίμασε νέους δρόμους επικοινωνίας (μερικές φορές πετυχημένα, μερικές όχι).

Το αφιέρωμα της εφημερίδας “Το Ποντίκι” προσφέρει μια αντιπροσωπευτική γκάμα αυτού που λέμε Νέος Ελληνικός Κινηματογράφος ξεκινώντας από τα τέλη της δεκαετίας του ‘70 (“Οι Τεμπέληδες της έφορης Κοιλάδας”) και φτάνοντας μέχρι “Το Σπιρτόκουτο” του Οικονομίδη (2003), δίνοντας συνολικά 9 ταινίες. Αν και χωράει πολύ κουβέντα στο κατά πόσο οι 9 αυτές ταινίες είναι οι σημαντικότερες του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, είναι σίγουρα από τις πιο αντιπροσωπευτικές και ενδιαφέρουσες και έτσι συστήνονται ανεπιφύλακτα. Προσθέστε επίσης το πόσο δύσκολο είναι να τις πετύχετε σε προβολή στην τηλεόραση και καταλαβαίνετε γιατί πρέπει να προσέξετε αυτή την προσφορά.

Οι ταινίες που έχουν ξεκινήσει να δίνονται από την εφημερίδα (κάθε Πέμπτη) είναι οι ακόλουθες:

 Η τιμή της αγάπης (1984) της Τώνιας Μαρκετάκη

Η σπουδαία αυτή μεταφορά της νουβέλας του Κώστα Θεοτόκη «Τιμή και χρήμα» ακολουθεί πιστά την αφηγηματική γραμμή της ιστορίας του που διαδραματίζεται στην Κέρκυρα των αρχών του 20ού αιώνα και περιγράφει τη δύσκολη μοίρα μιας γυναίκας που ατυχεί στον επικείμενο γάμο της, αλλά βρίσκει το κουράγιο να υψώσει δυναμικά το ηθικό της ανάστημα σε μια κοινωνία αυστηρή και καταπιεστική. Το αφήγημα του Θεοτόκη πάει πέρα από την απλή ηθογραφία και το εξαιρετικό φιλμ που η Μαρκετάκη δημιουργεί από αυτό, ακόμη κι αν επενδύει στους χαρακτήρες την καταγραφή των ηθών και την εντυπωσιακή αναπαράσταση της εποχής, κατορθώνει να γίνει κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον από το πορτρέτο μιας ηρωίδας ή μιας εποχής. Η «Τιμή της αγάπης» γίνεται μια ξεχωριστή διαδρομή στη γεωγραφία της ανθρώπινης καρδιάς, μέσα από μια ταινία που παραμένει πιστή στο αρχικό της υλικό, κοιτάζοντάς το την ίδια στιγμή με μια ματιά καινούργια και ανανεωτική

 Οι απέναντι (1981) του Γιώργου Πανουσόπουλου

Σαν ένα φανελάκι που κολλά πάνω στη σάρκα ένα ζεστό καλοκαιρινό βράδυ, αυτή η ταινία μοιάζει συνυφασμένη με την αναγνωρίσιμη, κοινή αθηναϊκή εμπειρία και φυσικά αδιαχώριστη από την ερωτική επιθυμία που αποτελεί τον οδηγό και τον καταλύτη της ιστορίας της. Ένας νεαρός κοιτάζει από το διαμέρισμά του τις απέναντι πολυκατοικίες μέχρι που τη ματιά του παγιδεύει μια γυναίκα. Μένουν κοντά αλλά δεν γνωρίζονται, μέχρι τη στιγμή που θα αποφασίσουν να σπάσουν το φράγμα των βλεμμάτων και να δοκιμάσουν να διασχίσουν την απόσταση με όχημα έναν κάθε άλλο παρά συμβατικό έρωτα. Ο Γιώργος Πανουσόπουλος θα χαρτογραφήσει την πόλη που αλλάζει και τις σχέσεις των ανθρώπων που ακολουθούν τους ρυθμούς της με τρόπο απόλυτα κινηματογραφικό και θα ορίσει τον ρομαντισμό των πολυκατοικιών, των λεωφόρων, αλλά και μιας γενιάς ανθρώπων μέσα από μια ταινία που χτυπά θαρρείς στον ίδιο ρυθμό με την καρδιά μας.

Casablanca: η πιο ρομαντική ιστορία

Το πιο ωραίο δώρο για την ημέρα το βρήκε ο McManus οπότε αναδημοσιεύω χωρίς επιπλέον σχόλια: νέα συλλεκτική κασσετίνα της “Casablanca”. Προτείνεται ανεπιφύλακτα βέβαια!

Αυθεντικό Trailer:

2 ωραίες ταινίες στις Κυριακάτικες εφημερίδες

Η προσφορά καλών ταινιών από τον Κυριακάτικο τύπο συνεχίζεται και αυτή την Κυριακή (1η Φεβρουαρίου) με 2 πολύ κλασσικές ταινίες των αρχών της δεκαετίας του ‘80: τη “Μεγάλη Ανατριχίλα” (ΒΗΜΑ) και το “Κάποτε στην Αμερική” (ΘΕΜΑ).

Όλη η παρέα της "Μεγάλης Ανατριχίλας"

The Big Chill (1983, του Lawrence Kasdan)

Η ιστορία 8 παλιών φίλων που μαζεύονται και πάλι όλοι μαζί όταν χάνουν έναν από αυτούς. Έχοντας τραβήξει εντελώς διαφορετικούς δρόμους, ο καθένας με τα προσωπικά του προβλήματα και αδιέξοδα, θα ανακαλύψουν τελικά πόσο τους είχε λείψει να είναι μαζί. Εκπληκτικές ερμηνίες από την αφρόκρεμα του Αμερικανικανικού κινηματογράφου (Berenger, Close, Goldblum, Hurt, Kline, Tilly), ενώ το εξαιρετικό Soundtrack (soul της δεκαετίας του ‘60), είναι από τα καλύτερα στην ιστορία του Κινηματογράφου. Μια ιδιαίτερη, ευαίσθητη ταινία.

Το “Big Chill” στο Internet Movie Database

Στους πίσω δρόμους της Νέας Υόρκης "Κάποτε στην Αμερική"

“Once Upon a Time in America” (1984, του Sergio Leone)

2 Αριστουργηματικές ταινίες στις Κυριακάτικες εφημερίδες

Το Ιαπωνικό δράμα εποχής “Harakiri” (από την Ελευθεροτυπία) και η περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας “Blade Runner” (από το Θέμα), δύο μεγάλες ταινίες που δεν πρέπει να χάσετε αυτή την Κυριακή (24/1/09)

Ο Τσογκούμο αρχίζει να ξετυλίγει την ιστορία του με το σπαθί για "Harakiri" στο κέντρο

HARAKIRI (1962, του Masaki Kobayashi)

Τίποτα δεν μπορεί να σας προετοιμάσει για αυτό που θα δείτε στο Χαρακίρι. Ξεκινώντας σαν μια κλασσική Ιαπωνική ιστορία εποχής, η ταινία μας βυθίζει σταδιακά σε μια σκοτεινή ιστορία και σε έναν κόσμο γεμάτο ένταση, βία και διαφθορά. Ένας ”Ρόνιν” (περιπλανώμενος πολεμιστής) ονόματι Τσογκούμο φτάνει στην αυλή ενός φεουδάρχη και ζητάει άδεια να κάνει hara-kiri στην αυλή του. Του δίνεται η άδεια και το σκηνικό στήνεται με τον πρωταγωνιστή μπροστά από ένα σπαθί και αυλικούς και πολεμιστές γύρω του σαν μάρτυρες της πράξης του. Καθώς περιμένουν να εκπληρώσει την επιθυμία του ξεκινάει να λέει την ιστορία που τον οδήγησε εδώ: μια αιματοβαμένη ιστορία που όπως θα ανακαλύψουν με έκπληξη οι παριστάμενοι έχει άμεση σχέση με τους ίδιους…

Το Harakiri είναι μια ταινία που επιτίθεται με σφοδρότητα στην Ιαπωνική παράδοση των Σαμουράϊ. Ο Kobayashi ξεσκεπάζει σταδιακά την υποκρισία αλλά πάνω από όλα τη βαρβαρότητα πίσω από την οποία κρύβεται ο Ιαπωνικός κόσμος του 17ου αιώνα. Δεν είναι ηρωισμός και αυτοθυσία αυτό που κυριαρχεί, αλλά απίστευτη σκληρότητα και έλειψη ανθρωπιάς και αυτά τα δύο θα οδηγήσουν τον πρωταγωνιστή στο τραγικό φινάλε.

Το “Harakiri” στο Internet Movie Database

Ο Harrison Ford ακροβατεί επικινδύνως στο "Blade Runner"

 

BLADE RUNNER (1982, του Ridley Scott)

Πολύ πριν ο Ridley Scott αρχίσει να γυρίζει ταινίες Blockbusters τύπου “ο Μονομάχος”, έκανε μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες του σύγχρονου Αμερικανικού κινηματογράφου.

2 κορυφαίες ταινίες σήμερα και αύριο

Ο John Cusack στο "High Fidelity"

Δύο υπέροχες πραγματικά ταινίες στην τηλεόραση σήμερα και αύριο το βράδυ, για να περάσετε δύο όμορφες βραδιές πριν από το βράδυ της παραμονής της πρωτοχρονιάς. Πολύ διαφορετικές, αλλά εξίσου γοητευτικές και οι δύο.

HIGH FIDELITY (του Stephen Frears, Δευτέρα 29/12, 21:00, ΕΤ1)

Ο Rob Gordon, ένας τριαντάρης ιδιοκτήτης δισκάδικου περνάει το χρόνο του φτοιάχνοντας top-5 εμπνευσμένος από τη μουσική. Αποφασίζει έτσι να μιλήσειγια τις 5 σημαντικότερες σχέσεις της ζωής του.

Το High Fidelity είναι μια ταινία για την ομορφιά της εφηβείας και τη δυσκολία της ενηλικίωσης. Ο πρωταγωνιστής έχει δημιουργήσει ένα δικό του κόσμο πέρα και έξω από την πραγματική ζωή, ζώντας έτσι προστατευμένα μια εκτεταμένη εφηβεία. Το δισκάδικό του είναι ένα κέλυφος που τον προστατεύει. Οι δύο κόσμοι (πραγματικός & φανταστικός) συγκρούονται μέσα από τις σχέσεις του, οδηγώντας σε μια διαδικασία ωρίμανσης. Πέρα από τις υπέροχες ερμηνείες το soundtrack της ταινία είναι εκπληκτικό. Είναι σταθερά μέσα στο top-10 των καλύτερων ταινιών μου

Εις τον αγρόν της "Εαρινής σύναξις των αγροφυλάκων"

ΕΑΡΙΝΗ ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΩΝ ΑΓΡΟΦΥΛΑΚΩΝ (του Δήμου Αβδελιώδη, Τρίτη 30/12 22:00, Βουλή)

4 αγροφύλακες σε ένα χωριό της Χίου τη δεκαετία του ‘60, εναλάσσονται όπως και οι εποχές.

Τι να πει κανένας για τον κινηματογράφο του Δήμου Αβδελιώδη; Άλλοι μάζευαν τις περγαμηνές και τα βραβεία και άλλος έκανε τις πιο ουσιαστικές ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου, έτσι απλά και αθόρυβα. Η ταινία σίγουρα δεν είναι ηθογραφική όπως διαβάζω συχνά-πυκνά αν και έχει τέτοια στοιχεία. Αφορά τη σχέση τόπου, ανθρώπων και φύσης προτίστως, με υπόγειες αναφορές στην παράδοσή μας. Αν υπήρξε ποτέ Ελληνικός κινηματογράφος ο οποίος να κομίζει κάτι διαφορετικό στον κόσμο αυτός εδώ είναι, θα τον αναγνωρίσετε αμέσως πιστέψτε με…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΤΗΣ…