Κριτική: Μεσάνυχτα στο Παρίσι (Γούντι Άλλεν)

Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων στους οποίους το παρελθόν ασκεί μια μοναδική γοητεία. Γι’ αυτούς το παρών δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια πεζή πραγματικότητα με την οποία προσπαθούν να συμβιβαστούν, ενώ το παρελθόν αποτελεί ένα σημείο αναφοράς, μια εποχή συντριπτικά πιο ενδιαφέρουσα και συναρπαστική. Είναι ο τύπος ανθρώπου που ταξιδεύει και αναζητά τα μέρη που συνδέονται με εκείνη την εποχή, γεμίζει το σπίτι του με σχετικά αντικείμενα και βιβλία και προσπαθεί με κάθε τρόπο να φέρει κοντά του κάτι το οποίο έχει προ πολλού παρέλθει. Αυτό είναι και το θέμα της νέας ταινίας του Γούντι Άλλεν.

Ο τρίτος άνθρωπος

Σε περίπτωση που έχετε ξεμείνει στην Αθήνα (όπως εγώ), είναι η καλύτερη επιλογή για θερινό σινεμά: ένα από τα καλύτερα film noir όλων των εποχών, σε δύο καλούς θερινούς του κέντρου. Δε θα πω πολλά για μια τόσο κλασσική ταινία, αλλά αν υπάρχουν 3 πράγματα που τη χαρακτηρίζουν είναι το σενάριο του Γκράχαμ Γκριν, η noir κινηματογράφηση (πλάνα με έντονο contrast, περίεργες γωνίες λήψης) και το μουσικό θέμα που απλά σου μένει.

Μικρή αναφορά στο Μιχάλη Κακογιάννη

Από το Δικαιόπολι

Ελάχιστοι είναι οι Έλληνες σκηνοθέτες, οι οποίοι κατάφεραν να ξεπεράσουν τα στενά όρια της χώρας και να κερδίσουν με το έργο τους την διεθνή καταξίωση. Κορυφαίος, μακράν όλων των υπολοίπων, είναι αναμφίβολα ο Μιχάλης Κακογιάννης. Είχε την ευκαιρία την δεκαετία του ’40 να σπουδάσει υποκριτική τέχνη στο Λονδίνο και αυτή ακριβώς η θεατρική του παιδεία ήταν και το μεγάλο του πλεονέκτημα, όταν ξεκίνησε την κινηματογραφική του προσπάθεια. Ήξερε να επιλέξει και να κατευθύνει τους ηθοποιούς. Συν τοις άλλοις είχε την ευχέρεια να αφηγηθεί μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος και να την μετουσιώσει σε ταινία, η οποία συνδύαζε ποιότητα και εμπορικότητα. Αλλά το βασικότερο ίσως όλων είναι η απόσταση από την ελληνική πραγματικότητα καθώς είχε την δυνατότητα, χωρίς τις τραυματικές εμπειρίες της εμφύλιας διαμάχης, με το βλέμμα ενός αντικειμενικού παρατηρητή να εξετάζει και να αναλύει την νεοελληνική κοινωνία.

Η “Συνοικία το όνειρο” σήμερα

Ενδιαφέρον! Με αφετηρία την επανέκδοση της κλασσικής ταινίας του Αλέξου Αλεξανδράκη έγινε μια επίσκεψη στα ίδια ακριβώς μέρη που γυρίστηκε η ταινία, χμμμ.

To catch a thief

Δε μπορώ να φανταστώ καλύτερη ταινία για καλοκαιρινό κινηματογράφο. Τα έχει όλα: φοβερούς ηθοποιούς, καταπληκτική φωτογραφία στη Γαλλική Ριβιέρα και πάνω απ’ όλα το δάσκαλο Χιτσκοκ να σκηνοθετεί.

Tree of life

Φιλόδοξη ταινία, αλλά δεν υπάρχει "Νέος Κιούμπρικ" (διαβάστε την κριτική του Ebert ΕΔΩ).

Αφιέρωμα στο Νίκο Νικολαϊδη

Από το Δικαιόπολι

Τον Νίκο Νικολαΐδη τον γνώρισα πρώτα σαν συγγραφέα. Ένας φίλος μού δάνεισε το μυθιστόρημά του «Ο Οργισμένος Βαλκάνιος», το οποίο διάβασα μέσα σε ένα βράδυ! Μετά είδα τις ταινίες του: την αναρχική «Γλυκιά Συμμορία», τα «Κουρέλια» που επέμεναν να «τραγουδάνε ακόμα» και την αινιγματική και βυθισμένη μέσα στην καφκική της ατμόσφαιρα «Ευρυδίκη ΒΑ 2037».

Για όλες τις γυναίκες

νομίζω ότι το γεγονός των Καννών είναι η εμφάνιση του Μπελμοντώ. Κεφάτος, άνετος όπως πάντα, ποια μπορεί να τον συγκρίνει με βουτυρόπαιδα τύπου Μπραντ Πιτ;

Ο Θάνατος ενός Σαμουράϊ

Από το φεστιβάλ Καννών μια ακόμη ταινία για τους Σαμουράϊ, για όλους εμάς τους φανατικούς λάτρεις του είδους…

Ταινιόραμα 2011

Πάντα μου άρεσε η ιδέα να μπω σ’ έναν Κινηματογράφο το πρωί και να βγω το βράδυ. Κάτι που είναι αρκετά συνηθισμένο στο εξωτερικό έχουμε τη χαρά να το ζούμε και στη χώρα μας με τα Κινηματογραφικά αφιερώματα που όλο και πολλαπλασιάζονται. Το "Ταινιόραμα" είναι ένα από αυτά και το φετινό πρόγραμμα φαίνεται εξαιρετικό.

1 εισιτήριο, 3 ταινίες, όλο το φεστιβάλ αφιερωμένο στο Γιάννη Μπακογιαννόπουλο για τον οποίο τα λέγαμε πριν μερικές ημέρες, θα πάω!

Είδα λίγο Κάννες

Την περασμένη εβδομάδα ταξίδευα κι έτσι είχα την τύχη να δω λίγο από το φεστιβάλ Καννών στη Γαλλική τηλεόραση.

Ενδιαφέροντα πράγματα: μου άρεσε που πρόεδρος της επιτροπής ήταν ο Ντε Νίρο. Είναι ο μεγαλύτερος εν-δράσει κινηματογραφικός ηθοποιός νομίζω και όσες χαζο-ταινίες και να γυρίσει, συνεχίζει να έχει παίξει μερικούς από τους μεγαλύτερους ρόλους της τελευταίας τριακονταετίας. Είχε ενδιαφέρον το πόσο σεμνός είναι: όταν ανέβηκε στη σκηνή η αίθουσα τον χειροκροτούσε όρθια για ώρα, προσπαθούσε να τους κάνουν να καθίσουν, χωρίς αποτέλεσμα.

Γιάννης Μπακογιαννόπουλος

Οι περισσότεροι από εμάς μάθαμε κινηματογράφο από τις εκπομπές του. Παρασκευές βράδυ ξενυχτούσαμε μαζί του και ανακαλύπταμε το Μπέργκμαν, τον Ιταλικό νεορεαλισμό το Γαλλικό νέο κύμα και τους αδελφούς Μαρξ. Ο πρόλογός του πάντα εμβληματικός, ιδιαίτερος, αργός και γοητευτικός σε έχωνε βαθύτερα στην ατμόσφαιρα της ταινίας πριν ακόμη αρχίσει.

Στεναχωρήθηκα όταν άκουσα για την αποχώρησή του από την κρατική τηλεόραση. Ήταν μια σταθερά, ένας λόγος ν’ ανοίξω την τηλεόραση και ν’ ανακαλύψουμε κάτι ακόμη για τον Κινηματογράφο. Και μου άρεσε που σε τόσες δεκαετίες δεν είχε αλλάξει απολύτως τίποτα: ούτε καν το σκελετό στα γυαλιά του…

Αριστουργηματικές Ρωσικές ταινίες δωρεάν στο Internet

(ο συγκλονιστικός "Αντρέϊ Ρουμπλιόφ" ανάμεσα στις Ρωσικές ταινίες που θα βρείτε δωρεάν στο διαδίκτυο).

Να και μια εξαιρετικά καλή είδηση! Μόλις έμαθα από την πολύ ταλαντούχα Αραχνομαρία ότι έγιναν διαθέσιμες στο Internet (στο youtube συγκεκριμένα) μια σειρά από 50 εξαιρετικές ταινίες του Ρωσικού κινηματογράφου της περιόδου της ακμής του (ξέρετε τώρα: αυτές που ξεκινάνε με το ζευγάρι των εργατών που κρατιούνται απ’ το χέρι και κοιτάζουν με αισιοδοξία το μέλλον ).

Το πα, το κανα