Λίγες εταιρίες έχουν τη λάμψη της Deutsche Grammophon. Στην υπερ-αιωνόβια ζωή της η Γερμανική εταιρία έγινε σχεδόν συνώνυμη της ηχογραφημένης κλασσικής μουσικής, αποτυπώνοντας σε βινύλιο, CD ή ψηφιακά τα μεγαλύτερα ονόματα του κλασσικού στερεόματος. Το γνωστό κίτρινο σήμα της αποτελούσα πάντα πιστήριο ποιότητας, για πολλούς λόγο αγοράς και σπάνια απογοήτευε τους θαυμαστές της.
Διαβάζω λοιπόν με πολύ χαρά ότι μόλις κυκλοφόρησανμια σειρά από συλλογές από τον κυριολεκτικά ανεξάντλητο κατάλογό της. Υπάρχει η “μικρή” κίτρινη με τα βασικά, αλλά η πραγματικά συναρπαστική είναι η “μεγάλη” κόκκινη (55 cd συνολικά). Εκεί θα βρείτε τα πράγματα με τα οποία μεγαλώσαμε: Karajan, Bernstein, Barenboim, Argerich, κτλ. Αυτό το box set περιέχει ολόκληρη την ιστορία της κλασσικής ηχογράφησης και αξίζει να το αποκτήσετε χωρίς δεύτερη κουβέντα!
Για το πόσο θαυμάζω το Γιάννη Πετρίδη νομίζω ότι έχω ξαναμιλήσει. Μεγάλωσα με τις εκπομπές του και ίσως να πω ότι έμαθα περισσότερα από αυτόν παρά από οποιονδήποτε άλλο για τη μουσική και τον Κινηματογράφο. Ο Πετρίδης αφοσιώθηκε με πάθος στα πράγματα που του αρέσουν, δε συμβιβάστηκε και έγινε ο καλύτερος στο είδος του, ένας άνθρωπος της μουσικής από τους καλύτερους στον κόσμο – σπάνιο πράγμα για τη χώρα μας.
Οι Μπήτλς ξανά στην επικαιρότητα με την επανακυκλοφορία όλης τους της μουσικής: μια υπέροχη αφορμή για να τους ανακαλύψετε.
Η χρονιά ήταν το 1967 και οι Beatles κυριολεκτικά μεσουρανούσαν: είχαν μόλις κυκλοφορήσει το εκπληκτικό album “Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Bank” το οποίο το Rolling Stone έβαλε στην κορυφή της λίστας με τα καλύτερα Rock albums όλων των εποχών και είχαν μόλις γυρίσει από το ιστορικό ταξίδι τους στην Ινδία που είχαν συναντήσει τον Μαχαρίσι Γιόγκι. Με λίγα λόγια: είχαν μόλις διαμορφώσει μια ολόκληρη εποχήκαι ο κόσμος δεν θα ήταν ποτέ πια ο ίδιος.
Πήρα ένα email να γράψω για τον Τζώρτζ Ράσελ. Αυτή η σημαντική μορφή της Jazz έφυγε από κοντά μας στα τέλη Ιουλίου. Ένας εξαιρετικός συνθέτης αλλά πάνω απ’ όλα ένας πολύ σημαντικός θεωρητικός της Jazz που επηρέασε την πρωτοπορία της τη δεκαετία του ‘60 (ανάμεσα σε άλλους και τον Davis). Πολλοί λένε ότι χωρίς αυτόν ίσως να μην είχαμε το “Kind of Blue” του Davis, δεν είμαι σίγουρος, γι’ αυτό που είμαι είναι ότι ο Russell έκανε μερικά εξαιρετικά άλμπουμς, εκεί στα μαγικά τέλη της δεκαετίας του ‘50/αρχές δεκαετίας ‘60 και έγινε μέρος αυτής της ομάδας που οδήγησε τη τζαζ μπροστά.
Ο Γιάννης Πετρίδης μιλάει για τον Bob Dylan με αφορμή τον καινούργιο του δίσκο.
Η σφραγίδα ΒΟΒ DYLAN
από τον Γιάννη Πετρίδη
Αρκετό θαυμασμό προκάλεσε πρόσφατα ο Bob Dylan, στην ηλικία-ρεκόρ των 68 ετών, με την κυκλοφορία του τελευταίου του άλμπουμ Tougher Through Life που τον έφερε στις πρώτες θέσεις των πωλήσεων αρκετών χωρών.
Ο Dylan εδώ και μερικά χρόνια παρουσιάζει στο αμερικανικό δορυφορικό ραδιόφωνο σειρά θεματολογικών εκπομπών, στις οποίες σημαντικό ρόλο παίζουν τα τραγούδια από την αμερικανική μουσική παράδοση, δηλαδή τα μπλουζ, η κάντρι, το χιλμπίλι και τα ριθμ εντ μπλουζ.
Αυτές οι εκπομπές τον οδήγησαν στο να σκαλίσει τα αρχεία του και να βγάλει στην επιφάνεια τις μουσικές που τον είχαν επηρεάσει στα πρώτα χρόνια της καριέρας του, όταν στην ηλικία των 16 ετών αναζητούσε να ανακαλύψει τους κρυφούς θησαυρούς του αμερικανικού τραγουδιού, σε μια εποχή που ανάλογη προσπάθεια είχαν αρχίσει στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού δεκάδες βρετανικά συγκροτήματα και τραγουδιστές, όπως οι Beatles, Rolling Stones, Animals, Them και οι υπόλοιποι των οποίων τα τραγούδια, τουλάχιστον στην πρώτη φάση της καλλιτεχνικής τους πορείας, ήταν διασκευές σε παλαιότερα. Ο Dylan, ίσως και λόγω ηλικίας, αφού είναι λίγα χρόνια μεγαλύτερος από αυτούς που άρχισαν τη βρετανική μουσική επανάσταση στις αρχές της δεκαετίας του ‘60, το έκανε πρώτος.
Το πρώτο του άλμπουμ ηχογραφήθηκε μέσα σε δύο μέρες, τον Νοέμβριο του 1961, όταν ήταν 20 ετών. Τα περισσότερα από τα τραγούδια του δίσκου ήταν διασκευές σε γνωστά μπλουζ ή τραγούδια που είχε γράψει ο ίδιος, με επιρροές όμως από τη φολκ και τα μπλουζ. Οπως θα δήλωνε αργότερα ο ίδιος, το πρώτο τραγούδι του, που ήταν για την Brigitte Bardot, το είχε γράψει όταν ήταν μόλις 16 ετών.
Το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου δεν μας έχει συνηθίσει σε προσφορές: το αντίθετο μάλιστα, στα τόσα χρόνια παρουσίας του δε θυμάμαι ούτε μία περίπτωση “ανταμοιβής” για εμάς που με θρησκευτική ευλάβεια γεμίζουμε τα θέατρά του κάθε χρόνο. Σε καιρούς κρίσης όμως όλα αυτά αλλάζουν κι έτσι φέτος για πρώτη φορά παρουσιάστηκε ένα ενδιαφέρον “πακέτο προσφορών” για όλα τα γούστα. Ξεχωρίζω την πρόταση 6 (25% έκπτωση) και τα πακέτα “Μουσική 1″ & “Μουσική 2″ για τους οπαδούς της κλασσικής (35% έκπτωση). Θυμηθείτε τις παραστάσεις που έχουμε ξεχωρίσει από το φετεινό φεστιβάλ.
10 + 1 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ…ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ
Αγαπάς μια τέχνη…… Γνώρισε και τις υπόλοιπες
Διαλέγοντας 1 από τις 6 προτάσεις μπορείς να παρακολουθήσεις θέατρο-Μουσική-Χορό-Εικαστικά με έκπτωση 25%.
Έναρξη Προπώλησης: 18 Μαΐου
Πρόταση 1η
9 -11 Ιουνίου
Χορός
Μισέλ Αν ντε Με Sinfonia Eroica
Πειραιώς 260 (Χώρος Δ)
25% ΕΚΠΤΩΣΗ
10 Ιουνίου
Μουσική
Sinfonia Varsovia-Κρύστοφ Πεντερέτσκι Έργα Πεντερέτσκι
ΟΜΜΑ Αίθουσα Φίλων
11-13 Ιουνίου
Θέατρο
Toneelhuis – Γκυ Κασσίερς Τομ Λανουά, Μεφίστο για πάντα, βασισμένο στο Μεφίστο του Κλάους Μαν
ΙΜΕ
23 Μαΐου–26 Ιουλίου
Εκθέσεις
Ύμνος στη σκιά
Μπενάκη Πειραιώς
Πρόταση 2η
16 Ιουνίου
Μουσική
L’ Orchestra di Piazza Vittorio-Μάριο Τρόνκο Ο μαγικός αυλός
Ηρώδειο
25% ΕΚΠΤΩΣΗ
21 Ιουνίου
Μουσική
Café de los Maestros Τάνγκο
Ηρώδειο
24-28 Ιουνίου
Δρώμενο
Βικτόρια Τσάπλιν Ζαν-Μπατίστ Τιερρέ – Το αόρατο τσίρκο
Πειραιώς 260 (Χώρος Δ)
23 Μαΐου–26 Ιουλίου
Εκθέσεις
Ύμνος στη σκιά
Μπενάκη Πειραιώς
Πρόταση 3η
18-19 Ιουνίου
Χορός
Ρασίντ Ουραμντάν Des témoins ordinaires
Πειραιώς 260 (Χώρος Η)
25% ΕΚΠΤΩΣΗ
19-28 Ιουνίου
Θέατρο
Ομάδα Blitz Κατερίνη
Bios
22-26 Ιουνίου
Θέατρο
Άγγελος Μέντης Γιάννη Μαυριτσάκη, Κωλοδουλειά
Από μηχανής Θέατρο
24 Ιουνίου
Μουσική
Artis Trio Piano Έργα Σοστακόβιτς, Μεσσιάν
Αίθουσα Παρνασσός
23 Μαΐου–26 Ιουλίου
Εκθέσεις
Ύμνος στη σκιά
Μπενάκη Πειραιώς
Πρόταση 4η
2 Ιουλίου
Μουσική
Le Cercle de l’Harmonie – Ζερεμύ Ρορέρ Έργα Μότσαρτ
ΟΜΜΑ Αίθουσα Φίλων
25% ΕΚΠΤΩΣΗ
2-4 Ιουλίου
Χορός
Μίκαελ Σουμάχερ – Σαμπίνε Κούπφερμπεργκ – Γίρζι Κύλιαν Last Touch First
Με αφορμή το νέο άλμπουμ των U2 ο Γιάννης Πετρίδης αναρωτιέται γιατί τα νέα συγκροτήματα δεν έχουν συνέχεια και αν τελικά οι U2 αποτελούν το συγκρότημα-ορόσημο των τελευταίων δεκαετιών. Όπως γράφει χαρακτηριστικά:
“Ολα δείχνουν ότι όπως και στις περισσότερες μορφές της κοινωνικής μας ζωής, έτσι και στη μουσική περνάμε πια, και για άγνωστο χρονικό διάστημα, στην αναζήτηση ηγετικών φυσιογνωμιών μόνο μέσα από ήδη γνωστούς καλλιτέχνες, αφού τα σύγχρονα νέα ονόματα δεν μπορούν εύκολα να ξεχωρίσουν, πολλές φορές όχι τόσο λόγω έλλειψης ταλέντου, αλλά κυρίως γιατί ο τρόπος προώθησης της μουσικής μέσω του Διαδικτύου στερεί από το ακροατήριο αυτήν την ανθρώπινη επαφή που έκτιζαν σταδιακά οι παλαιότεροι.”
ΚΑΘΕ ΓΕΝΙΑ ΘΕΛΕΙ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ROLLING STONES
από τον Γιάννη Πετρίδη
Την περασμένη δεκαετία και παλαιότερα, όταν ακούγαμε κάποιο νέο όνομα στον χώρο της μουσικής, συχνά προσπαθούσαμε να προβλέψουμε το αν θα μπορούσε να διαδεχθεί τη Madonna, τους U2 κ.λπ.
Σήμερα, στην ακρόαση κάθε νέου ονόματος που παρουσιάζει ένα ικανοποιητικό άλμπουμ, η σκέψη μας έχει αντίστροφη κατεύθυνση: θα μπορέσουν να έχουν ανάλογη πετυχημένη πορεία σε σχέση με αυτό που υποδηλώνει η πρώτη τους παρουσία; Δυστυχώς, τα δείγματα από τη δεκαετία μας δεν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά. Συνήθως κάθε καλλιτέχνης ή συγκρότημα που παρουσιάζει ένα ικανοποιητικό άλμπουμ, συνεχίζει με ένα μέτριο δεύτερο και μόνο μέσω του τρίτου δίσκου τους μερικοί καταφέρνουν να ξανακερδίσουν την εμπιστοσύνη μας.
Οι U2, που τα μέλη τους είναι πια σχεδόν 50άρηδες, διεκδικούν το να γίνουν οι Rolling Stones της γενιάς τους. Μιας γενιάς που μεγάλωσε στη δεκαετία του ‘80 και το δικό της Satisfaction είναι το Sunday Bloody Sunday. Οι 50άρηδες, που τους ακολουθούν πιστά εδώ και 30 χρόνια, αγωνίζονται σήμερα με κάθε μέσο να βγουν αλώβητοι από την οικονομική κρίση που έχει δημιουργηθεί εδώ και αρκετούς μήνες. Ο ανταγωνισμός που αυτή προκαλεί στην εξεύρεση εργασίας οδηγεί τους νεότερους, μοιραία πολλές φορές, να διεκδικούν να πάρουν τις θέσεις που κατέχουν οι συνομήλικοι των γονιών τους.
Καλοκαίρι σημαίνει Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου! Το φετινό πρόγραμμα παρουσιάζει ενδιαφέρουσες παραστάσεις/συναυλίες και μερικά πραγματικά μεγάλα ονόματα της διεθνούς θεατρικής και μουσικής σκηνής (Έλεν Μίρεν, Σαμ Μέντες, Ίθαν Χοκ και Ντάνιελ Μπαρενμπόϊμ). Ο Belbo επιλέγει τις σημαντικότερες από αυτές, προσπερνώντας βαρετές ή μεταμοντέρνες συνταγές.
ΘΕΑΤΡΟ – ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ
O Ίθαν Χοκ τα λέει με τον Τόμπιας Σίγκαλ στο "Χειμωνιάτικο Παραμύθι" του Shakespeare
“Το Χειμωνιάτικο Παραμύθι” (William Shakespeare) 21-22/8 Σύνολο: The Bridge Project (BAM – The Old Vic – Neal Street Productions)
Σκηνοθεσία: Σαμ Μέντες
Πρωταγωνιστούν: Ίθαν Χοκ, Ρεμπέκα Χολ, Σινέντ Κιούζακ, Ρίτσαρντ Ίστον, Τζος Χάμιλτον, Ράσελ Μπιλ
Χώρος: Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου
Γιατί: Πρώτα απ’ όλα γιατί είναι μια παραγωγή του Old Vic του παλιότερου κι ενός από τα σημαντικότερα θέατρα του Λονδίνου. Επίσης ποιες οι πιθανότητες να δείτε πάλι τον Ίθαν Χοκ και τη Ρεμπέκα Χολ ζωντανά στη σκηνή; Αστέρες αυτού του μεγέθους σπάνια επισκέπτονται τη χώρα μας. Αν περιμένετε όμως μόνο μια παράσταση γνωστών ονομάτων μάλλον θα πέσετε έξω, μιας και συνοδεύεται από ένα στοιβαρό σύνολο Άγγλων ηθοποιών του θεάτρου που υπόσχονται μια δυνατή θεατρική βραδυά που μυρίζει west end. Όλα αυτά κάτω από τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Σαμ Μέντες (“American Beauty”). Ατυχώς επίσης είναι σίγουρο ότι πρόκειται για την παράσταση που θα μαζέψει πάνω της όλα τα φώτα της δημοσιότητας μαζί με τους γνωστούς μαϊντανούς. Πληροφορίες/εισητήρια:Το χειμωνιάτικο παραμύθι
Γιατί: Πρώτα απ’ όλα για την Έλεν Μίρεν. Μια από τις σημαντικότερες Βρετανίδες ηθοποιούς της τελευταίας 20ετίας η οποία όχι δεν έγινε γνωστή με το ρόλο της σαν “Βασίλισσα” όπως διαβάζω παντού – ήταν ήδη πασίγνωστη και καταξιωμένη. Από εκεί και πέρα το Εθνικό Θέατρο της Μεγάλης Βρετανίας είναι το σημαντικότερο κρατικό θέατρο της χώρας, με εξαιρετικές πάντα παραγωγές (και πολύ τολμηρές και καινοτόμες συχνά-πυκνά). Τέλος γιατί την ελεύθερη μετάφραση υπογράφει ο Τεντ Χιούζ (ο ποιητής-σύζηγος της αδικοχαμένης Σύλβια Πλαθ). Πληροφορίες/εισητήρια:Φαίδρα
Σύμφωνα με τελευταίες (μη επιβεβαιωμένες ακόμη) πληροφορίες, το ιστορικό συγκρότημα από το Manchester ετοιμάζεται για επανασύνδεση.
Η είδηση έχει δυστυχώς διαψευσθεί, παρόλα αυτά μας έδωσε μια καλή ευκαιρία να θυμηθούμε το θρυλικό συγκρότημα από το Manchester!
Οι Stone Roses ξεπήδησαν από το Manchester εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ‘80. Σίγουρα δεν ήταν το πρώτο συγκρότημα της σκηνής του Manchester (προϋπήρξαν τεράστια ονόματα) αλλά ήταν σίγουρα ένα από τα σημαντικότερα και΄από αυτά που επηρέασαν περισσότερο αυτό που αρχίσαμε να αναγνωρίζουμε σαν ήχο της σκηνής του Manchester και κυριάρχησε στις αρχές της δεκαετίας του ‘90.
Ο πρώτος τους δίσκος (“Stone Roses”), ένας συνδιασμός μελωδικότητας και ρυθμού κυκλοφόρησε το 1989 και έμελε να ακουστεί όσο λίγοι αλλά ακόμη περισσότερο να επηρεάσει όσο λίγοι όλα τα συγκροτήματα που ακολούθησαν (Charlatans, Inspiral Carpets, Happy Mondays, Soup Dragons, κτλ). Χωρίς αμφιβολία, ακούγοντας το Kinky Afro για παράδειγμα των Happy Mondays δεν μπορεί παρά να αναγνωρίσουμε κανείς τις ρυθμικές συνιστώσες που πρώτοι έφεραν οι Stone Roses με τον εμβληματικό δίσκο τους του 1989. Εν ολίγοις, χωρίς αυτούς πιθανά να μην είχαμε το υπέροχο ξέσπασμα της εναλακτικής μουσικής στις αρχές του ‘90 που κατέκλεισε ραδιόφωνα και clubs και χαρακτήρισε την εφηβία πολλών από εμάς.
Όπου ο Belbo αναρωτιέται μήπως βρίσκεται μπροστά στο μεγαλύτερο Καλλιτέχνη της γενιάς του και ποια μπορεί να είναι άραγε η συναρπαστική συνέχεια…
Η δουλειά του Παπαϊωάννου μέχρι στιγμής είναι το λιγότερο συναρπαστική! Σε ένα άγονο τοπίο που χαρακτηρίζεται από την απουσία ουσίας, την παρουσία ανούσιας πρωτοτυπίας και την παντελή έλειψη επαφής με το κοινό (προσωπικές προσεγγίσεις που δεν αφορούν κανέναν άλλο πλυν του δημιουργού), ο Παπαϊωάννου έρχεται και τα ανατρέπει όλα. Κάνει παραστάσεις γεμάτες πρωτοτυπία και δύναμη, χωρίς να φοβάται να τολμήσει σε κανένα επίπεδο. Και πετυχαίνει όχι μόνο να κινητοποιήσει ένα ευρύ κοινό, αλλά και να το συγκινήσει, να το φέρει κοντά και να κάνει το θέατρο σημείο συνάντησης. Η φράση του “αν δεν σας αρέσει αυτό που κάναμε, θα φταίμε μόνο εμείς” νομίζω είναι από μόνη της μια ρήξη με το καλλιτεχνικό κατεστημένο που καλλιεργεί “δημιουργούς” άδειων αιθουσών…
Γιατί 100,000 εισητήρια είναι πάρα πολλά για θέατρο, για την ακρίβεια δεν ξέρω καμία άλλη σοβαρή παράσταση που να έχει κόψει ούτε κατά προσέγγιση τόσα εισητήρια. Και ναι, είναι γιατί ο κόσμος τον έμαθε από την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών, αλλά όχι δεν πηγαίνει να τον δει μόνο γι’ αυτό. Γιατί…
ο Παπαϊωάννου πέτυχε να γίνει “οικουμενικός” (αποδεκτός και αγαπητός από ολόκληρο το λαό). Σε συνέχεια μεγάλων του παρελθόντως (Κουν, Χατζιδάκης, Θεοδωράκης), ο Παπαϊωάννου αγαπήθηκε και εκτιμήθηκε εξίσου σε αλώνια και σαλόνια, από μεγαλοαστούς και κοσμικούς μέχρι εναλακτικούς και από νέους μέχρι μεσήλικες, κι αυτό δεν είναι μικρό πράγμα.
Ο Bono ξεκίνησε να γράφει μια στήλη στους New York Times. Με τίτλο “Notes from the chairman” ο Bono περιγράφει τη ζωή του, σκόρπιες σκέψεις για μουσική και άλλα τέτοια. Αν και ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερος οπαδός του συγκεκριμένου καλλιτέχνη έχει ενδιαφέρον το πρώτο του άρθρο:
Ενδιαφέροντα νέα για τους μουσικόφιλους μιας και γνωστό μουσικό κανάλι θα μεταδώσει αυτή την Παρασκευή 27/2 μια από τις τελευταίες συναυλίες των Coldplay.
Δεν είναι συχνό φαινόμενο να βλέπουμε συναυλίες στην τηλεόραση, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για μεγάλα ονόματα όπως οι Coldplay. Τα πράγματα όμως αρχίζουν και αλλάζουν με το MTV να ξεκινάει μια σειρά από παγκόσμιες μεταδώσεις συναυλιών από μεγάλα ονόματα. Ονομάζεται “MTV World Stage” και θα μεταδίδει κάθε Παρασκευή σχετικά πρόσφατες συναυλίες σε εκατομμύρια τηλεθεατές ανά τον κόσμο (62 εθνικά κανάλια ανάμεσά τους και στην Ελλάδα) παράλληλα.
Πρεμιέρα την Παρασκευή 27/2 στις 23:00 το βράδυ λοιπόν, με μια συναυλία των Coldplay που δόθηκε στις 12 Φεβρουαρίου στο Saitama Super Arena του Τόκυο στην Ιαπωνία. Αν και υπερεκτιμημένοι, οι Coldplay παραμένουν ένα από τα ενδιαφέροντα συγκροτήματα της Βρετανικής σκηνής, με το 4ο Album τους (“Viva la Vida or Death and All his Friends”) να αποτελεί την καλύτερη μέχρι σήμερα δουλειά τους. Αναμένουμε τη συναυλία με ενδιαφέρον.
Στην ίδια σειρά συναυλιών, θα δούμε στο μέλλον μεγάλα ονόματα όπως REM, The Cure, Amy Winehouse κ.α.
Ο Belbo βουτάει στη θάλασσα της κουλτούρας ανασύροντας μόνο τα καλύτερα από: Κινηματογράφο, Μουσική, Συναυλίες, Παραστάσεις, Βιβλία, Τέχνη 
RSS - Posts
