Όχι δεν το έχω συνηθίσει και μου λείπουν τα μεγάλα εξώφυλα, ο υπέροχος ήχος, ακόμη και οι γρατζουνιές.
Η μουσική είναι αυτό που έχει σημασία, αλλά η αίσθηση του πικάπ με τη βελόνα να γρατζουνάει την επιφάνεια του δίσκου δεν συγκρίνεται με τίποτα τελικά. Δεν είναι άλλωστε τυχαίες οι επανεκδόσεις αλλά και οι πρώτες κυκλοφορίες σε αυτό το format τόσα χρόνια μετά την (θεωρητική) εξαφάνισή του. Τα βινύλια λοιπόν ομορφαίνουν τη ζωή μας, μάζεψα λοιπόν μερικές υπέροχες φωτογραφίες εκείνης της εποχής.
Λίγες εταιρίες έχουν τη λάμψη της Deutsche Grammophon. Στην υπερ-αιωνόβια ζωή της η Γερμανική εταιρία έγινε σχεδόν συνώνυμη της ηχογραφημένης κλασσικής μουσικής, αποτυπώνοντας σε βινύλιο, CD ή ψηφιακά τα μεγαλύτερα ονόματα του κλασσικού στερεόματος. Το γνωστό κίτρινο σήμα της αποτελούσα πάντα πιστήριο ποιότητας, για πολλούς λόγο αγοράς και σπάνια απογοήτευε τους θαυμαστές της.
Διαβάζω λοιπόν με πολύ χαρά ότι μόλις κυκλοφόρησανμια σειρά από συλλογές από τον κυριολεκτικά ανεξάντλητο κατάλογό της. Υπάρχει η “μικρή” κίτρινη με τα βασικά, αλλά η πραγματικά συναρπαστική είναι η “μεγάλη” κόκκινη (55 cd συνολικά). Εκεί θα βρείτε τα πράγματα με τα οποία μεγαλώσαμε: Karajan, Bernstein, Barenboim, Argerich, κτλ. Αυτό το box set περιέχει ολόκληρη την ιστορία της κλασσικής ηχογράφησης και αξίζει να το αποκτήσετε χωρίς δεύτερη κουβέντα!
Πήρα ένα email να γράψω για τον Τζώρτζ Ράσελ. Αυτή η σημαντική μορφή της Jazz έφυγε από κοντά μας στα τέλη Ιουλίου. Ένας εξαιρετικός συνθέτης αλλά πάνω απ’ όλα ένας πολύ σημαντικός θεωρητικός της Jazz που επηρέασε την πρωτοπορία της τη δεκαετία του ‘60 (ανάμεσα σε άλλους και τον Davis). Πολλοί λένε ότι χωρίς αυτόν ίσως να μην είχαμε το “Kind of Blue” του Davis, δεν είμαι σίγουρος, γι’ αυτό που είμαι είναι ότι ο Russell έκανε μερικά εξαιρετικά άλμπουμς, εκεί στα μαγικά τέλη της δεκαετίας του ‘50/αρχές δεκαετίας ‘60 και έγινε μέρος αυτής της ομάδας που οδήγησε τη τζαζ μπροστά.
Το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου δεν μας έχει συνηθίσει σε προσφορές: το αντίθετο μάλιστα, στα τόσα χρόνια παρουσίας του δε θυμάμαι ούτε μία περίπτωση “ανταμοιβής” για εμάς που με θρησκευτική ευλάβεια γεμίζουμε τα θέατρά του κάθε χρόνο. Σε καιρούς κρίσης όμως όλα αυτά αλλάζουν κι έτσι φέτος για πρώτη φορά παρουσιάστηκε ένα ενδιαφέρον “πακέτο προσφορών” για όλα τα γούστα. Ξεχωρίζω την πρόταση 6 (25% έκπτωση) και τα πακέτα “Μουσική 1″ & “Μουσική 2″ για τους οπαδούς της κλασσικής (35% έκπτωση). Θυμηθείτε τις παραστάσεις που έχουμε ξεχωρίσει από το φετεινό φεστιβάλ.
10 + 1 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ…ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ
Αγαπάς μια τέχνη…… Γνώρισε και τις υπόλοιπες
Διαλέγοντας 1 από τις 6 προτάσεις μπορείς να παρακολουθήσεις θέατρο-Μουσική-Χορό-Εικαστικά με έκπτωση 25%.
Έναρξη Προπώλησης: 18 Μαΐου
Πρόταση 1η
9 -11 Ιουνίου
Χορός
Μισέλ Αν ντε Με Sinfonia Eroica
Πειραιώς 260 (Χώρος Δ)
25% ΕΚΠΤΩΣΗ
10 Ιουνίου
Μουσική
Sinfonia Varsovia-Κρύστοφ Πεντερέτσκι Έργα Πεντερέτσκι
ΟΜΜΑ Αίθουσα Φίλων
11-13 Ιουνίου
Θέατρο
Toneelhuis – Γκυ Κασσίερς Τομ Λανουά, Μεφίστο για πάντα, βασισμένο στο Μεφίστο του Κλάους Μαν
ΙΜΕ
23 Μαΐου–26 Ιουλίου
Εκθέσεις
Ύμνος στη σκιά
Μπενάκη Πειραιώς
Πρόταση 2η
16 Ιουνίου
Μουσική
L’ Orchestra di Piazza Vittorio-Μάριο Τρόνκο Ο μαγικός αυλός
Ηρώδειο
25% ΕΚΠΤΩΣΗ
21 Ιουνίου
Μουσική
Café de los Maestros Τάνγκο
Ηρώδειο
24-28 Ιουνίου
Δρώμενο
Βικτόρια Τσάπλιν Ζαν-Μπατίστ Τιερρέ – Το αόρατο τσίρκο
Πειραιώς 260 (Χώρος Δ)
23 Μαΐου–26 Ιουλίου
Εκθέσεις
Ύμνος στη σκιά
Μπενάκη Πειραιώς
Πρόταση 3η
18-19 Ιουνίου
Χορός
Ρασίντ Ουραμντάν Des témoins ordinaires
Πειραιώς 260 (Χώρος Η)
25% ΕΚΠΤΩΣΗ
19-28 Ιουνίου
Θέατρο
Ομάδα Blitz Κατερίνη
Bios
22-26 Ιουνίου
Θέατρο
Άγγελος Μέντης Γιάννη Μαυριτσάκη, Κωλοδουλειά
Από μηχανής Θέατρο
24 Ιουνίου
Μουσική
Artis Trio Piano Έργα Σοστακόβιτς, Μεσσιάν
Αίθουσα Παρνασσός
23 Μαΐου–26 Ιουλίου
Εκθέσεις
Ύμνος στη σκιά
Μπενάκη Πειραιώς
Πρόταση 4η
2 Ιουλίου
Μουσική
Le Cercle de l’Harmonie – Ζερεμύ Ρορέρ Έργα Μότσαρτ
ΟΜΜΑ Αίθουσα Φίλων
25% ΕΚΠΤΩΣΗ
2-4 Ιουλίου
Χορός
Μίκαελ Σουμάχερ – Σαμπίνε Κούπφερμπεργκ – Γίρζι Κύλιαν Last Touch First
Καλοκαίρι σημαίνει Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου! Το φετινό πρόγραμμα παρουσιάζει ενδιαφέρουσες παραστάσεις/συναυλίες και μερικά πραγματικά μεγάλα ονόματα της διεθνούς θεατρικής και μουσικής σκηνής (Έλεν Μίρεν, Σαμ Μέντες, Ίθαν Χοκ και Ντάνιελ Μπαρενμπόϊμ). Ο Belbo επιλέγει τις σημαντικότερες από αυτές, προσπερνώντας βαρετές ή μεταμοντέρνες συνταγές.
ΘΕΑΤΡΟ – ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ
O Ίθαν Χοκ τα λέει με τον Τόμπιας Σίγκαλ στο "Χειμωνιάτικο Παραμύθι" του Shakespeare
“Το Χειμωνιάτικο Παραμύθι” (William Shakespeare) 21-22/8 Σύνολο: The Bridge Project (BAM – The Old Vic – Neal Street Productions)
Σκηνοθεσία: Σαμ Μέντες
Πρωταγωνιστούν: Ίθαν Χοκ, Ρεμπέκα Χολ, Σινέντ Κιούζακ, Ρίτσαρντ Ίστον, Τζος Χάμιλτον, Ράσελ Μπιλ
Χώρος: Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου
Γιατί: Πρώτα απ’ όλα γιατί είναι μια παραγωγή του Old Vic του παλιότερου κι ενός από τα σημαντικότερα θέατρα του Λονδίνου. Επίσης ποιες οι πιθανότητες να δείτε πάλι τον Ίθαν Χοκ και τη Ρεμπέκα Χολ ζωντανά στη σκηνή; Αστέρες αυτού του μεγέθους σπάνια επισκέπτονται τη χώρα μας. Αν περιμένετε όμως μόνο μια παράσταση γνωστών ονομάτων μάλλον θα πέσετε έξω, μιας και συνοδεύεται από ένα στοιβαρό σύνολο Άγγλων ηθοποιών του θεάτρου που υπόσχονται μια δυνατή θεατρική βραδυά που μυρίζει west end. Όλα αυτά κάτω από τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Σαμ Μέντες (“American Beauty”). Ατυχώς επίσης είναι σίγουρο ότι πρόκειται για την παράσταση που θα μαζέψει πάνω της όλα τα φώτα της δημοσιότητας μαζί με τους γνωστούς μαϊντανούς. Πληροφορίες/εισητήρια:Το χειμωνιάτικο παραμύθι
Γιατί: Πρώτα απ’ όλα για την Έλεν Μίρεν. Μια από τις σημαντικότερες Βρετανίδες ηθοποιούς της τελευταίας 20ετίας η οποία όχι δεν έγινε γνωστή με το ρόλο της σαν “Βασίλισσα” όπως διαβάζω παντού – ήταν ήδη πασίγνωστη και καταξιωμένη. Από εκεί και πέρα το Εθνικό Θέατρο της Μεγάλης Βρετανίας είναι το σημαντικότερο κρατικό θέατρο της χώρας, με εξαιρετικές πάντα παραγωγές (και πολύ τολμηρές και καινοτόμες συχνά-πυκνά). Τέλος γιατί την ελεύθερη μετάφραση υπογράφει ο Τεντ Χιούζ (ο ποιητής-σύζηγος της αδικοχαμένης Σύλβια Πλαθ). Πληροφορίες/εισητήρια:Φαίδρα
Όπου ο Belbo αναρωτιέται μήπως βρίσκεται μπροστά στο μεγαλύτερο Καλλιτέχνη της γενιάς του και ποια μπορεί να είναι άραγε η συναρπαστική συνέχεια…
Η δουλειά του Παπαϊωάννου μέχρι στιγμής είναι το λιγότερο συναρπαστική! Σε ένα άγονο τοπίο που χαρακτηρίζεται από την απουσία ουσίας, την παρουσία ανούσιας πρωτοτυπίας και την παντελή έλειψη επαφής με το κοινό (προσωπικές προσεγγίσεις που δεν αφορούν κανέναν άλλο πλυν του δημιουργού), ο Παπαϊωάννου έρχεται και τα ανατρέπει όλα. Κάνει παραστάσεις γεμάτες πρωτοτυπία και δύναμη, χωρίς να φοβάται να τολμήσει σε κανένα επίπεδο. Και πετυχαίνει όχι μόνο να κινητοποιήσει ένα ευρύ κοινό, αλλά και να το συγκινήσει, να το φέρει κοντά και να κάνει το θέατρο σημείο συνάντησης. Η φράση του “αν δεν σας αρέσει αυτό που κάναμε, θα φταίμε μόνο εμείς” νομίζω είναι από μόνη της μια ρήξη με το καλλιτεχνικό κατεστημένο που καλλιεργεί “δημιουργούς” άδειων αιθουσών…
Γιατί 100,000 εισητήρια είναι πάρα πολλά για θέατρο, για την ακρίβεια δεν ξέρω καμία άλλη σοβαρή παράσταση που να έχει κόψει ούτε κατά προσέγγιση τόσα εισητήρια. Και ναι, είναι γιατί ο κόσμος τον έμαθε από την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών, αλλά όχι δεν πηγαίνει να τον δει μόνο γι’ αυτό. Γιατί…
ο Παπαϊωάννου πέτυχε να γίνει “οικουμενικός” (αποδεκτός και αγαπητός από ολόκληρο το λαό). Σε συνέχεια μεγάλων του παρελθόντως (Κουν, Χατζιδάκης, Θεοδωράκης), ο Παπαϊωάννου αγαπήθηκε και εκτιμήθηκε εξίσου σε αλώνια και σαλόνια, από μεγαλοαστούς και κοσμικούς μέχρι εναλακτικούς και από νέους μέχρι μεσήλικες, κι αυτό δεν είναι μικρό πράγμα.
Ένας ιστορικός οργανισμός που περνάει δύσκολες ημέρες χρειάζεται τη βοήθειά μας για να μπορέσει να ορθοποδήσει. Ας μην την αρνηθούμε, ειδικά όταν αυτό σημαίνει ότι θα δούμε και μια ωραία παράσταση.
Δεν είναι εύκολα τα πράγματα για το Μουσικό Θέατρο της πόλης μας: τα προβλήματα πολλά και συσσωρευμένα εδώ και χρόνια έκαναν τη Λυρική Σκηνή έναν οργανισμό που παραπαίει. Το κοινό για τις παραστάσεις της περιορισμένο, το θέατρο παλιό, ένα ιστορικό θέατρο της Αθήνας παρακμάζων. Και μέσα σε όλα αυτά έρχεται η εισβολή περιθωριακών στοιχείων (πριν από 10 περίπου ημέρες) που οδηγεί στην ακύρωση της Ζιζέλ του μπαλέτου πάνω στο οποίο είχε ποντάρει πολλά η Λυρική (επανάληψη της επιτυχημένης περσινής παράστασης). Διαβάστε το καίριο σχόλιο για την εισβολή “Λυρική σκηνή, η ομηρία της λογικής” του Νίκου Βατόπουλου από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ.
Ανακοινώθηκε το σχέδιο για την κατασκευή κτηρίου Όπερας & Εθνικής Βιβλιοθήκης στο Δέλτα Φαλήρου.
Μερικά πράγματα κάνουν εντύπωση στη σύγχρονη Ελλάδα: όπως το ότι υπάρχουν Εθνικοί ευεργέτες που συνεχίζουν με όπλο το ρομαντισμό άλλων εποχών να επενδύουν σε αυτή τη χώρα και το μέλλον της. Τι άλλο μπορεί να πει κανένας για την τεραστίου μεγέθους δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (300 εκατομμύρια δολάρια!) που φιλοδοξεί να μας δώσει Όπερα (επιτέλους!) και Εθνική βιβλιοθήκη στην περιοχή του Δέλτα Φαλήρου!
Renzo Piano
Αρχιτέκτονας ένα μεγάλο όνομα: ο Renzo Piano ο οποίος δήλωσε: “Θέλουμε να ξαναδώσουμε πίσω στην πόλη τη θέα προς τη θάλασσα”. Η παρουσίαση έγινε το Σάββατο 24/1 στο Ζάππειο και το παρακάτω άρθρο της “Καθημερινής” περιγράφει τις πρώτες εντυπώσεις:
“Σε αυτά τα λόγια κρύβεται ολόκληρη η κεντρική ιδέα του Ρέντσο Πιάνο και της ομάδας του για το project της Αθήνας που θα γίνει πραγματικότητα μέχρι το 2015 χάρη στη γενναιόδωρη δωρεά του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος». Ο Πιάνο επέμεινε πολλές φορές στη διάρκεια της ομιλίας του στο γεγονός ότι αυτή τη στιγμή έχουμε στα χέρια μας μόνο την «ιδέα» (concept design) και τίποτα περισσότερο. Η οριστική μελέτη θα είναι έτοιμη το καλοκαίρι και οι εργασίες αναμένεται να αρχίσουν το 2011.
Όπου με την ευκαιρία του νέου έτους ο Belbo μιλάει για τη σημαντικότερη παράσταση της χρονιάς, τη Μήδεια του Παπαϊωάννου βέβαια!
Στο Παλλάς γινόταν το αδιαχώρητο: τα εισητήρια είχαν τελειώσει προ πολού και μάταια μια ουρά στα ταμεία περίμενε εναγωνίως κάποια ακύρωση, δε θα γινόταν. Όταν έχεις πληρώσει τόσα χρήματα εβδομάδες πριν δεν έχεις κανένα σκοπό να χάσεις την παράσταση.
Ο κόσμος ανάμικτος: μια καλή μίξη από τακτικούς των θεαμάτων, μεγαλοαστούς, νέους και φοιτητές, το Παλλάς θύμιζε πραγματικά “Χωνευτήρι αντιφάσεων” όπως πολύ ωραία το θέτει ο Νίκος Ξυδάκης στο πολύ εύστοχο σχόλιό του. Και πραγματικά είναι πολύ ωραίο να βλέπεις όλο αυτό τον κόσμο να τον ενώνει η αγάπη για μια παράσταση και να κάθεται δίπλα-δίπλα (κάτι που θεωρείται βέβαια απολύτως φυσιολογικό σε άλλες χώρες).
Η Μήδεια ήταν μια εκπληκτική παράσταση: ο Παπαϊωάννου διηγείται την ιστορία της γυναίκας που σκοτώνει τα παιδιά της για να εκδικηθεί τον άπιστο εραστή της με εξαιρετικό τρόπο. Η αφήγησή του είναι έξοχα παραστατική, θα μπορούσε να την καταλάβει ο καθένας, ακόμη και αν δεν ήξερε το μύθο. Οι ήρωες, οι ρόλοι και η δράση ξεκάθαροι, όλα με τη γλώσσα του σώματος μιας και…
"Al Foster quartet" at the Half Note Jazz Club (21/11/08)
Για μερικές ημέρες ακόμη (έως 26/11) στο Half Note, ένα υπέροχο Jazz σύνολο μας θυμίζει τι σημαίνει καλή Jazz. Το σύνθημά τους: “Love, Peace and Jazz Jazz Jazz!”
Η Jazz πρέπει να παίζεται σε σκοτεινά club με πολύ καπνό και το ουίσκι να ρέει άφθονο. Ποτέ δεν κατάλαβα τις εμφανίσεις μουσικών της Jazz σε ανοιχτά θέατρα ή ακόμη και μεγάλες αίθουσες συναυλιών (Μέγαρο!) πέρα από το γεγονός ότι απλά πρέπει να κοπούν παραπάνω εισητήρια. Γιατί τίποτα δε συγκρίνεται με ένα μικρό, ζεστό χώρο, με τους μουσικούς σε απόσταση αναπνοής να “συντονίζονται” με το κοινό και να αυτοσχεδιάζουν. Από το Birdland και Village Vanguard η ιστορία της Jazz (και μερικές από τις καλύτερες ηχογραφήσεις της), γράφτηκε σε τέτοιου τύπου μέρη.
Το “Al Foster quartet” είναι ένα κλασσικό σύνολο (πιάνο, κοντραμπάσο, σαξόφωνο, ντραμς), οδηγούμενο από τον Al Foster έναν εξαιρετικό drummer της Jazz. Έχοντας συνεργαστεί με πρακτικά όλους τους “μεγάλους” της Jazz (Davis, Evans, Shorter, Tyner, Getz, Gordon, κτλ), o Al Foster δεν χρειάζεται και πολλές συστάσεις. Αυτό όμως που χρειάζεται είναι το φοβερό σύνολο που τον συνοδεύει: ο Doug Weiss στο μπάσο, Eli Degibri σαξόφωνο και Kevin Hays στο πιάνο.
Όσοι βρέθηκαν την περασμένη εβδομάδα (23, 24 & 25/10) στο Μέγαρο μουσικής για την παράσταση “Κλυταιμνήστρα” της Martha Graham έζησαν μια μοναδική εμπειρία. Γιατί είναι άλλο να βλέπεις μια οποιαδήποτε παράσταση και άλλο την ιδιοφυία ενός καλλιτέχνη να λάμπει το ίδιο έντονα όσο 50 χρόνια πριν.
“I believe that we learn by practice. Whether it means to learn to dance by practicing dancing or to learn to live by practicing living, the principles are the same. In each, it is the performance of a dedicated precise set of acts, physical or intellectual, from which comes shape of achievement, a sense of one’s being, a satisfaction of spirit. One becomes, in some area, an athlete of God. Practice means to perform, over and over again in the face of all obstacles, some act of vision, of faith, of desire. Practice is a means of inviting the perfection desired. I think the reason dance has held such an ageless magic for the world is that it has been the symbol of the performance of living. Many times I hear the phrase “the dance of life.” It is close to me for a very simple and understandable reason. The instrument through which the dance speaks is also the instrument through which life is lived: the human body. It is the instrument by which all the primaries of experience are made manifest. It holds in its memory all matters of life and death and love.” -Martha Graham
Γιατί βέβαια η “Κλυταιμνήστρα” ήταν μια παράσταση του 1958, η μεγαλύτερη σε διάρκεια που έχει ποτέ δουλέψει η Martha Graham (2 ώρες, ενώ η πλειονότητα των χορευτικών που ετοίμαζε διαρκούσαν πολύ λιγότερο) και κατά γενική εκτίμηση ένα από τα πιο ολοκληρωμένα έργα της. Παγκόσμια πρώτη λοιπόν στην Αθήνα (!) για την παγκόσμια αναβίωση της παράστασης του 1958, που αποτελεί σημείο αναφοράς για το σύγχρονο χορό.
Martha Graham
Το θέμα: η γνωστή ιστορία από την Αρχαιότητα. Ο Αγαμέμνωνας φεύγει για την Τροία, η Κλυταιμνήστρα γίνεται ερωμένη του ξαδέλφου του, κατά την επιστροφή του συνομωτεί και τον σκοτώνει. Ο γιός της Ορέστης παρακινούμενος από την αδελφή του εκδικείται τον θάνατο της μητέρας του.
Η ανασκευασμένη Μήδεια του Παπαϊωάννου στο Παλλάς, παίρνει και δεύτερη παράταση! Έτσι οι παραστάσεις θα συνεχιστούν από 10 Δεκεμβρίου μέχρι και 11 Ιανουαρίου (πάντα από Τετάρτη μέχρι Κυριακή). Θυμίζω ότι σύμφωνα με το αρχικό πρόγραμμα οι παραστάσεις θα είχαν τελειώσει μέχρι 3 Οκτωβρίου (!), αλλά βέβαια όπως και στην περίπτωση του “2″ η προσέλευση του κόσμου ήταν τέτοια που έπρεπε να παραταθούν. Όσοι προσπάθησαν να βγάλουν εισητήριο ξέρουν για τι πράγμα μιλάω: υπάρχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για την παράσταση από εντελώς διαφορετικά κοινά για εντελώς διαφορετικούς λόγους (από πραγματικούς φίλους του χορού μέχρι… γνωστούς και διάσημους, όλοι θέλουν να περάσουν από το Παλλάς) – δείτε το κείμενο του Νίκου Ξιδάκη στην Καθημερινή: “Μήδεια στο Παλλάς, χωνευρήρι αντιφάσεων”
Όμως η Μήδεια παραμένει η πιο επιτυχημένη δουλειά του Παπαϊωάννου και σαν τέτοια και μόνο η στήλη την προτείνει ανεπιφύλακτα. Και βέβαια δεδομένης της παράτασης, ευκαιρία να βρείτε καλύτερες θέσεις σε φθηνότερα εισητήρια, μιας και οι τιμές γενικά είναι αρκετά υψηλές.
Επίσης μια παράσταση που είχαμε προτείνει από την αρχή: αφορά την αναβίωση της ιστορικής παραγωγής της Martha Graham (από το 1958!), η οποία ξεκινάει από την Αθήνα (παγκόσμια πρώτη) και μετά θα κάνει το γύρο του κόσμου. Τα εισητήρια για τις 3 παραστάσεις στο Μέγαρο Μουσικής εξαντλήθηκαν (23, 24, 25/10) και έχουν προστεθεί 2 μεσημεριανές παραστάσεις: Παρασκευή 24/10 & Σάββατο 25/10 στις 15:00 με ακριβώς την ίδια παράσταση συντελεστές αλλά φθηνότερα εισητήρια. Εισητήρια υπάρχουν και όπως είπαμε από την αρχή αυτή είναι μια πολύ αξιόλογη παράσταση, τρέξτε!ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΕ ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗ MARTHA GRAHAM
Γιατί:η κινηματογραφική μουσική στα καλύτερά της! Ο Ένιο Μορικόνε έχει γράψει τη μουσική για πάνω από 300 ταινίες και δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχετε ακούσει τη μουσική του για τα “σπαγγέτι” γουέστερν (“Για μια χούφτα δολλάρια”, “Ο καλός ο κακός και ο άσχημος”), αλλά επίσης ενδιαφέρουσα είναι η μουσική του για κατοπινές ταινίες όπως το “Κάποτε στην Αμερική”, “Οι Αδιάφθοροι”, “Σινεμά ο Παράδεισος” . Προσωπικά θεωρώ τις 3 τελευταίες τις καλύτερες μουσικές του για ταινίες οπότε τις προτείνω ανεπιφύλακτα σε οποιονδήποτε ενδιαφέρεται. Μεταξύ άλλων φαίνεται ότι θα παρουσιάσει και ένα καινούργιο έργο του. Τα εισητήρια δυστυχώς είναι εξωφρενικά (ξεκινάνε από 60€ και φτάνουν στα 150€ – έλεος!) είμαι περίεργος να δω πόσο κόσμο θα μπορέσουν να μαζέψουν με τέτοιες τιμές.
Γιατί: Ένα “παιδί θαύμα” της κλασσικής μουσικής ο Ίβο Πογκορέλιτς, κέρδισε μια σειρά διαγωνισμών (μεταξύ άλλων τον πολύ γνωστό διαγωνισμό Chopin στη Βαρσοβία) και έγινε απότομα γνωστός στις αρχές της δεκαετίας του ‘80 με μια σειρά από recital και ηχογραφίσεις με την Deutsche Grammophon. Το παίξιμό του χαρακτηρίζεται από δυναμισμό, ακρίβεια και πολλές φορές καινοτομία – σίγουρα πάντως δεν αφήνει αδιάφορο τον ακροατή. Παραμένει ένας από τους γνωστότερους σολίστες παγκοσμίως και είναι η δεύτερη φορά που επισκέπτεται την Ελλάδα (είχα την τύχη να τον δω πριν από μερικά χρόνια στο Μέγαρο και πρέπει να πω ότι ήταν εξαιρετικός!). Το πρόγραμμα περιλαμβάνει Chopin, List, Ravel κα. Τα εισητήρια ευτυχώς κινούνται σε λογικά πλαίσια (ξεκινάνε από 15€!).
Γιατί: πρόκειται για μια δεύτερη προσέγγιση του Παπαϊωάννουστην (δική του) πετυχημένη παράσταση του 1993. Δεδομένου ότι κανένας (σχεδόν) δεν πρόλαβε να βγάλει εισητήρια για την καλοκαιρινή παράσταση στο φεστιβάλ Αθηνών, είναι μια καλή ευκαιρία να το δούμε. Τη μουσική αποτελούν κομμάτια από όπερες του Bellini. Τα εισητήρια βέβαια δεν είναι φθηνά (100/80/70/55/50/40/20€ αναλόγως τη θέση), αλλά η παράσταση αξίζει.
Και πάνω που τελείωσα με τα καλοκαιρινά δρώμενα, γύρισα από τις διακοπές και αποφάσισα ότι είναι καιρός να αρχίσω να αφήνω και κάτι στον τραπεζικό μου λογαριασμό στο τέλος του μήνα, έπεσε στα χέρια μου το πρόγραμμα εκδηλώσεων του Φθινοπώρου και αποφάσισα να το ξανασκεφτώ.
Γιατί το πρόγραμμα έχει ενδιαφέρον, με μεγάλα ονόματα που δεν ξέρω πότε θα δούμε πάλι στην Ελλάδα και αξίζει να τα ψάξουμε. Ξεχωρίζω τα ακόλουθα 4:
Γιατί: είναι από τους σημαντικότερους τζαζίστες εν ζωή! Ο Χέρμπι Χάνκοκ ξεκίνησε σαν παιδί-θαύμα , έπαιξε με τον Miles Davis και μετά ακολούθησε solo καριέρα με πολύ σημαντικές ηχογραφήσεις για την Blue Note. Πειραματίστηκε αρκετά με τον ήχο του, αλλά επέστρεψε και αρκετές φορές στις ρίζες της Jazz. Έχει κερδίσει 12 Grammy και 1 Oscar, δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πω περισσότερα. Δεν ξέρω τι θα παίξει και δε με νοιάζει: θα πάω!
Γιατί: Ο Τσικ Κορία είναι επίσης πολύ σημαντικός. Ξεκινώντας από τη δεκαετία του ‘60 έχει παίξει με ονόματα όπως ο Stan Getz και το Miles Davis (ήταν ο αντικαταστάτης του Herbie Hancock!), έχει παίξει keyboards σε δίσκους τόσο σημαντικούς όσο το Bitches Brew. Από εκεί και πέρα κινήθηκε στην κατεύθυνση του Fusion με επιρροές από Rock μεταξύ άλλων. Δεδομένου ότι έρχεται με κιθαρίστα, αναμένεται άκρως ηλεκτρικός ήχος.
Γιατί: Η Σβετλάνα Ζαχάροβα είναι από τις μεγαλύτερες χορεύτριες αυτή τη στιγμή στον κόσμο(καταγωγή από… Bolshoi). Έχοντας δει την Guillem το καλοκαίρι το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι περιμένω μεγάλα πράγματα. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει μια μύξη από κλασσικό & μοντέρνο χορό, αναφέρω επιγραμματικά: Giselle, Don Quixote, Raimonda, Tristan & Izolde, Crazy, Black). Να προειδοποιήσω ότι πρόκειται για Gala που σημαίνει υψηλά εισητήρια, φωτογράφοι και celebrities που για εμένα τουλάχιστον είναι λίγο πρόβλημα.
Γιατί: Το Μάρθα Γκράχαμ Ντάνς Κόμπανη είναι ένας ιστορικός οργανισμός χορού και έρχεται με την αναβίωση μιας ιστορική παράσταση (“Κλυταιμνήστρα” του 1958). Νομίζω ότι θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον μιας και αποτελεί την παγκόσμια πρώτη μιας διεθνούς περιοδείας και οι σκηνές από την παράσταση που έχω δει είναι καταπληκτικές. Για τη Martha Grahamβέβαια δεν υπάρχουν πολλά πράγματα να πούμε: πρόκειται για μία από τις πιο εμβληματικές φιγούρες του σύγχρονου χορού και ο συγκεκριμένος οργανισμός ήταν το πνευματικό της τέκνο. Τα εισητήρια φαίνουνται λογικά (22/40/60/80€).
![Untouchables [Us Import]](http://ecx.images-amazon.com/images/I/218NB1NWW4L._SL500_AA130_.jpg)
Ο Belbo βουτάει στη θάλασσα της κουλτούρας ανασύροντας μόνο τα καλύτερα από: Κινηματογράφο, Μουσική, Συναυλίες, Παραστάσεις, Βιβλία, Τέχνη 
RSS - Posts
