Στο Μετρο της Κοπεγχαγης

Η μουσικη φτιάχτηκε για να είναι δίπλα στον κόσμο, για να παίζεται στους δρόμους, τις πλατείες και τα σπίτια, όχι σε αποκλειστικους χώρους με φημε τζάμια και προχο αισθητική.

Η φιλαρμονική της Κοπεγχαγης κάπως έτσι το κατάλαβε και κατέβασε ολόκληρη την ορχήστρα σχεδόν σε ένα συρμο του Μετρο με τα αποτελέσματα που θα δείτε στο βίντεο.

Υπεροχη ιδέα και αναρωτιέται κανείς τι κάνουν οι δικοί μας, του μεγάρου. Οι διαχωριστικές γραμμές πέφτουν, ο κόσμος αλλάζει, η χώρα δοκιμάζεται και αντι οι ορχήστρες να βγουν στους δρόμους και να διασκεδάσουν τον κόσμο, κλείνονται στο βαρετό και απομονομενο κτήριο της οδού Κηφισιάς (που καμία σχέση δεν έχει με τη χωρα και την κουλτουρα μας), παίζοντας για ένα κοινό συνταξιούχων και κουλτουριαριδων, παρακαταθήκη μιας χρεωκοπημενης δεκαετίας.

Ελπίζω κάποια στιγμη να ξυπνήσουν όταν αντιληφθούν ότι παίζουν σε άδειες αίθουσες,

Belbo

Πρόγραμμα Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2012

Όπως κάθε χρονιά έτσι και φέτος ξεκινάμε ένα εκτενές αφιέρωμα στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, με μια σελίδα που θα ανανεώνεται διαρκώς με τα τελευταία νέα. Το φετινό πρόγραμμα παρουσιάζει ενδιαφέρουσες παραστάσεις, αν και η κρίση βέβαια έχει αφήσει το στίγμα της και στις επιλογές του Φεστιβάλ.

H ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ ΔΙΑΡΚΩΣ – ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ – Γραφτείτε στα EMAIL UPDATES & LIKE US on FACEBOOK για όλα τα τελευταία νέα.

Πιο μαζεμένο, εστιασμένο και με λιγότερα (ακριβοπληρωμένα) ξένα ονόματα, το φετινό Φεστιβάλ Αθηνών προσαρμόζεται σε μια χρονιά που η χώρα βρίσκεται σε δύσκολη κατάσταση. Η διάρκειά του περιορίζεται πλέον σε 5 εβδομάδες (από αρχές Ιουνίου μέχρι μέσα Ιουλίου), αποφεύγοντας τα διλλήματα του Αυγούστου που πολλοί από εμάς αντιμετώπισαν στο παρελθόν (να πάω διακοπές ή να μείνω στην Αθήνα και να παρακολουθήσω φεστιβάλ).

Ένα ακόμη φιλμάκι του Φεστιβάλ Αθηνών

με κομμάτια από τις παραστάσεις, αίσθηση του τι θα δούμε, το φεστιβάλ είναι το καλύτερο κομμάτι του καλοκαιριού τελικά:

Κριτική και εντυπώσεις: Φιλαρμονική της Σκάλας του Μιλάνου κ αι Τζόσουα Μπελ (Ηρώδειο)

Οι μεγάλες ορχήστρες ταιριάζουν στο Ηρώδειο και η Φιλαρμονική της Σκάλας του Μιλάνου δεν ήταν εξαίρεση: έπαιξε με πάθος και όρεξη για δυόμιση ώρες, 2 έργα τα οποία (χωρίς να είναι δύσκολα), δεν ακούμε και ιδιαίτερα συχνά. Το κοντσέρτο για βιολί και ορχήστρα Νο 1 του Max Bruch το βρήκα ενδιαφέρον (αν και δεν συμφωνούσαν οι υπόλοιποι της παρέας), κεφάτο και έδωσε χώρο στο Μπελ να επιδείξει το ταλέντο του. Το νεαρό τον έχω ξανακούσει και πρέπει να παραδεχτώ ότι είναι πραγματικά εντυπωσιακός (κι απόψε δεν ήταν εξαίρεση).

Ένας πλούσιος άνθρωπος

Εξαρτάται πως μετράει κάποιος τον πλούτο βέβαια. Για εμένα πάντως πλούσιος είναι ένας άνθρωπος που είναι γεμάτος από τα πράγματα που αγαπάει, κι αυτό όχι τόσο για να τα κατέχει, αλλά μάλλον για να έχει πρόσβαση σ’ αυτά όταν θέλει. Όπως ο παρακάτω κύριος: έχει αυτή τη στιγμή τη μεγαλύτερη (ίσως θα έλεγα εγώ) συλλογή δίσκων στον κόσμο. Τόσα πολλά βινύλια, τόσο λίγος χρόνος…

Τώρα που φαντασιώνομαι

για τον ερχομό της Guillem το καλοκαίρι στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών, έπεσα πάνω σ’ αυτή τη φωτογραφία και άρχισα ν’ αναρωτιέμαι: πόσο παθιασμένος πρέπει να είναι ένας άνθρωπος για να συνεχίζει να χορεύει σ’ αυτή την ηλικία; πόσες ώρες εξάσκησης πρέπει να αφιερώνει για να μπορεί να διατηρεί το σώμα του σε τέτοια φόρμα; πόσο τυχεροί είμαστε που θα έχουμε τη δυνατότητα να την ξαναδούμε φέτος…

Αν σκέφτεστε να κάνετε κάτι σήμερα

 

η πρόταση του Μεγάρου δεν είναι κακή. Στον κήπο η “Τόσκα” ζωντανά, δε θα έλεγα όχι…

Η εκπομπή του Γιάννη Πετρίδη έκλεισε 37 χρόνια!

37 χρόνια γεμάτα μουσική, σχόλια και άποψη για την καλή μουσική οποιουδήποτε είδους. Τα έχουμε ξαναπεί, ο Πετρίδης είναι από τα λίγα πράγματα που (ευτυχώς) έχουν μείνει σταθερά σ’ αυτό τον τόπο και γι’ αυτό χαιρόμαστε πολύ, καλή συνέχεια!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Περισσότερα για το Γιάννη Πετρίδης

Harry Connick jr

Από όλους αυτούς που προσπάθησαν να ακολουθήσουν το δρόμο του Frank Sinatra στο Αμερικάνικο τραγούδι (και ήταν πολλοί), ο πιο σημαντικός είναι κατά τη γνώμη μου ο Harry Connick jr. Σίγουρα έχετε ακούσει τη μουσική, αλλά ακόμη κι αν την έχετε χάσει θα τον έχετε δει σε κάποιες από τις δεκάδες ταινίες που έχει παίξει.

Τα 10 καλύτερα κομμάτια του Ντύλαν (Πετρίδης)

Εντάξει, ότι ο Dylan έκλεισε τα 70 φαντάζομαι το ξέρετε. Μεγάλη υπόθεση όταν συζητάμε για τον μεγαλύτερο εν ζωή Ροκ Σταρ. Με αυτό σαν αφορμή ο Γιάννης Πετρίδης έκανε εκτενή αφιερώματα στο Ντύλαν και στις 2 εκπομπές του (στη ΝΕΤ και στο 3ο πρόγραμμα).

Ανάμεσα στα άλλα άντλησε υλικό και από το Rolling Stone το οποίο ετοίμασε μια λίστα με τα 10 καλύτερα κομμάτια του.

Συνέντευξη του Γιάννη Πετρίδη

Από τη Lifo, με ακόμη περισσότερες λεπτομέρειες από την ζωή του μέσα στη μουσική. Κάποια στιγμή θα πρέπει ίσως να γραφτεί ένα βιβλίο με όλες αυτές τις ενδιαφέρουσες ιστορίες. Επίσης να προσθέσω ότι περιμένουμε να βγει σε DVD το “Once in a lifetime” (υπάρχει πρόβλημα με κάποια από τα δικαιώματα των τραγουδιών που ακούγονται).

Οδός Ζήνωνος, τέλη της δεκαετίας του ‘40 στη μεταπολεμική Αθήνα. Ένα παιδί με κοντά παντελονάκια παίζει μπάλα στους δρόμους γύρω από την Ομόνοια (πόσο μακρινό μοιάζει πια αυτό…), χωρίς να γνωρίζει ότι την ίδια στιγμή μερικές χιλιάδες μίλια πιο πέρα, στην Αμερική, έμπαιναν τα πρώτα θεμέλια αυτού που ονομαζόταν ροκ εν ρολ και μερικά χρόνια μετά θα καθόριζε τη ζωή του για πάντα. Σύντομα θα μετακομίσει στην Άνω Κυψέλη και θα βολοδέρνει στη Φωκίωνος Νέγρη, ανάμεσα στους ηθοποιούς και τους καλλιτέχνες που σημάδεψαν τη χρυσή κοσμο- πολίτικη εποχή της περιοχής: τα κυριακάτικα πρωινά λάιβ των Juniors, της πρώτης ελληνικής μπάντας που τόλμησε να παίξει μπλουζ, κι ύστερα, μερικά χρόνια αργότερα, ο αμερικανικός σταθμός της Βάσης που βούτηξε μια ολόκληρη γενιά στο καζάνι της ροκ και την αναβάπτισε σε μια Ελλάδα που άκουγε δημοτικά και Olympians.

Κριτική και εντυπώσεις: συναυλία Charlatans στην Αθήνα (Fuzz, 13 Μαϊου )

Πάντα πίστευα ότι το Rock είναι μια ιστορία για 18χρονα: μια έκφραση της ψυχολογίας της εφηβείας. Οι Charlatans λοιπόν όπως και τα υπόλοιπα συγκροτήματα του Manchester (ή “Madchester” για τους οπαδούς) ήταν τα συγκροτήματα της δικής μου εφηβείας: και χαρακτήρισαν τη δική μουπορεία προς την ενηλικίωση (λέμε τώρα). Ήμουν περίεργος λοιπόν ν’ ανακαλύψω πως θα άκουγα τους Charlatans τώρα, 20 χρόνια μετά.

Keep Shelly in Athens

Μ’ αρέσει πολύ αυτό το νέο μυστηριώδες ντουέτο που έχει ξεπηδήσει από την Κυψ-έλη. Ηλεκτρονικός ήχος που κουβαλάει εικόνες της Αθήνας, ελαφρά μελαγχολικός και ανέλπιστα ώριμος για ένα συγκρότημα που έχει ζωή μερικών μόνο μηνών. Δε λένε πολλά γι’ αυτούς, αφήνουν τη μουσική τους να μιλήσει.

Ανακοίνωση του Προγράμματος Φεστιβάλ Αθηνών 2011

Ενδιαφέρουσα η παρουσίαση του φετινού προγράμματος του Φεστιβάλ από τον κο Λούκο. Τα πράγματα φαίνονται να πηγαίνουν καλά κι η οικονομική κρίση μάλλον βοήθησε παρά δημιούργησε πρόβλημα στο Φεστιβάλ Αθηνών. Μου άρεσε το σχόλιό του για τις μεγάλες παραγωγές στις οποίες συνεχίζουν να επενδύουν (θα δούμε φέτος το Bridge Project και πάλι) και ήταν απόλυτα ειλικρινής για το λόγο επιλογής τόσων μονολόγων φέτος. Για όλους εμάς που παρακολουθούμε κάθε χρόνο το Φεστιβάλ.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Πρόγραμμα Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2011
Τελευταία νέα από το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2011