Γκίλμπερτ & Τζώρτζ: Όχι, δεν πρόκειται για τέχνη (Gilbert & George)

Όπου ο Belbo διαβάζει με απορία τα εγχώρια μέσα να αναπαράγουν και να προβάλουν τα πιο βαρετά
“φαινόμενα” του ξένου καλλιτεχνικού στερεόματος και αναρωτιέται γιατί να είμαστε τόσο “επαρχία” άραγε.

Όχι όλα τα πράγματα δεν είναι τέχνη όσο και να προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο: δε θα υπάρξει ποτέ δεύτερος Πραξιτέλης, Μιχαήλ Άγγελος, Πικάσσο, δε θα γίνει ποτέ μια δεύτερη Καπέλα σιστίνα ή Γκουέρνικα και όχι το να βγάζει κάποιος χαριτωμένος φωτογραφίες του εαυτού του, να τις επεξεργάζεται στον υπολογιστή και να τις πουλάει για χρυσάφι δεν είναι τέχνη.

Διαβάζω με περίεργεια τον τελευταίο καιρό τα εκτενή άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά για την έκθεση Gilbert & George: αφιερώματα, συνεντεύξεις, παρουσιάσεις της εκδήλωσης στο Μουσείο Μπενάκη, νομίζει κανείς ότι κάτι συναρπαστικό γίνεται στην πόλη μας, μέχρι που… αντιλαμβάνεται περί τίνος πρόκειται. Ένα από τα πιο βαρετά φαινόμενα της τέχνης οι επονομαζόμενοι Gilbert & George ήρθαν και στην Ελλάδα και τα εγχώρια μέσα έτρεξαν να παρουσιάσουν το “μεγάλο” γεγονός. Περί τίνος πρόκειται στην πραγματικότητα; ένα ζευγάρι κοστουμαρισμένων Βρετανών που εδώ και 30 χρόνια βγάζουν περίπου τις ίδιες φωτογραφίες του εαυτού τους, τις επεξεργάζονται και τις πουλάνε σε “συλλέκτες” και μουσεία μοντέρνας τέχνης με μεγάλο αποθεματικό.

Τιμ Μπάρτον (Tim Burton)

όχι δεν είναι πρώιμος Μιρό!

και όσο και να το ψάξετε μάλλον θα δυσκολευτείτε να βρείτε το δημιουργό. Δεν είναι όμως άλλος από τον Τιμ Μπάρτον, μα ναι το σκηνοθέτη, μιας και όταν κάποιος έχει ταλέντο φαίνεται ότι ξεχειλίζει σε ότι και να κάνει!

Δηλώνω φανατικός θαυμαστής των ταινιών του: είναι από τους σκηνοθέτες του Χόλυγουντ που κάνουν τη διαφορά, ένας πραγματικός οραματιστής που έχει διαμορφώσει ένα εντελώς προσωπικό στυλ γραφής πέρα από οτιδήποτε γνώριμο. Από την εποχή του “Σκαθαροζούμη” ακόμη (“Beetle Juice” η πρώτη του πρακτικά ταινία), ο Μπάρτον άρχησε να υφαίνει ένα φανταστικό-αισθαντικό σύμπαν το οποίο απλωνόταν μέχρι του σημείου σήμερα (15 ταινίες μετά), να μιλάμε σχεδόν για σχολή στον Κινηματογράφο. Τι να πρωτοθυμιθούμε: “Edward Scissorhands“, “Planet of the Apes“; δεν έχει γυρίσει ούτε μία βαρετή ταινία.

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον λοιπόν η έκθεση που του αφιερώνεται στο MoMA (Μουσείο μοντέρνας τέχνης της Νέας Υόρκης).

Στο μυαλό του Φρανκ Λόϋντ Ράϊτ (Frank Lloyd Wright)

Πως μπορούμε να μπούμε στο μυαλό μιας ιδιοφυίας; Για το θαυμασμό μου για τον Frank Lloyd Wright νομίζω ότι έχω ξαναμιλήσει: είναι διαφορετικό πράγμα να είσαι αρχιτέκτονας και διαφορετικό να αλλάζεις ολοκληρωτικά τον τρόπο που βλέπουμε τα κτήρια γύρω μας. Και όχι δεν είναι θέμα φαντασίας: είναι η δυνατότητα να σκεφτείς εκτός των ορίων που θέτει η ιστορία της τέχνης σου (διάρκειας 3,000 ετών). Πάρτε μια γεύση αυτής της ιδιοφυίας από τα μοντέλα του που εκτίθενται αυτήν την εποχή στο Guggenheim:

Photo tour of the Guggenheim exhibition

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
“Η ταραχώδης ζωή του Frank Lloyd Wright”
“Fallingwater by Frank Lloyd Wright”

 

Καπέλα Σιξτίνα (Capella Sistina)

Μετά από ένα τέτοιο έργο, τι;

 Ένα καινούργιο λεύκωμα προσπαθεί να αποτυπώσει σε χαρτί και να ερμηνεύσει, το μεγαλύτερο αριστούργημα της δυτικής τέχνης. 

“Αν δεν έχει δει κάποιος την Καπέλα Σιξτίνα δε μπορεί να συλλάβει τι είναι ικανός να κάνει ένας άνθρωπος” λέγεται ότι έχει πει ο Γκαίτε και θα συμφωνήσω απόλυτα. Το μικρό παρεκκλήσι του Βατικανού αποτελεί το αποκορύφωμα της δυτικής τέχνης, ένα εντυπωσιακό, πολύπλοκο, συγκλονιστικό έργο που δεν μπορεί ν’ αφήσει κανένα θεατή ασυγκίνητο. Μέσα στην πεπερασμένη επιφάνεια της οροφής του παρεκκλησιού ο Μιχαήλ Άγγελος κατάφερε να αφηγηθεί συναρπαστικές ιστορίες από τη Βίβλο, δημιουργώντας αξέχαστες μορφές. Και όλα αυτά βέβαια με την τεχνική του fresco (πρην στεγνώσει ο σοφάς) που δεν αφήνει κανένα περιθώριο για σφάλματα. Λίγα παγκόσμια έργα μπορούν να συγκριθούν σε μέγεθος, έμπνευση και καθαρή τεχνική με αυτό (μου έρχονται στο μυαλό οι τοιχογραφίες και τα ψηφιδωτά της Αγίας Σοφίας – η Ανατολική άποψη για το ίδιο θέμα).

Αν έχετε τα χρήματα και τη διάθεση να μπείτε βαθιά αξίζει να δείτε το “Καπέλα Σιξτίνα. Νέα ερμηνευτική προσέγγιση μετά την αποκατάσταση των τοιχογραφιών”, του Henrich W. Pfeiffer που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καπόν και για το οποίο διαβάζω διθυραμβικές κριτικές.

Το ξεκίνημα του Μιχαήλ Άγγελου (Michelangelo)

Δεν ξέρω πως ήταν τα δικά σας πρώτα παιδικά σκίτσα, αλλά τα δικά μου ουδεμά σχέση είχαν με τον παραπάνω ανηρτημένο πίνακα. Κι όμως ο Μιχαήλ Άγγελος ζωγράφισε το παραπάνω έργο (“Το μαρτύριο του Αγίου Αντωνίου” σε ηλικία 12 μόλις ετών. Όταν οι φίλοι του παιδεύονταν να σχεδιάσουν ένα υποτυπώδες τοπίο, ο μικρός Μιχαήλ Άγγελος παρουσίαζε με περισσό ρεαλισμό τον Άγιο να χτυπιέται βάναυσα από τα δαιμόνια. Εμφανές πράγμα το ταλέντο, ιδιαίτερα όταν ξεχειλίζει, αναρωτιέμαι πως το αντιμετώπισαν οι γονείς του…

Ίρβινγκ Πέν (Irving Penn)

Πολλοί λένε ότι ο Ίρβινγκ Πέν που μόλις μας άφησε, ήταν από τους σημαντικότερους φωτογράφους του 20ου αιώνα. Εγώ θα έλεγα ότι ήταν μπροστά από την εποχή του. Η φωτογραφία του άγγιξε πολλά διαφορετικά είδη: από τη μόδα μέχρι την εθνογραφία και το γυμνό. Σε αντίθεση με τον Bresson δεν τον ενδιέφερε να πιάσει τη στιγμή, αλλά μάλλον να τη δημιουργήσει, μιας και όλες σχεδόν οι φωτογραφίες του είναι υπό ελεγχόμενες συνθήκες. Η τέχνη του παραμένει επίκαιρη απλά γιατί είναι αληθινή. Δείτε μια εξαιρετική συλλογή από φωτογραφίες του:

Irving Penn photographs

Το νέο μουσείο της Ακρόπολης

Όπου ο Belbo ατενίζει το νέο μουσείο της Ακρόπολης και αναρωτιέται για τη σημασία του.

Από όποια πλευρά και να το κοιτάξετε, το νέο Μουσείο της Ακρόπολης φαίνεται σαν μια λαμπερή προσθήκη στη Νεοελληνική μας πολιτιστική ζωή: είναι ένα αστραφτερό δείγμα μοντέρνας αρχιτεκτονικής, αναδεικνύει τα αριστουργηματικά γλυπτά που περιέχει, θέτει ευθέως το ζήτημα της επιστροφής των μαρμάρων, κτλ. Το μουσείο πετυχαίνει το στόχο του και γι’ αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία: οι όποιες αντιρρήσεις βγήκαν από τη μέση, το κτήριο “έδεσε με το βράχο”, τα γλυπτά απέκτησαν ένα χώρο που τους αξίζει, η Αθήνα απέκτησε ένα όμορφο κτήριο, ίσως και ορόσημο κάποια στιγμή στο μέλλον ποιος ξέρει; Εξίσου σημαντικό, είναι από τις λίγες φορές που φαίνεται ότι πήραμε τις σωστές αποφάσεις, δεν κάναμε παρασπονδίες, πετύχαμε αυτό που θέλαμε αφήνοντας πίσω γκρίνιες και μιζέριες. Σωστά αισθανόμαστε χαρούμενοι για το αποτέλεσμα.

Την ίδια στιγμή το νέο μουσείο αναδεικνύει την ανικανότητά μας να φέρουμε μια νέα πρόταση στον κόσμο. Το πιο σημαντικό πολιτιστικό γεγονός των τελευταίων ετών δεν παύει να είναι απλά ένας χώρος στέγασης των δημιουργιών του παρελθόντως – όχι πρωτογενής καλλιτεχνική δημιουργία, στην οποία η χώρα μας είναι πρακτικά ανύπαρκτη – πόσο σημαντικό μπορεί πραγματικά να είναι αυτό; Επιπλέον σαν κτήριο, το μουσείο καμία σχέση δεν έχει με την παράδοση ή την τέχνη μας, ακολουθώντας απλά τις προτροπές της μοντέρνας αρχιτεκτονικής: άνετα θα μπορούσε να έχει χτιστεί στο Λονδίνο, το Παρίσι ή οποιαδήποτε άλλη Ευρωπαϊκή πόλη. Η πλήρης ατολμία στην προσέγγιση  του κτηρίου είναι ενδεικτικό της “επαρχιωτικής” αντίληψης της Νεοελληνικής κοινωνίας: επιλέξαμε μια αισθητική που θα ήταν αποδεκτή από τους Ευρωπαίους, όχι ένα κτήριο το οποίο εκφράζει εμάς σα λαό.

Η εκτυφλωτική λάμψη του Αγίου Όρους

Ανταπόκριση από το Παρίσι

Ο Belbo βρίσκεται στο Παρίσι και παρακολουθεί μια μοναδική έκθεση με θησαυρούς του Αγίου Όρους, που έχει δημιουργήσει τεράστιο ενδιαφέρον στη Γαλλική πρωτεύουσα: “Le Mont Athos et l’ Empire Byzantin”.

Στο “μικρό παλάτι” του Παρισιού το πρώτο πράγμα που κάνει εντύπωση είναι η ουρά του κοινού που περιμένει να μπει στην έκθεση. Η δύση φαίνεται ότι ανακαλύπτει τη Βυζαντινή τέχνη και το Βυζαντινό πολιτισμό και μετά το Λονδίνο και τη μεγάλη έκθεση αφιερωμένη στο Βυζάντιο, το Παρίσι ανοίγεται στη μαγεία της Βυζαντινής τέχνης.

Μισοφωτισμένες αίθουσες, πολύς κόσμος και ανάμεσά τους μερικά μόνο από τα αριστουργήματα του Αγίου Όρους. Από μικρά αντικείμενα (συνόψεις) αριστουργηματικά ζωγραφισμένα στο χέρι, άμφια απίστευτης τέχνης, ένα ολόκληρο τέμπλο και μεγάλες εικόνες μοναδικής τέχνης ο θεατής μένει πραγματικά με ανοιχτό το στόμα μπροστά στο επίπεδο του πολιτισμού που έχει επιτευχθεί εδώ και μερικές εκατοντάδες χρόνια σε ένα μικρό “πόδι” της Χαλκιδικής. Η τέχνη του Αγίου Όρους είναι πολύπλοκη, εντυπωσιακή, αλλά πάνω απ΄ όλα συναρπαστική, γεμάτη πάθος και συναίσθημα, μια κατάκτηση πραγματικά του παγκόσμιου πολιτισμού. 

Ακούγοντας τα γεμάτα θαυμασμό επιφωνήματα των Γάλλων θεατών (και ήταν αρκετά), έφυγα έχοντας αναρωτηθεί ποια θα ήταν η μοίρα μιας τέτοιας έκθεσης στο χώρα μας. Το μετα-Οθωμανικό Ελλαδικό κράτος έχει δείξει την ανικανότητά του να κατανοήσει τη σημασία αυτής της Κιβωτού που λέγεται Άγιο Όρος, ενός πραγματικού θησαυρού που έχει στα χέρια του (πρόσφατα κάποιοι γραφικοί μάλιστα κάνανε και… πορεία στην περιοχή). Η διοργάνωση της έκθεσης δεν είναι ενδεικτική των διαθέσεών που έχει η Ελληνική πολιτεία απέναντι στο Άγιο Όρος και μάλλον εμπίπτει στις εξαιρέσεις. Με αυτά τα δεδομένα, νομίζω ότι η ξεκάθαρη επιλογή της Αθωνικής κοινότητας είναι να ανοιχθεί προς την Ευρώπη περισσότερο, αφήνοντας πίσω της το τριτοκοσμικό Ελληνικό κράτος, έστω και αν σημαίνει ότι κάποιοι από εμάς θα πρέπει να ταξιδέψουν μέχρι το Παρίσι για να δουν τους θησαυρούς του…

  

Το σύμπαν του Καντίνσκι σε πλήρη ανάπτυξη (Kandinsky)

Ανταπόκριση από το Παρίσι

Ο Belbo βρέθηκε στο Παρίσι για τη μεγάλη αναδρομική έκθεση αφιερωμένη στο Βασίλη Καντίνσκι από το κέντρο Pompidou που λαμβάνει χώρα αυτόν τον καιρό και μεταδίδει τις εντυπώσεις του.

Ένας πολύχρομος κόσμος γεμάτος συναίσθημα, εκπλήξεις και πολύ χρώμα, ξεδιπλώνεται στα μάτια του του θεατή στο κέντρο Pompidou στο Παρίσι. Το γεμάτο σωλήνες και σκάλες εξωτερικό κέλυφος του κτηρίου έκρυβε αυτή τη φορά ένα ολόκληρο σύμπαν γεμάτο πολύχρωμους κύκλους που θύμιζαν πλανήτες, γραμμές που τους έτεμναν και περίεργα γεωμετρικά σχήματα που φαίνονταν να τους επιτήθενται. Γιατί το (καθόλου) αφηρημένο σύμπαν του μεγάλου δημιουργού δεν χρειάζεται σκέψη και εξηγήσεις, αλλά απλά να αφήσει ο θεατής στην άκρη τα πράγματα που ξέρει και να προσεγγίσει την τέχνη στην ουσία της. Χωρίς θέμα και αναγνωρίσημους τύπους η τέχνη του Kandinsky αφαιρεί το περιτό και επικεντρώνεται στα συναισθήματα.

Ο Μπρεσόν κοιτάζει τους Ευρωπαίους (Henri Cartier-Bresson)

Παιδιά στα χαλάσματα (Henri Cartier-Bresson)

Ανταπόκριση από το Παρίσι

Ο Belbo βρέθηκε στο Παρίσι με την ευκαιρία της έκθεσης-αφιέρωμα στον Καρτιέ Μπρεσόν, ενός από τους σημαντικότερους φωτογράφους του 20ου αιώνα, στο Ευρωπαϊκό Μουσείο Φωτογραφίας.

Ο μεγαλύτερος ίσως φωτογράφος του 20ου αιώνα (σύμφωνα με τη γνώμη του γράφοντος), είναι σίγουρα ένας εξαιρετικός λόγος για μία έκθεση – πόσο μάλλον όταν το θέμα της δεν είναι άλλο από τους Ευρωπαίους. Το Ευρωπαϊκό σπίτι της φωτογραφίας ήταν κατάμεστο, ενδεικτικό του ενδιαφέροντος για τη δουλειά του μεγάλου αυτού φωτογράφου. Στους τοίχους μερικές από τις πιο διάσημες φωτογραφίες του, ζωντανές και σύγχρονες όσο ποτέ. Η κάθε φωτογραφία είχε κάτι να πει για την εποχή της, αλλά και για κάθε εποχή (δείτε παραπάνω τα “παιδιά στα χαλάσματα”). Στο φακό του αρχικά η Γαλλία, μετά η υπόλοιπη Ευρώπη ανάμεσά της και η Ελλάδα: είναι απίστευτο πόσα πράγματα μπορείς να πεις με μια μικρή μηχανή και το αποτέλεσμά της τυπωμένο σε χαρτί όταν έχεις ταλέντο αυτού του μεγέθους.

Κόντογλου ΙΙΙ

“Οι 4 εποχές”, Τσαρούχης

Σε συνέχεια του άρθρου για το Φώτη Κόντογλου – εμφανείς οι επιδράσεις της ζωγραφικής του Κόντογλου στον Τσαρούχη.

 

Κόντογλου ΙΙ

Σε συνέχεια του άρθρου για το Φώτη Κόντογλου

 

Φώτης Κόντογλου: πατριάρχης της Νεοελληνικής τέχνης – Μέρος 2ο

 

Ο Κόντογλου λειτούργησε σαν τη συνείδηση της Νεοελληνικής ταυτότητας. Σε μια εποχή που οτιδήποτε είχε να κάνει με παράδοση παραγκωνιζόταν (σας θυμίζει κάτι;) και η Ελλάδα κοίταζε απεγνωσμένα προς τη δύση για να μιμηθεί (σχολή Μονάχου, κτλ) ο Κόντογλου ανέδειξε τα αριστουργήματα που στόλιζαν κάθε πόλη και χωριό και ο καλλιτεχνικός κόσμος αδυνατούσε να δει. Σε συνέχεια του πρώτου άρθρου μας για το Φώτη Κόντογλου.

Έτσι ενώ κάθε γωνιά της Ελλάδας ήταν γεμάτη από πανέμορφες βυζαντινές Εκκλησίες με συγκλονιστηκή πραγματικά ζωγραφική και αρχιτεκτονική, τα φωτισμένα μυαλά της Ελλάδας έτρεχαν στη Γερμανία για να μιμηθούν μια στεγνή και βαρετή τεχνοτροπία που ουδεμία σχέση είχε με την Ελληνική ταυτότητα. Ομοίως, ενώ κάθε σπίτι ήταν γεμάτο μικρά έργα τέχνης:

“το παραμικρό κεντητό πουκάμισο, το πιο φτηνό βαρκάκι, το πιο ταπεινό εκκλησάκι, το τέμπλο, το κιούπι, το χράμι, όλα τους αποπνέανε μιαν αρχοντιά κατά τι ανώτερη των Λουδοβίκων” - Ελύτης

οι Έλληνες του ‘30 πέταγαν στα σκουπίδια τα μαργαριτάρια που είχαν στα σπίτια τους και αντέγραφαν μανιωδώς τον κόσμο της δύσης. Αυτή τη δυτικολατρεία χτύπησε ο Κόντογλου και τη χτύπησε με όλη τη δύναμη της ψυχής του μέσα από την ίδια του την τέχνη, αλλά και μέσα από εκτενή αρθρογραφία: 

 “Η τέχνη μας είναι σαν τη φύση μας απλή απ’ έξω. Τα αρχαία κτήρια ξεκουράζουν με την απλότητά τους. Οι Βυζαντινές εκκλησίες με τον τρούλο θαρρείς πως είναι μικρά βουνά. Τα χωριάτικα σπίτια είναι σύμφωνα με τη φύση… Η τέχνη πρέπει να είναι σε αρμονία με τα γύρω φυσικά φαινόμενα.”

Fallingwater by Frank Lloyd Wright

"Fallingwater" η πιο γνωστή δημιουργία του Ράϊτ, ένα από τα σημαντικότερα αρχιτεκτονικά έργα του 20ου αιώνα

Σε συνέχεια του άρθρου για τον Φράνκ Λόϋντ Ράϊτ

Η ταραχώδης ζωή του Φρανκ Λόϋντ Ράϊτ (Frank Lloyd Wright)

"Taliesin" ένα εμβληματικό σπίτι το οποίο ο Frank Lloyd Wright δημιούργησε σαν ερωτική φωλιά για την ερωμένη του και 2η σύζηγό του

Ο Ράϊτ είναι γνωστός σαν ένας από τους μεγαλύτερους αρχιτέκτονες όλων των εποχών: ο άνθρωπος που έφερε νέες και καινοτόμες ιδέες στην αρχιτεκτονική, επηρεάζοντας όσο λίγοι την πορεία της τέχνης αυτής στον 20ο αιώνα. Ήταν όμως παράλληλα μια παθιασμένη προσωπικότητα που έζησε ένα ταραχώδη βίο γεμάτο έρωτες και βία.

“Είμαι ένα σπίτι χωρισμένο από τον εαυτό του από συνθήκες που δεν μπορώ να ελέγξω” έγραψε στη μητέρα του το 1910 ο Ράϊτ, όταν αποφάσισε να αφήσει τη γυναίκα και τα 6 του παιδιά για να φύγει για την Ευρώπη με την Μάμα Τσένεϋ, γυναίκα ενός πελάτη του. Γυρίζοντας πίσω θα χτήσει το Taliesin, μία από τις γνωστότερες δημιουργίες του προορισμένο να γίνει μια ερωτική φωλιά γι’ αυτόν και την ερωμένη του (“love bungalow” το έλεγε). Τα πράγματα όμως δεν ήρθαν όπως τα σχεδίαζε: το 1914 ένας υπηρέτης κλείδωσε τις πόρτες, έβαλε αρκετή παραφίνη και φωτιά με αποτέλεσμα 9 άνθρωποι να πεθάνουν – ανάμεσά τους και η Τσένεϋ, μαζί με τα παιδιά της.

Ο Πικάσο και οι “κλασσικοί” II

Σε συνέχεια της ανάρτησης για τον Πικάσο και τη σχέση του με τους κλασσικούς ζωγράφους.

"Στον κήπο (ο Πικάσο και η κόρη του Παλόμα)" (1953), Πικάσο

Ο Πικάσο αναμετριέται με τους κλασσικούς (Picasso)

“Μου πήρε 4 χρόνια να ζωγραφίσω σαν το Ραφαήλ, αλλά μια ολόκληρη ζωή για να ζωγραφίσω σαν παιδί” συνήθιζε να λέει ο Πικάσο. Από τις αρχές Μαρτίου λοιπόν η Εθνική Πινακοθήκη στο Λονδίνο εξερευνά ακριβώς αυτή τη σχέση ανάμεσα στον Πικάσο και τους μεγάλους κλασσικούς του παρελθόντος.

“Αυτή η έκθεση σε χτυπάει στο πρόσωπο σαν έκρηξη” λέει στην αρχή του άρθρου της η τεχνο-κριτικός των Times Rachel Campbell-Johnston, αναφερόμενη στην έκθεση “Picasso: Challenging the past” της National Gallery στο Λονδίνο. Και πράγματι, η έκθεση που ξεκίνησε από το Παρίσι και βρίσκεται τώρα στο Λονδίνο, αποτελεί μια από τις πιο ενδιαφέρουσες συναντήσεις της τέχνης τα τελευταία χρόνια: από τη μία ο Πικάσο, ο καινοτόμος μοντερνιστής, ο άνθρωπος που επηρέασε όσο λίγοι την πορεία της σύγχρονης τέχνης και από την άλλη οι “κλασσικοί”, οι δάσκαλοι πάνω στους οποίους βασίστηκε, επηρεάστηκε, αντέγραψε και αρκετές φορές “κορόϊδεψε” με τα έργα του, όλοι κάτω από την ίδια στέγη (αν και εσκεμένα όχι στο ίδιο δωμάτιο) “αναμετρώνται ο ένας απέναντι από τον άλλο”.

Γιατί βέβαια ο Πικάσο ήταν πρωτίστως ένας καλλιτέχνης με κλασσική καλλιτεχνική παιδεία και εξαιρετική τεχνική, ο οποίος επέλεξε να σπάσει τις φόρμες και να αφήσει πίσω του το περιττό. Έτσι στην ουσία της η θεματογραφία του παραμένει εξαιρετικά κλασσική: πορτρέτα, νεκρές φύσεις και βέβαια πολλά γυμνά είναι τα θέματα γύρω από τα οποία περιστρέφονται οι πίνακές του.

Πως όμως παίρνει ένα κλασσικό θέμα (ενός Γκόγια ή ενός Βελάσκεθ που τόσο θαύμαζε) και το “απογυμνώνει” ο Πικάσο; Δείτε για παράδειγμα τις “Γυναίκες του Αλγερίου” του Ντελακρουά:

"Γυναίκες του Αλγερίου στο διαμέρισμά τους" (1834), Ντελακρουά

Χριστός Ανέστη!

"Ανάσταση" (13ος αιώνας), Πανσέληνος, Καρυές Άγιο Όρος