Εβδομάδα “Μάντεψε τι κάνω τα βράδυα”

"Εσείς δηλαδή με τι τη βρίσκεται αυτές τις ημέρες;"

Ε λοιπόν ναι! Το “Η ζωή μόνο έτσι ειν’ ωραία” ξεκινάει πορεία προς το λαό με αίτημα να μάθει πως ακριβώς περνάτε τα βράδυα σας με όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, ισοπεδώντας όλα τα ταμπού. Απαιτούμε να ξέρουμε ποιος σας κρατάει συντροφιά τις νύχτες: είναι άντρας ή γύναίκα, Έλληνας ή ξένος, μοντέρνος ή κλασσικός, μαζικός ή ελιτιστής ή μήπως είναι παραπάνω από ένας; Και επιπλέον: σας αρέσει; τον/την συστήνετε στους υπόλοιπους; Κι επειδή άρχισα να καταλαβαίνω που πηγαίνει το βρομερό μυαλό σας, εξηγούμαι:

Κάθε αναγνώστης αυτής εδώ της στήλης καλείται να μοιραστεί με τους υπόλοιπους:

• Ποιο συγγραφέα/βιβλίο διαβάζει αυτή την εποχή.
• ή ποιο μουσική ακούει.
• ή ποια ταινία/θέατρο/συναυλία/έκθεση είδε και του άρεσε.
• ή όλα τα παραπάνω.

με λίγα λόγια τι ομορφαίνει αυτή την περίοδο τη δική του ζωή.

Και όλα επιτρέπονται! Καλομοίρα ή Δεληβοριάς; Harry Potter ή Κούντερα; Σύγχρονος Ελληνικός Κινηματογράφος ή Woody Allen; James Bond κανείς; εμείς δεν κρίνουμε, να μάθουμε θέλουμε και να συζητήσουμε, γιατί αγαπητοί μου “Η ζωή μόνο έτσι ειν’ ωραία!”.

Ευκαιρία να τη σκαπουλάρετε δεν έχετε: “κλικ” στο άρθρο “Μάντεψε τι κάνω τα βράδυα” λοιπόν, “σκρολάρετε” κάτω και αρχίστε να “πληκτρολογείτε” άμεσα εκεί που γράφει “ΣΧΟΛΙΟ”. Το μόνο που θα χρειαστείτε είναι ένα εφάνταστο όνομα, τίποτε άλλο (ούτε email ούτε τίποτα). ΑΝΩΝΥΜΙΑ ΕΓΓΥΗΜΕΝΗ: τι άλλο θέλετε;

Ο Belbo δεσμεύεται να “εκτεθεί” πρώτος!

Αφιερωμένο…

Obama II

Obama

Rayban Wayfarer: Επιστροφή στο μέλλον

Rayban Wayfarer

Το παραδέχομαι: μεγάλωσα τη δεκαετία του ‘80 και όχι μόνο το λέω δημόσια, αλλά αναπολώ με νοσταλγία όλα τα ωραία πράγματα που μας άφησε αυτή η δεκαετία. Μπορεί για πολλούς το ‘80 να είναι συνηφασμένο με το κιτς ντύσιμο και τις βιντεοταινίες των Στάθη Ψάλτη και Σταμάτη Γαρδέλη, αλλά αυτή η δεκαετία έχει αφήσει πίσω της πολλά και σημαντικά πράγματα (για τα οποία θα μιλήσω εκτενέστερα κάποια άλλη φορά). Αυτή τη φορά θα μείνω μόνο σε ένα πράγμα (ίσως σχετικά ασήμαντο), που χαρακτήρισε αυτή τη δεκαετία παρότι δεν ήταν καθεαυτό “παιδί της”: τα γυαλιά wayfarer!

 

Τα πέτυχα σε ένα κατάστημα οπτικών καθώς έψαχνα για γυαλιά ηλίου και φαίνεται ότι η Rayban τα έχει επαναλανσάρει στην αγορά. Από τη στιγμή που τα πήρα στα χέρια μου ήξερα ότι θα τα αγόραζα παρότι η κοπέλα του καταστήματος προσπαθούσε με έμεσο πλυν σαφή τρόπο (α) να μου πλασάρει τα ακριβότερα μοντέλα μιας πιο “μοδάτης” μάρκας και (β) να μου δείξει ότι δεν μου πηγαίνανε. Σε κάθε περίπτωση τίποτα από όλα αυτά δεν με ενδιέφερε καθώς κρατούσα στα χέρια μου ένα κομμάτι από την εφηβεία μου το οποίο δεν ήμουν διατεθειμένος να αφήσω κάτω. Τα γυαλιά αυτά χαρακτήρισαν τη δεκαετία του ‘80 σε τέτοιο βαθμό που πραγματικά πιστεύω ότι δεν υπάρχει νεανική ταινία της εποχής στην οποία ο κεντρικός ήρωας να μην κοιτάζει τον ήλιο κάποια στιγμή μέσα απ’ τους φακούς τους.

Έψαξα λοιπόν την ιστορία τους:

• Πρωτοκυκλοφόρησαν το 1952 και ήταν επαναστατικό σχέδιο για την εποχή τους.
• Αρχικά λανσαρίστηκαν σαν γυαλιά για πιλότους.
• Έγιναν δημοφιλή τη δεκαετία του ‘60 όταν τα έβαλε η Audrey Hepburn στο “Breakfast at Tiffany’s“
• Ξέπεσαν στην αφάνεια τη δεκαετία του ‘70.
• Απογειώθηκαν τη δεκαετία του ‘80 μέσα από ταινίες.

Audrey Hepburn

 Φιγουράρουν σε πάρα πολλές κλασσικές ταινίες: από το “Breakfast at Tiffany’s” μέχρι την “Σκια των τεσσάρων γιγάντων” του Hitchcock, τα wayfarer καλύπτουν με γοητεία τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών. Αλλά το απόγειό τους ήρθε το ‘80 με τις “νεανικές” ταινίες ή σειρές της εποχής: Blues Brothers, Risky Business, Moonlighting, και όλες οι συναφείς παραγωγές που τροφοδότησαν την εφηβεία μας.

 

 

 

Παρεπιπτόντως η πωλήτρια είχε μάλλον δίκιο: τα γυαλιά δε μου πηγαίνουν καθόλου, αλλά έχει καμία απολύτως σημασία;

Belbo

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 4/4

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
10 Κλασσικές νεανικές ταινίες της δεκαετίας του ‘80

Ολυμπιακή διαφήμιση

"Go and amazu us?"

Τα πράγματα δεν φαίνεται να πηγαίνουν καλά για τη ΔΟΕ: η χρήση ουσιών αυξάνεται, το ενδιαφέρον μειώνεται και αρχίζει να χάνει το πιο σημαντικό ίσως κοινό, τους νέους. Έτσι τουλάχιστον φαίνεται, καθώς εδώ και μερικές ημέρες έχει βγει στον αέρα (και στην Ελλάδα) με μια διαφήμιση ξεκάθαρα στοχευμένη σε αυτούς:
http://www.youtube.com/watch?v=Bme_cQ1IN2k

Η ταινία προσεγγίζει τον αθλητισμό σαν υπερπαραγωγή του Hollywood. Χρησιμοποιώντας μεγάλα ονόματα του Αθλητισμού, τους παρουσιάζουν σαν υπεράνθρωπους παραπέμποντας άμεσα σε ταινίες με σούπερ-ήρωες, πολύ δημοφιλείς στο νεανικό κοινό. Σε αυτό βοηθούν πολύ και τα χρώματα και ο τρόπος που είναι γυρισμένη η ταινία, που παραπέμπει άμεσα στους “300″ που είδαμε πρόσφατα στον κινηματογράφο. Η ταινία κλείνει με μια επιβλητική φωνή που φωνάζει στους αθλητές: “Go and amaze us!”.

Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: αυτοί είναι καινούργιοι υπερήρωες και αν θέλετε να δείτε τους άθλους τους και να εντυπωσιαστείτε, συντονιστείτε. Πόσο σχέση όμως έχει όλη αυτή η προσέγγιση με την ουσία του αθλητισμού: τη συνεχή προσπάθεια, το να ξεπεράσει ο καθένας τον εαυτό του; Που πήγε η ευγενής άμηλα, η αναγνώριση του αντιπάλου, η συνύπαρξη όλων των λαών;

Ή μήπως τελικά αυτή η προσέγγιση είναι η πιο ειλικρινής; Οι αθλητές σήμερα είναι πράγματι σούπερ-ήρωες: κανένας καθημερινός άνθρωπος δεν μπορεί να πετύχει τις επιδόσεις που πετυχαίνουν αθλούμενοι νύχτα-μέρα με προπονητές και βοηθήματα διαφόρων ειδών. Οι Ολυμπιακοί επίσης γίνονται ολοένα και περισσότερο μια υπερπαραγωγή: απίστευτα πλάνα, replay, γραφικά, τελικά αυτό που βλέπουμε έχει όλο και λιγότερο σχέση με το άθλημα και όλο και περισσότερο με θέαμα. Μήπως λοιπών αυτή η ταινία είναι τελικά κοντά σε αυτό που αντιπροσωπεύουν σήμερα οι αγώνες;

Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα: οι ταινίες αυτού του είδους έχουν συνήθως ημερομηνία λήξης…

Belbo