Το διάβασα περισσότερο λόγω του θρυλικού status που κατέχει στον κόσμο των Ιαπωνικων κόμικς η αλλιώς manga. Η ιστορία ενός περιπλανωμενου Ronin.

Εξαιρετικό σκίτσο και αφήγηση, κινηματογραφική θα έλεγα. Η ιστορία όμως πάσχει, απλοϊκή σε πολλά σημεία, εξαιρετική όμως αποτύπωση της έποχης. Δε θα προχωρήσω στους υπόλοιπους 17 τόμους της σειράς, αλλα θα συνεχίσω να εξερευνω τα manga.

Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων στους οποίους το παρελθόν ασκεί μια μοναδική γοητεία. Γι’ αυτούς το παρών δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια πεζή πραγματικότητα με την οποία προσπαθούν να συμβιβαστούν, ενώ το παρελθόν αποτελεί ένα σημείο αναφοράς, μια εποχή συντριπτικά πιο ενδιαφέρουσα και συναρπαστική. Είναι ο τύπος ανθρώπου που ταξιδεύει και αναζητά τα μέρη που συνδέονται με εκείνη την εποχή, γεμίζει το σπίτι του με σχετικά αντικείμενα και βιβλία και προσπαθεί με κάθε τρόπο να φέρει κοντά του κάτι το οποίο έχει προ πολλού παρέλθει. Αυτό είναι και το θέμα της νέας ταινίας του Γούντι Άλλεν.

Το ότι ο Γούντι Άλλεν συνεχίζει να γυρίζει ταινίες στα 76 είναι ένα πραγματικό θαύμα! Δε μ’ ενοχλεί καθόλου που κάθε του ταινία δεν είναι μια “Annie Hall” και δε θα μπορούσε να είναι άλλωστε, και δε θα μ’ ενδιέφερε ένας τόσο ενδιαφέρον και πληθωρικός καλλιτέχνης να παροπλισθεί και να πάει στη σύνταξη. Τον προτιμώ να γυρίζει στις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και να δημιουργεί ταινίες που έχουν ενδιαφέρον, ακόμη κι αν δεν είναι ταινίες αναφοράς.

Αυτή είναι και η περίπτωση για το “Μεσάνυχτα στο Παρίσι” (“Midnight in Paris”): μια ενδιαφέρουσα ταινία στηριγμένη σε ένα εξαιρετικό εύρημα. Η ιδέα απλή: ένας συγγραφέας (alter ego του Άλλεν βέβαια) γοητευμένος από το Παρίσι και τους καλλιτέχνες που συνέδεσαν την καριέρα τους μ’ αυτό μεταφέρεται (μ’ ένα μαγικό τρόπο) στη δεκαετία του ’20 και γνωρίζει από πρώτο χέρι τα ινδάλματά του. Αρχίζει έτσι να ζει μια “παράλληλη ζωή” ανάμεσα στη συμβατική (και μάλλον αποτυχημένη) σχέση και πραγματικότητα και την ιδανική.

Ο Γούντυ Άλλεν εδώ παίζει με τις φαντασιώσεις μας χωρίς να τις προδίδει. Αναπαράγει μια εποχή και μια σειρά από προσωπικότητες, μένοντας πιστός στο μύθο τους και στο μύθο της εποχής. Το ενδιαφέρον βέβαια είναι ακριβώς αυτό: η παρέλαση μιας σειράς μυθικών προσωπικοτήτων της τέχνης (Χέμινγουεϊ, Στάϊν, Πικάσσο, Νταλί, κα) οι οποίοι αρχίζουν και αποκτούν σάρκα καί οστά και ν’ αλληλεπιδρούν με τον ήρωα. Για όσους έχουν διαβάσει την “Κινητή Γιορτή” του Χέμινγουεϊ η ταινία δεν προσφέρει κάτι καινούργιο: παρόλα αυτά όμως συνεχίζει να είναι μια ενδιαφέρουσα αναπαράσταση της εποχής με εξαιρετικούς δεύτερους ρόλους (ξεχώρισα την Κάθυ Μπέϊτς και τον Μπρόντι) και μια λεπτή γοητεία.

Η ταινία δεν προχωράει πολύ πέρα απ’ αυτό: σίγουρα δεν έχει τους χαρακτήρες και την πολυπλοκότητα παλιότερων ταινιών του Άλλεν, αλλά κρατάει το θεατή και όταν τα 90 λεπτά τελειώσουν αρχίζεις πραγματικά ν’ αναρωτιέσαι τι κάνεις στο 2011 και στην καταθλιπτική Ελληνική πραγματικότητα, ενώ παράλληλα αναζητάς εκείνο το χιλιοπαιγμένο βινύλιο του Cole Porter…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Ο Γούντι Άλλεν μιλάει για το σεξ
Even more Woody Allen quotes
Ένα χιουμοριστικό κείμενο του Γούντί Άλλεν
Σκέτη Αναρχία

New Order New Gigs

The band announce their first live shows since 2006

• 05/09/11
• Elizabeth Alker

New Order have announced they will play two live shows in Europe in October this year.

These will be the first New Order shows since November 2006 and they see Gillian Gilbert return to the band. Her first performance with New Order was in 1980 when the group played The Squat in Manchester.

The full line-up of the band for this outing includes Stephen Morris on drums, Bernard Sumner on vocals and guitar, Gillian Gilbert on keyboard and guitar, Phil Cunningham on guitar and keyboard and Tom Chapman on bass.

Conspicuously, there is no sign of Peter Hook in the line-up after his acrimonious split from the band in 2007.
These gigs will be in Brussels, at the Ancienne Belgique, on the 17th of October and in Paris, at the La Bataclanon on the 18th of October. They are benefit shows in aid of the renowned artist and film producer Michael Shamberg. He produced several of New Order’s music videos, including the Brit Award winning True Faith, Touched By The Hand Of God and Regret. Shamberg has been struggling with a debilitating illness since 2005.

Bernard Sumner explained why the band wanted to help him: "Michael has been with us from the very start. Initially he was in charge of Factory New York, then became creative producer for all our early videos.

He brought our attention to the early works of Directors such as Kathryn Bigelow, Gina Birch, Robert Breer, Peter Care and Phillipe Decouffle. Michael is very ill and needs constant medical attention. We want to help him, and these shows will contribute financial support towards his ongoing care."

Meanwhile Gillian Gilbert had this to say of her return: "It’s been a long ten years since I took a break from the band, so I I’m really happy to be back, and this is a great place to start.

Michael is a very good friend, and I want to help him, so it’s perfect timing for me to comeback now."

http://www.bbc.co.uk/6music/news/20110905_neworder.shtml

Μετά από αρκετό καιρό αναρωτήθηκα (σαν ένας άλλος Rob από το High Fidelity) ποιες είναι οι 5 καλύτερες αναρτήσεις που έχουν γίνει στο παρών site, κι έτσι σε μια διαδικασία ενδοσκόπησης έψαξα λίγο το αρχείο. Βρήκα ενδιαφέροντα πράγματα, μεταξύ άλλων μια εμμονή με τον Κινηματογράφο, την τέχνη της πρωτοπορίας, αλλά και ανθρώπους σαν το Γιάννη Πετρίδη. Έφτιαξα μια λίστα που θα την βρείτε ΕΔΩ.

Belbo

Ανανέωσα τη σελίδα με τα νέα του Ελληνικού Φεστιβάλ: θα βρείτε μερικές κριτικές του Γεωργουσόπουλου (για τα πράγματα που είδαμε στην Επίδαυρο) και μερικά ακόμη άρθρα με αναφορές στο Φεστιβάλ. Σταδιακά θα προσπαθήσω να προσθέσω κι άλλα. Ελπίζω να τα βρείτε ενδιαφέροντα.

Δείτε τα πατώντας ΕΔΩ.

Κι ύστερα κακολογούν τους ποιητές που δεν έχουν τη δύναμη ν’ αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα και κάθονται και ρεμβάζουν, καλά κάνουν!

Σε περίπτωση που έχετε ξεμείνει στην Αθήνα (όπως εγώ), είναι η καλύτερη επιλογή για θερινό σινεμά: ένα από τα καλύτερα film noir όλων των εποχών, σε δύο καλούς θερινούς του κέντρου. Δε θα πω πολλά για μια τόσο κλασσική ταινία, αλλά αν υπάρχουν 3 πράγματα που τη χαρακτηρίζουν είναι το σενάριο του Γκράχαμ Γκριν, η noir κινηματογράφηση (πλάνα με έντονο contrast, περίεργες γωνίες λήψης) και το μουσικό θέμα που απλά σου μένει.

Περίμενα περισσότερα από αυτή την παράσταση. Όχι, δεν είναι ότι ο Kevin Spacey δεν ήταν καλός ή ότι η σκηνοθεσία του Sam Mendes έπασχε, αλλά η αλήθεια είναι ότι για μια τόσο πολυσυζητημένη παράσταση περίμενα κάτι το εξαιρετικό, κάτι που τελικά δεν είδα. Γιατί μπορεί τα ιθαγενή έντυπα να φωνάζουν “μεγαλειώδης”, “κορυφαία” και άλλα τέτοια, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι είδαμε μια καλή παράσταση, αλλά μέχρι εκεί.

Η παράσταση ήταν άνιση και σε αρκετά διαφορετικό ύφος: το πρώτο μέρος ήταν αρκετά ειρωνικό με έντονη ροπή προς την παρωδία σχεδόν (θα εξηγήσω παρακάτω τι εννοώ), το 2ο μέρος πολύ περισσότερο δραματικό και με πολύ καλύτερο ρυθμό. Άνιση παράσταση και ως προς τις ερμηνείες: ο Σπέϊσι καλός, αλλά οι δεύτεροι ρόλοι λιγότερο εντυπωσιακοί, αλλά ας γίνω πιο συγκεκριμένος:

Μ΄ άρεσαν αρκετά πράγματα: η λιτότητα της παράστασης (χαρακτηριστικό του σύγχρονου Βρετανικού θεάτρου) με εξαιρετικά απλά σκηνικά (συμπεριλαμβανομένου των 14 πορτών). Μου άρεσε επίσης η μεταφορά στο σήμερα με τις αναφορές σε Καντάφι και λοιπούς δικτάτορες, πολύ καίρια και ναι βοηθούσε το έργο και το έκανε πολύ πιο σύγχρονο. Ο Σπέϊσι ήταν πολύ καλός, λαμβάνοντας ιδιαίτερα υπόψη και τις ιδιαίτερες απαιτήσεις του ρόλου (στάση σώματος), έπαιξε ακούραστα με ένταση και πάθος, ήθελε πάρα πολύ να ζήσει αυτό το ρόλο και έβγαινε αυτό.

Δούλεψε επίσης εξαιρετικά η μουσική: το εύρημα με το τύμπανα ήταν απλό αλλά ουσιαστικό, δίνοντας το ρυθμό σε κάθε σκηνή. Η χρήση τους ιδιαίτερα στο δεύτερο μέρος ήταν εξαιρετική και δούλεψε καλά στα σημεία που ανέβαινε η ένταση (σκηνή μάχης, κτλ). Ο Μέντες είχε και άλλα έξυπνα ευρήματα (και πάλι στο 2ο μέρος), η σκηνή με τη “σύνδεση” με το Εκκλησάκι, ή κοντά στο τέλος με τους δύο αντιπάλους στο ίδιο τραπέζι ήταν απλά ιδιοφυής.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που είχα μ’ αυτή τη φιλότιμη προσπάθεια είναι η προσέγγισή της: στο πρώτο μέρος και σε μια προσπάθεια προσέγγισης του κοινού δόθηκε υπερβολική βαρύτητα στο κωμικό στοιχείο με αποτέλεσμα η παράσταση να χάσει την ισορροπία της και ο χαρακτήρας να ρέπει επικίνδυνα προς το γελοίο. Το έργο δεν είναι μαύρη κωμωδία: ο συγγραφέας θέλει να δείξει τα άκρα στα οποία μπορεί να φτάσει ένας τέτοιος χαρακτήρας, αλλά σίγουρα το να εξολοθρεύει τους αντιπάλους του δεν είναι στις προθέσεις του Σαίξπηρ να παρουσιαστεί σαν αστείο. Ναι, χρησιμοποιεί χιούμορ για να απαλύνει την ένταση σε κάποια σημεία σε όλα του τα έργα, αλλά αυτό χρειάζεται μέτρο και ισορροπία: ο Μέντες καθοδήγησε τον Σπέϊσι σε μια ερμηνεία που έφτανε στα όρια της παρωδίας, “κλείνοντας το μάτι” στο κοινό σε κάθε σχεδόν ατάκα στην αρχή του έργου, τορπιλίζοντας τη δραματικότητα του χαρακτήρα.

Δε μου άρεσαν επίσης οι δεύτεροι ρόλοι: πέραν του Σπέϊσι και του Μπάκινχαμ, νομίζω ότι οι υπόλοιποι κινήθηκαν στα όρια της μετριότητας. Σκέφτομαι ότι αυτό μπορεί να ήταν και αποτέλεσμα του γεγονότος ότι το όνομα του Σπέϊσι “υπέγραφε” την παράσταση και δεν άφηνε πολύ χώρο στους υπόλοιπους. Σε κάθε περίπτωση, οι ερμηνείες δεν ήταν του επιπέδου που έχω συνηθίσει να βλέπω στα πρωτοκλασάτα Αγγλικά θέατρα.

Δε μπορώ και να μη συγκρίνω και με το εξαιρετικό “Χειμωνιάτικο Παραμύθι” που είχαμε δει πριν δύο χρόνια από τον ίδιο σκηνοθέτη (περισσότερα μπορείτε να βρείτε ΕΔΩ). Μια παράσταση που μας είχε αφήσει τις καλύτερες των εντυπώσεων με εκπληκτικούς πραγματικά δεύτερους ρόλους που άστραφταν από γοητεία, δύσκολη η σύγκριση.

Δε μπορώ να μην αναγνωρίσω τις καλές προθέσεις και την προσπάθεια του Σπέϊσι, αλλά το αποτέλεσμα δεν ήταν ανάλογο και βρήκα αρκετές φορές τον εαυτό μου να μένει εκτός των πραγμάτων που συνέβαιναν στη σκηνή, κρίμα…

Belbo

Προτείνω επίσης να ρίξετε μια ματιά και σε άλλες μεγάλες ερμηνείες του Ριχάρδου, ξεκινώντας από τον εεμβληματικό Ριχάρδο του Ίαν Μακέλαν που τον έπαιξε αρχικά στο θέατρο και μετά στον Κινηματογράφο σε μια εξαιρετική (σύγχρονη και πάλι) μεταφορά – προσέξτε πόσο πιο σοβαρά προσεγγίζεται το θέμα (κομμάτια της ταινίας υπάρχουν στο youtube).

Ή τον Ολίβιε σε μια πιο κλασσική ερμηνεία:

Ελάχιστοι είναι οι Έλληνες σκηνοθέτες, οι οποίοι κατάφεραν να ξεπεράσουν τα στενά όρια της χώρας και να κερδίσουν με το έργο τους την διεθνή καταξίωση. Κορυφαίος, μακράν όλων των υπολοίπων, είναι αναμφίβολα ο Μιχάλης Κακογιάννης. Είχε την ευκαιρία την δεκαετία του ’40 να σπουδάσει υποκριτική τέχνη στο Λονδίνο και αυτή ακριβώς η θεατρική του παιδεία ήταν και το μεγάλο του πλεονέκτημα, όταν ξεκίνησε την κινηματογραφική του προσπάθεια. Ήξερε να επιλέξει και να κατευθύνει τους ηθοποιούς. Συν τοις άλλοις είχε την ευχέρεια να αφηγηθεί μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος και να την μετουσιώσει σε ταινία, η οποία συνδύαζε ποιότητα και εμπορικότητα. Αλλά το βασικότερο ίσως όλων είναι η απόσταση από την ελληνική πραγματικότητα καθώς είχε την δυνατότητα, χωρίς τις τραυματικές εμπειρίες της εμφύλιας διαμάχης, με το βλέμμα ενός αντικειμενικού παρατηρητή να εξετάζει και να αναλύει την νεοελληνική κοινωνία.

Η μεγάλη και ανεκτίμητη προσφορά του, νομίζουμε ότι συνοψίζεται σε τρεις κυρίως ταινίες που γύρισε την δεκαετία του ’50: α) Το «Κυριακάτικο ξύπνημα» επιτέλους μια αισιόδοξη ματιά μετά από τόσα δεινά β) «Το κορίτσι με τα μαύρα» μια σύγχρονη ελληνική τραγωδία γ) «Το τελευταίο Ψέμα» μία προσπάθεια κοινωνικής κριτικής. Οι υπέροχες ταινίες αυτές παρά τις μικρές ατέλειες τους, οι οποίες με την πάροδο του χρόνου φαίνονται ασήμαντες, (άλλωστε όταν βλέπεις την Έλλη Λαμπέτη να ακτινοβολεί – «baby Anna Maniani» την είχε χαρακτηρίσει τότε στο φεστιβάλ του Εδιμβούργου η «Daily Mail» – τον Δημήτρη Χορν, τον Γιώργο Παππά και ακούς τις μουσικές του Χατζηδάκη…) εξακολουθούν να αποτελούν σημεία αναφοράς και όσο και να προσπαθήσουμε ελάχιστες μπορούν να συγκριθούν με αυτές (πρόχειρα έρχεται στο νου μια μόνο ταινία «Μια ζωή την έχουμε» του Γ. Τζαβέλλα πάλι με τον Δημήτρη Χορν). Λυπηρό είναι το γεγονός ότι σπάνια προβάλλονται από την τηλεόραση…

Σύνδεσμοι:

(Χορν: Δυστυχισμένος!!)

(Κυριακάτικο Ξύπνημα)

(Το Τελευταίο Ψέμα)

(Το κορίτσι με τα μαύρα)

με ενδιαφέρον αφιέρωμα στο Ριχάρδο τον 3ο και τους συντελεστές του (Μέντες, Σπέϊσυ, κτλ). Θα τη βρείτε στα ταμεία του Φεστιβάλ και στο παρακάτω σύνδεσμό ηλεκτρονικά:
http://issuu.com/greekfestival/docs/ef-27

Θα μπορούσε να λείπει το αφιέρωμα στους Bon Jovi που χαρακτηρίζονται “η συναυλία της χρονιάς”, ας μείνει το Φεστιβάλ Αθηνών στα πράγματα που ξέρει…

Από το Δικαιόπολι

Η «Μήδεια» είναι μία αρχετυπική μορφή στο έργο του Ευριπίδη. Είναι ένας χαρακτήρας πολυσύνθετος και πολύμορφος που δεν υπόκειται σε κοινά μέτρα και δημιουργεί τεράστια ερωτήματα και απορίες. Είναι άραγε μία θεά από τα βάθη της Ασίας, η οποία εξέπεσε σε μακρινή γη; ή μία ξένη σε μία άγνωστη χώρα; ή απλώς μία προδομένη γυναίκα, που καταδυναστεύεται από το ερωτικό της πάθος; μήπως τελικά πρόκειται μόνο για μία μάγισσα με υπερφυσικές ικανότητες; Και γιατί είναι η μοναδική ηρωίδα, η οποία τελικώς δεν τιμωρείται αλλά αντιθέτως αποχωρεί με το άρμα του προγόνου της θεού Ήλιου για την Αθήνα; Και πως αποχωρεί; Συντετριμμένη από το αποτρόπαιο έγκλημα, το οποίο διέπραξε μέσα στο άλογο πάθος της ή θριαμβεύτρια καθώς εξόντωσε όλους όσους την πρόδωσαν και την πλήγωσαν;

Πρόκειται βεβαίως για ερωτήματα, τα οποία δεν επιδέχονται οριστικές και τελεσίδικες απαντήσεις. ερωτήματα, τα οποία μόνο κορυφαίοι συγγραφείς μπορούν να διατυπώσουν και κυρίως να δικαιώσουν δραματουργικά. Αλλά δεν είναι απλώς το πάθος της ηρωίδας. Σε μία προσεκτική ανάγνωση εύκολα διακρίνουμε την σύγκρουση του αρχαίου Ελληνικού κόσμου, του ήθους και του πολιτισμού του με τον κόσμο των «βαρβάρων», την αδυναμία της προσαρμογής του άλλου σε ένα νέο κοινωνικό γίγνεσθαι, την άρνηση υποταγής του ενστίκτου στον ορθό λόγο. Αναμφισβήτητα η τραγωδία αυτή του Ευριπίδη συγκαταλέγεται στον κανόνα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και η ερμηνεία της αποτελεί την μέγιστη πρόκληση για τους ανθρώπους του θεάτρου.

Η παράσταση, που παρακολουθήσαμε στην Επίδαυρο παρά τις διακηρυγμένες καλές προθέσεις των συντελεστών της, την λιτότητα και την αφαίρεση δεν μετέφερε τον ποιητικό λόγο και δεν ανέδειξε τα υψηλά νοήματα του μεγάλου τραγικού. Έκδηλη έλλειψη ρυθμού (εμφανέστατη κυρίως στην παρουσία του Χορού) και συνεκτικότητας, άνιση διανομή που άγγιζε τα όρια της ανεπάρκειας (μόνο η πρωταγωνίστρια Α. Μουτούση ανταποκρίθηκε σε γενικές γραμμές στον ρόλο της Μήδειας αξιοποιώντας την εμπειρία της στην αρχαία τραγωδία, οι υπόλοιποι κάτω του μετρίου με πιθανή εξαίρεση τον Χ. Λούλη σε κάποιες στιγμές κυρίως στο τέλος) ενώ και η σκηνοθεσία του Αντώνη Αντύπα συμβατική. Η παράσταση εστίασε σχεδόν αποκλειστικά στο ερωτικό πάθος της κεντρικής ηρωίδας και μάλλον υποτίμησε τις άλλες παραμέτρους του έργου. Το πλήθος του κόσμου, το οποίο συνέρρευσε και τις δύο ημέρες στο αρχαίο θέατρο είδε μία παράσταση έντιμη και ευπρεπή, χωρίς τις υπερβολές ενός ξεπερασμένου κλασσικισμού αφ’ ενός ή τους αμφιβόλου αξίας νεωτερισμούς αφ’ ετέρου αλλά και δεν διέκρινε ιδιαίτερη δημιουργική έμπνευση και ένταση, δηλαδή τα στοιχεία εκείνα, τα οποία θα μας αφήσουν όμορφες και ανεξίτηλες εντυπώσεις.

Διαβάστε κριτική για την παράσταση ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ

Μετά από την “εξαφάνιση” κυριολεκτικά των εισιτηρίων για τις 2 παραστάσεις του Ριχάρδου του 3ου στο Φεστιβάλ Αθηνών με τον Κέβιν Σπέϊσυ, σε μερικές μόνο ώρες, προστέθηκε μία ακόμη παράσταση: Κυριακή 31 Ιουλίου. Η προπώληση θα γίνει την ερχόμενη Τρίτη 12 Ιουλίου.

Εν αναμονή λοιπόν της παράστασης βρήκα μια ενδιαφέρουσα κριτική γι’ αυτήν από το ραδιόφωνο του BBC. Η συζήτηση είναι με τον κριτικό του Guardian που μεταξύ άλλων πλέκει το εγκώμιο της ερμηνείας του Spacey, βρίσκοντας πάντως και κάποια ελαττώματα στη σκηνοθεσία του Mentes. Ακούστε τη ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ.

Επίσης μπορείτε να διαβάσετε την κριτική του Guardian ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ. Γενικά οι κριτικές είναι εξαιρετικές ειδικά για τις ερμηνείες, με κάποια σχόλια για τις ατυχείς αναφορές σε κάποιους σύγχρονους δικτάτορες.

Σίγουρα μια πολύ ενδιαφέρουσα παράσταση,

Belbo

Προστέθηκε 3η παράσταση, διαβάστε περισσότερα ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ

Όλα αυτά μέσα σε μερικές ώρες, και πολλοί είμαστε που δεν προλάβαμε να δούμε πιθανά την καλύτερη παράσταση του Καλοκαιριού. Κρίμα!

Ενδιαφέρον! Με αφετηρία την επανέκδοση της κλασσικής ταινίας του Αλέξου Αλεξανδράκη έγινε μια επίσκεψη στα ίδια ακριβώς μέρη που γυρίστηκε η ταινία, χμμμ.

Κοντά στα Πετράλωνα λοιπόν οι λαϊκές συνοικίες που αποτέλεσαν τον "καμβά" της ταινίας αποπνέουν σήμερα από νοσταλγία μέχρι νεοπλουτισμό, σε κάθε περίπτωση ενδιαφέρον.

Δείτε τις φωτογραφίες εδώ: http://athensville.blogspot.com/2011/06/ov.html

Belbo

Τώρα που μπήκε για καλά το καλοκαίρι και έχετε το χρόνο έλεγα να σας προτείνω επιστροφή στην κλασσική λογοτεχνία. Και τι καλύτερο βέβαια από το μεγάλο κλασσικό, το Ντοστογιέφσκι.

Υπάρχουν αρκετές μεταφράσεις στη γλώσσα μας του έργου του και πολλές από αυτές αξιόλογες, αλλά αν ήταν όμως να ξεχωρίσει μια και μόνο σειρά αυτή θα ήταν των εκδόσεων Γκοβόστη (σε επανεκδόσεις βέβαια).

Ο κύριος λόγος βέβαια είναι οι μεταφράσεις: με τον Άρη Αλεξάνδρου να τις υπογράφει πολλά από τα βιβλία ο κόσμος του Ντοστογιέφκσι ξεπηδάει φυσικά μέσα από τις σελίδες.

Δεν είναι εύκολο πράγμα η μετάφραση (τα έχουμε ξαναπεί), αλλά ο Άρης Αλεξάνδρου κάνει τόσο εξαιρετική δουλειά που πολλές φορές ξεχνιέσαι και νομίζεις ότι το βιβλίο γράφτηκε στη γλώσσα σου. Αλλά και οι υπόλοιποι μεταφραστές της σειρά είναι κι αυτοί εξαιρετικοί.

Ίσως τελικά να είναι αυτό που αναφέρεται στο οπισθόφυλλο: ότι δηλαδή η μεταφράσεις ήταν τελικά αποτέλεσμα ομαδικής δουλειάς με μια ομάδα από μεταφραστές να επιμελούνται τελικά το κείμενο.

Ότι και να ήταν είναι καλή συντροφιά για το καλοκαίρι, βρείτε τα!

Belbo

στην Εθνική Πινακοθήκη. Μικρή έκθεση, λίγες αίθουσα μερικά πολύ αντιπροσωπευτικά έργα.

Μου άρεσαν τα αφαιρετικά του σαν το παραπάνω. Εξαιρετικά λιτά σε σχήματα και χρώματα, μερικές φορές εμβληματικά (ψάξτε για παράδειγμα το "Καν καν" και θα με θυμηθείτε). Ενδεικτικά όμως ενός ταλέντου που διαμόρφωσε τη Νεοελληνική μας τέχνη όσο λίγοι.

Αξίζει μια βόλτα όσο διαρκεί ακόμη.

Belbo