Δοξιάδης, Θεοδωρακόπουλος & Μάρκαρης για τις ταραχές

dox theod mar

3 από τους σημαντικότερους σύγχρονους συγγραφείς μας παρεμβαίνουν για τη βία που χτυπάει τώρα και το χώρο της τέχνης (Θέατρο) . Πιο συγκεκριμένα οι Απόστολος Δοξιάδης («Ο Θείος Πέτρος και η εικασία του Γκόλντμπαχ», «Logicomix»), ο  Τάκης Θεοδωρόπουλος («Η πτώση του Νάρκισσου», «Η τρέλα του μεσημεριού» βραβεία Ακαδημίας Αθηνών & Γαλλικής Ακαδημίας) και ο Πέτρος Μάρκαρης («Νυχτερινό Δελτίο», «Βασικός Μέτοχος») και οι τρεις αναγνωρισμένοι και πολυ-μεταφρασμένοι στο εξωτερικό, μιλούν ανοιχτά για τη βία και την αμφισβήτηση της δημοκρατίας που ζήσαμε τον τελευταίο μήνα.

«Τα γεγονότα των δυο τελευταίων εβδομάδων μας έχουν προβληματίσει βαθειά. Κρατικοί λειτουργοί και αντιπολιτευόμενοι πολιτικοί μοιάζουν ανίκανοι να αντιδράσουν στην έμπρακτη αμφισβήτηση βασικών θεσμών και κανόνων της δημοκρατίας, από ομάδες ανθρώπων οι οποίοι, με αφετηρία ένα τραγικό γεγονός, επιτίθενται με τυφλή βία στα δικαιώματα των πολιτών και στις αρχές της κοινής μας ζωής. Την κοινοτυπία των κούφιων συνθημάτων και της ξύλινης γλώσσας των εκ του ασφαλούς αντι-εξουσιαστών, ανταγωνίζεται σε υπερβολή μονάχα η προτροπή κάποιων ενοχικών μεσηλίκων να «αφουγκραστούμε τα μηνύματα» της ανομίας, τα οποία τάχα περιέχουν περισπούδαστες και τολμηρές απόψεις για τα προβλήματα του τόπου την οποία εμείς, οι αμέτοχοι στο «κίνημα», δεν αντιλαμβανόμαστε.

Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά. Θέλουμε όμως σήμερα να σχολιάσουμε ειδικότερα τη βίαιη διακοπή της πρεμιέρας της Νέας Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου, καθώς και άλλες αντίστοιχες αυτο-αποκαλούμενες «παρεμβάσεις», που την ακολούθησαν, με αποτέλεσμα τη ματαίωση πολλών θεατρικών παραστάσεων. Με μια έννοια, τα γεγονότα αυτά υστερούν σε σημασία των όσων προηγήθηκαν, δεν είναι παρά η φαρσική εκδοχή των κατά πολύ τραγικότερων καταστροφών, σε σπίτια, σχολειά, πανεπιστήμια, γραφεία και μαγαζιά Ελλήνων πολιτών. Από μια άλλη όμως άποψη είναι αποκαλυπτικά, καθώς αναδεικνύουν μια βασική διάσταση του τι συμβαίνει αυτό τον καιρό στην πατρίδα μας, αμφισβητώντας ανενδοίαστα την ουσία της ίδιας της δημοκρατίας, με την επίθεση στην καρδιά της, που είναι η ελευθερία της σκέψης, του λόγου και της έκφρασης, που αντιπροσωπεύει η τέχνη.

Αν εμείς οι άνθρωποί της ανεχόμαστε αγόγγυστα την κάθε ομάδα «επαναστατημένων» νεαρών να μαγαρίζει ανενόχλητη την Ακρόπολη ή να διακόπτει μια θεατρική παράσταση βρίζοντας το κοινό και γράφοντας με σπρέι στο καινούργιο, καθαρό φουαγιέ του Εθνικού το ναζιστικής υφής σύνθημα «σκατά στους κουλτουριάρηδες» (!), τι μας λέει ότι δεν θα δούμε μεθαύριο τους ίδιους ή άλλους να καίνε βιβλία ή να επιχειρούν να ορίσουν το τι θα λέμε και τι θα σκεφτόμαστε; Που μπαίνει το όριο σε αυτή την κωμικοτραγική «πολιτιστική επανάσταση» των απολίτιστων; (Παρεμπιπτόντως, τους οργισμένους νεαρούς τους προσέβαλλαν αποκλειστικά οι θεατρικές παραστάσεις ποιότητας, που παίζονται στα αφύλακτα, ταλαίπωρα θέατρά μας. Ούτε στα μπουζουκτζίδικα με τους μπράβους τους προσπάθησαν να «παρέμβουν», ούτε στα ποδοσφαιρικά ματς, προφανώς επειδή αυτά είναι υπεράνω κάθε υποψίας «κουλτούρας».)

Η ευθύνη όμως δεν ανήκει μόνο στους αυτουργούς αλλά και στους καθ’ ύλην αρμόδιους, όσους δηλαδή χρεώνονται με πρωταγωνιστικούς ρόλους στην πολιτιστική μας ζωή. Και βέβαια, μπορεί μερικοί από τους καλλιτέχνες που αποφάσισαν να υποκύψουν στη βία και να διακόψουν τις παραστάσεις τους, προδίδοντας το κοινό τους, να κινήθηκαν από το φόβο του όχλου, οπότε, την ανάγκη φιλοτιμία ποιούντες, υποκρίθηκαν ότι «συμπαρίστανται». Κι αυτό είναι εν μέρει κατανοητό – αλλά φτάνει, ως εδώ. Ίσως κάποιοι άλλοι πάλι να συμφωνούν με τους βιαίως διακόψαντες. Δικαίωμά τους – στην ιδιωτική τους ζωή. Αλλά η τέχνη είναι λειτούργημα, που περιλαμβάνει στον κώδικα τιμής του την προάσπιση της ελευθερίας της έκφρασης. Κι όμως, δεν ακούσαμε κανένα από τους γενικώς και αορίστως περί δημοκρατίας κοπτόμενους σχετικούς επαγγελματικούς φορείς να διαμαρτύρεται για το αίσχος της βίας που συνιστούν οι «παρεμβάσεις». Και, σε κάθε περίπτωση, καλλιτεχνικοί διευθυντές εθνικών σκηνών, ή άλλοι, λιγότερο ή περισσότερο πλουσιοπάροχα επιχορηγούμενοι από τους φόρους μας, χορογράφοι, σκηνοθέτες και ηθοποιοί, ας θυμηθούν ότι είναι υπόλογοι και στους νόμους της τέχνης αλλά και του κοινωνικού μας συμβολαίου, που επιτάσσουν μεγαλύτερο σεβασμό στο κοινό αίσθημα, δηλαδή σε όσους, καλλιτέχνες ή μη, πιστεύουν στη δημοκρατία και τηρούν τους κανόνες της».

Υπογράφουν, σε αλφαβητική σειρά, οι συγγραφείς Απόστολος Δοξιάδης, Τάκης Θεοδωρόπουλος και Πέτρος Μάρκαρης.

(η επιστολή δημοσιεύθηκε την εβδομάδα των Χριστουγέννων)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

58 Καλλιτέχνες ενάντια στη βία

Ο Χρήστος Γιανναράς για τις ταραχές

Ο Μίκης Θεοδωράκης για τις ταραχές

Ενδιαφέρουσες αναγνώσεις για τις ταραχές

Η ζωή συνεχίζει να ειν’ ωραία!

Advertisements

19 responses to “Δοξιάδης, Θεοδωρακόπουλος & Μάρκαρης για τις ταραχές

  1. Καλημέρα
    Και είχα αναρωτηθεί πώς και δεν είχες ήδη αναρτήσει…
    Τον Δοξιάδη και τον Μάρκαρη τους διαβάζω συστηματικά και εκτιμώ το συγγραφικό τους έργο, γι’αυτό και μου είχε κάνει εντύπωση το κείμενο-σχόλιο που συνυπογράψανε με τον Θεοδωρόπουλο. Είχα αποφασίσει να γράψω κείμενο-απάντηση στο μπλογκ, γιατί το κείμενο είχε απόλυτο και καταγγελτικό χαρακτήρα, λαμβάνοντας ως θέσφατα μια σειρά από ζητήματα που είναι αμιγώς ιδεολογικά. Τελικά όμως διαβάζοντας το κείμενο του p.x. στις Ιχνηλασίες με τίτλο Η «πολιτιστική επανάσταση» των απολίτιστων καλύφθηκα και στο συστήνω!
    Καλημέρα

  2. Ζούμε στη χώρα του παραλόγου, του «απέραντου τρελοκομείου» φίλε μου και όλα τα θεωρώ πιθανά…

    Για να έχει ουσία κάθε επανάσταση, πρέπει λογικά να ξεκινά από μέσα μας αληθινά και με «φωτιά» για να έχει ουσιαστικά αποτελέσματα…

    Και τους, πραγματικά, ταλαντούχους με «φωνή»…

    Αλλιώς, πιάσ΄τ΄αβγό και κούρευτο…

    Την καλημέρα μου.

    Κώστας
    vloutis.wordpress.com
    vloutis.blogspot.com

  3. Μπαλονάκι,
    Οι θέσεις τους είναι απλή λογική, ευτυχώς που υπάρχουν άνθρωποι σαν κι αυτούς και έχουν την τόλμη να βγουν να τοποθετηθούν. Το λυπηρό είναι βέβαια η λάσπη που φάγανε (ειδικά σε επίπεδο blogs) με χυδαίες επιθέσεις και βρησίδια, απαράδεκτο για οποιονδήποτε πόσο μάλλον για πνευματικούς ανθρώπους σαν κι αυτούς – σημεία των καιρών θα έλεγα…

    Vloutis,
    Νομίζω τα είπατε όλα…

  4. Belbo μου, απλά λίγο μέτρο στη χρήση του όρου «πνευματικοί άνθρωποι». Είπαμε, καλοί συγγραφείς είναι αλλά «πνευματικοί άνθρωποι»;;; Λίγο «πολύ» μου φαίνεται αυτό. Και η Μάρω Βαμβουνάκη έχει πουλήσει, ίσως και περισσότερα αντίτυπα από τον Δοξιάδη και τον Μάρκαρη αλλά δε τη λες και «πνευματικό άνθρωπο»

  5. Μπαλονάκι,

    Δεν είναι βέβαια στην ίδια κατηγορία με την Βαμβουνάκη και σαφώς και είναι πνευματικοί άνθρωποι. Ο Δοξιάδης για παράδειγμα έχει κάνει Κινηματογράφο, Θέατρο, μεταφράσεις (Shakespeare & O’Neil), μαθηματικά και βέβαια συγγραφή, ο Θεοδωρακόπουλος έχει βραβευθεί από την Ελληνική και τη Γαλλική ακαδημία – δεν έχουμε πολλούς τέτοιους αγαπητή μου. Το ότι διαφωνείς μ’ αυτό που λένε δεν είναι λόγος να τους μειώνεις, φιλικά,

  6. Δεν τους μειώνω αγαπητέ. Εσύ τους εξυψώνεις ως εκεί που δεν παίρνει άλλο, μόνο και μόνο επειδή εκφράζουν την άποψη σου! Δεν θα ασχοληθώ όμως άλλο με το αν πρέπει να τους αποκαλούμε «πνευματικούς ανθρώπους». Ο καθένας έχει κρίση και μυαλό και κρίνει. Να δώσω μόνο τα «λινκια» για δύο ακόμα κείμενα-απαντήσεις στην Τριανδρία, από δύο ανθρώπους που εκτιμώ για την πένα και το μυαλό τους, τον Γιάννη Η. Χάρη και τον Γιάννη Καλαϊτζή.
    Και κλείνω εδώ γιατί δεν βρίσκω νόημα. Μετά τα χτεσινά, το βρίσκω αφελές και χωρίς νόημα να συζητάμε πια για «Δημοκρατία».

  7. Όπως έγραψα και παραπάνω δέχθηκαν επίθεση χωρίς προηγούμενο: οι συνδέσεις που παραθέτει το Μπαλόνι είναι μόνο μερικές και σίγουρα οι πιο κόσμιες, θα βρείτε άπειρες στο διαδίκτυο. Λυπηρά η πλειοψηφία (ειδικά σε blogs) ήταν χυδαίες με βρησίδια και άλλα παρόμοια.

    Ζώντας σε μια δημοκρατία καλό είναι να μάθουμε να ακούμε το διαφορετικό χωρίς να αισθανόμαστε ότι «απειλούμαστε», πόσο μάλλον όταν οι ιδέες που απειχούνται είναι οι αυτονόητες της δημοκρατίας και του σεβασμού των πολιτών…

  8. Μια χαρά τα λένε Δοξιάδης και οι δύο φίλοι του και μπράβο τους που βγήκαν και τα είπαν απέναντι στη δικτατορία των μέσων που θέλουν να μας πείσουν ότι η βία είναι πολιτική θέση. Επιτέλους η διανόηση αρχίζει και γίνεται μπροστάρης, για να δούμε, κάτι αρχίζει και αλλάζει!

  9. Ενδιαφέρον κείμενο, καλά κάνατε και μας το παρουσιάσατε

  10. συμφωνώ απόλυτα με μπαλονάκι και γενικά οι πνευματικοί άνθρωποι, αν είναι;, πάντα υπόκεινται και στην φτωχή μας κριτική…
    διάλογος μεταξύ τοοοόσο διαμετρικά αντίθετων για βασικά ζητήματα, δύσκολος έως ακατόρθωτος, θάλεγα.
    άργησα γιατί έλειπα, τώρα σε είδα και δεν …ξαφνιάστηκα!
    καλημέρα!

  11. Kostask, Kali, Anepidoti,
    Καλημέρα και καλή εβδομάδα και στους τρεις σας! φιλικά,

  12. μαλλον αυτοι οι 3 εκφραζουν αυτο που θα ηθελαν να γινεται και που πιθανον να το θελαμε και πολλοι απο μας
    αλλα οταν γινεται μια κοινωνικη αναταραχη τα αποτελεσματα γινονται ανεξελεκτα και μη προβλεψιμα και πολλες φορες σε αυτες τις περιπτωσεις οι ανθρωποι κανουν πραγματα που οταν ειναι ηρεμοι και νηφαλιοι να τα απορριπτουν αν τα αναγαγουν στις δημοκρατικες και ανθρωπιστικεςτους συντεταγμενες.
    Οταν σκασει κατι τα διαφορα υλικα του εκσφενδονιζονται προς ολες τις κατευθυνσεις και οχι μονο σε μια κατευθυνση που πιθανον να ηθελαν.
    Τουλαχιστον απο τον Δοξιαδη περιμενα να αναλυσει μια κατασταση χαους με τους ορους της θεωριας του χαους(απλουστευτικα λεω:το πεταγμα της πεταλουδας στο Πεκινο προκαλει πτωση του χρηματιστηριου της νεας Υορκης) και οχι με απλη αριθμητικη επαγωγη(γεγονος-αντιγεγονος, δικαιο αιτημα-δικαιη αντιδραση)
    συνοπτικα νομιζω οτιβλεπω το κειμενο τους βαλμενο σε μια λαθος βαση

  13. Αγαπητό Αδέσπωτο,

    Ευχαριστώ για την τοποθέτηση και την επιχειρηματολογία (οι σκέψεις όλων σας νομίζω ότι εμπλουτίζουν αυτό το ιστολόγιο). Τον προβληματισμό που θα θέσω είναι (α) κατά πόσο ήταν αυθόρμητη και (β) ποια είναι τα όρια μιας τέτοια αυθόρμητης κίνησης.

    Σαν παραλληλισμό σκέψου τις εκδηλώσεις τις Εκκλησίας για τον «τελευταίο πειρασμό» που απέτρεψαν την προβολή της ταινίας σε κινηματογράφους πριν κάποια χρόνια: κι αυτό μια αυθόρμητη κίνηση από ανθρώπους που αντιδρούσαν σε κάτι (γι΄ αυτούς απαράδεκτο). Αυτό δε σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι εμείς οι υπόλοιποι θα πρέπει να το δεχθούμε όμως, φιλικά,

  14. Προσπαθησα να προσεγγισω τον δικο τους τροπο σκεψης και τον βρηκα λαθοςκρινοντας τον με τον δικο μου τροπο σκεψης.
    Για να πω αν ηταν αυθορμητο ή οχι θα πρεπει να τους ξερω καλυτερα πως λειτουργουν πως συμπεριφερονται ποια ειναι η πολιτικη τους τοποθετηση και ποια η αυτοτοποθετηση μεσα στο συστημα.
    Μπορει να ειναι ψωναρες και να νομιζουν οτι αυτοι κατεχουν τα ορια της τεχνης και των συμπεριφορων γενικως…..

    Μπορω να υποθεσω ομως οτι αφου δεν ηταν αμεσα θιγομενοι και αφου δεν τους εχωμε συνηθισει αλλες φορες να δειχνουν την κοινωνικη τους ευαισθησια οτι δεν ηταν αυθορμητη κινηση.
    Και οτι ηθελαν να συμπαρασταθουν στην Κυβερνηση βαλλοντας κατα των διαδηλωτων απο την πλευρα των «πνευματικων ανθρωπων»
    απο την πλευρα της «τεχνης» και της «επιστημης» Κατι πολυ «υπερανω» δηλαδη.
    Και συνεπως πολυ δυσκολο να αντιμετωπιστει.
    Πραγμα που δεν περασε βεβαια.
    Το οριο μιας τετοιας «αυθορμητης κινησης» το οριζουν οι προθεσεις και οι σκοπιμοτητες του «αυθορμητως κινουμενου» ανθρωπου

  15. Αγαπητό Αδέσπωτο,

    Προσωπικά πιστεύω ότι οι πνευματικοί άνθρωποι πρέπει να βγαίνουν και να παίρνουν θέση στα σημαντικά ζητήματα του τόπου, άρα το ότι βγήκαν και μίλησαν στο πιο σημαντικό θέμα της περασμένης χρονιάς είναι πολύ σημαντικό (και ήταν από τους λίγους που το έκαναν). Ο λόγος νομίζω είναι απλά ότι κανένας άλλος δεν το έκανε, είχε καλλιεργηθεί μια ατμόσφαιρα ότι αυτό είναι κάτι «αποδεκτό» και ότι όποιος δεν συμφωνεί δεν είναι αρκετά «προοδευτικός». Με αυτή την έννοια πήραν και ένα προσωπικό ρίσκο και έγιναν δυσάρεστοι (αποδείχθηκε από τη λάσπη που έφαγαν) για να περάσουν ένα μήνυμα που θεώρησαν σημαντικό για τον τόπο. Αυτό από μόνο του λέει πολλά.

    Δέχομαι ότι διαφωνείς μαζί τους, αλλά μην κρίνεις τόσο στενά τις προθέσεις τους (συμπαράσταση στη κυβέρνηση) και τουλάχιστον δέξου τις καλές τους προθέσεις. Αυτά που γίνονται στα Θέατρα είναι απαράδεκτες ενέργειες που στρέφονται ενάντια στη δημοκρατία μας και αυτή τη δημοκρατία βγήκαν μπροστά να υπερασπιστούν, φιλικά,

  16. Διαφωνω ως προς τον τροπο σκεψης.
    Οταν υπαρχει κυκλος βιας ,
    ε οποιος βρεθει στην περιοχη κατι θα παθει.
    Αυτο ειναι κατι σα φυσικος νομος.
    Θα εβρισκα πιο ουσιωδη ενα προβληματισμο περι βιας γεννικοτερα….
    πανω στη γεννηση, την αναπαραγωγη , την διαιωνηση, την εκτονωση, τον μετασχηματισμο σε κατι θετικο κτλ κτλ
    Το να εστιαζομε στην τεχνη, αν θα πρεπει να μεινει ή οχι στο απυροβλητο μου φαινεται σα να λεμε – «μην πειραζετε το παντεσπανι μου»: σαν μια παραλαγη της αποψης της Μαριας Αντουανεττας

    Οσο για την αποψη μου (στο προηγουμενο σχολιο) περι αυθορμητου δεν επιμενω.
    Μπορει να κανω και λαθος
    δεν ξερω..

  17. Αγαπητό Αδέσπωτο,

    Όπως είπα και παραπάνω οι απόψεις όλων σας εμπλουτίζουν αυτό το Blog. Πιστεύω ότι υπάρχουν συγκεκριμένοι «κανόνες» μέσα στη δημοκρατία, αλλιώς θα οδηγηθούμε σε μία κατάσταση που θα είμαστε μονίμως στα χέρια δυναμικών μειοψηφιών. Δεν έχει δικαίωμα κανένας (αναρχικός, χρυσαυγήτης, θρυσκόληπτος, οτιδήποτε) να τα σπάει, διακόπτει παραστάσεις, ή γενικότερα προσπαθήσει να επιβάλει με τη βία την άποψή του στην πλειοψηφία. Μια απευθείας αμφισβήτηση της δημοκρατίας δεν επιτρέπεται σε κανέναν για κανένα λόγο και αυτή τη στιγμή έχουμε ανοίξει την πόρτα σε τέτοιες καταστάσεις.

    Τέτοιου τύπου αμφισβητήσεις μπορούν μόνο να γίνουν δεκτές σε περιπτώσεις χούντας, καταπίεσης (Γαλλική επανάσταση κτλ) καταστάσεις δηλαδή που καμία σχέση δεν έχουν με τις ημέρες μας, φιλικά,

  18. bre paidi
    ειπα εγω οτι εχει κανεις το δικαιωμα ναα τα κανει ολα αυτα;
    Κανεις δεν εχει το δικαιωμα να τα σπάει, διακόπτει παραστάσεις, να επιβάλει με τη βία την άποψή του στην πλειοψηφία,να σκοτωνει ανηλικους και ενηλικους, να κλεβει ιδιωτικα και δημοσια αγαθα, να καταδικαζει αλλους στη φτωχια, να δημιουργει αντιδημοκρατικα περιβαλοντα, καταστασεις οπου ευδοκιμουν οι ρεμουλες και οι παρανομιες.
    Κανεις και με καμμια προφαση!
    Αλλα οταν δημιουργηθει μια τετοια κατασταση συπαρασυρονται και μη φταιχτες σε αυτη την συμεριφορα.
    Γιαυτο λεω ας αναλυσομε τους μηχανισμους της βιας πρωτα και υστερα τα συμπτωματα.

  19. Αγαπητό Αδέσπωτο, έχω την αίσθηση ότι τελικά βρήκαμε σημείο συμφωνίας (δεν τα βγάζει κανείς εύκολα μαζί σου μου φαίνεται :-))

    φιλικά,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s