Ενδιαφέρουσες αναγνώσεις για τα Oscar

osc

Αυτός είναι ο τύπος που γράφει τα Oscar;

Για τα Oscar χύνονται κάθε χρόνο τόνοι μελάνης, ακολουθώντας την ανακοίνωση των φετινών αποτελεσμάτων τα παρακάτω αρθράκια περιλαμβάνουν ενδιαφέρουσες πτυχές των φετινών βραβείων: από την επιτυχία του «Slumdog Millionaire» στον άρθρωπο που γράφει τα κείμενα για το μεγαλύτερο show του πλανήτη.

Ο Παναγιώτης Παναγόπουλος κριτικός της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ απέδωσε την επιτυχία του outsider «Slumdog Millionaire» στο γεγονός ότι ήταν η μόνη ταινία που αφήνει χώρο στην ελπίδα και το όνειρο: «Πώς είναι δυνατόν μια μικρή ταινία, που παρά λίγο να κυκλοφορήσει απ’ ευθείας σε DVD, να κερδίσει χολιγουντιανές παραγωγές σαν την «Απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον», το «Milk», τα «Σφραγισμένα χείλη» και το «Frost/Nixon»; Ισως όχι επειδή είναι στην πραγματικότητα καλύτερη ταινία, αλλά επειδή από τις πέντε υποψήφιες ήταν εκείνη που αφήνει χώρο στην ελπίδα και το όνειρο. Εννοιες σημαντικές σε μια περίοδο που η οικονομική κρίση φέρνει στους πάντες ένα σύννεφο κατήφειας.» «Λάμψη παλιού χόλυγουντ στα Όσκαρ»

Ο ίδιος αρθρογράφος μπαίνει βαθύτερα στο τι κρύβεται πίσω από την επιτυχία της ταινίας και γιατί το χόλυγουντ επέλεξε να αναδείξει μια τέτοια ταινία σε αυτή τη χρονική στιγμή: «Το «Slumdog Millionaire», που πιθανόν να φέρει στον αφρό του καταναλωτισμού της Δύσης έναν εξωτισμό ινδικού τύπου, είναι ένα αποτελεσματικότατο πρότζεκτ. Μια γέφυρα ανάμεσα στην αμερικανική κινηματογραφική βιομηχανία (που καταρρέει στα μούλτιπλεξ μαζί με τα αδιάφορα action movie ξορκίζοντας την πειρατεία ως τον κακό δαίμονά της) και το Μπόλιγουντ που, εκτός από αφέλεια, διακρίνεται και από δυναμισμό (ελέγχει μια τεράστια αγορά σε μεγάλο βαθμό παρθένα για το Χόλιγουντ). Τις κολώνες αυτής της γέφυρας επιχείρησε να στερεώσει προχθές η Ακαδημία των Οσκαρ σε μια ρευστή εποχή κρίσης, αλλαγών και ανατροπών.» «Το φαινόμενο Slumdog Millionaire»

Αν αναρωτιέστε ποιος γράφει τα κείμενα για την τελετή το Salon τον ανακάλυψε και είναι ο συμπαθέστατος κύριος της φωτογραφίας ονόματι Bruce Vilanch. Mιλάει για την πολυπλοκότητα να γράφεις για μια τελετή που παρακολουθούν εκατομμύρια ανά τον κόσμο και μερικούς από τους διασημότερους ανθρώπους στον πλανήτη:  «It’s always a negotiation. It gets sent to them and it is read by everybody on the planet who knows them. And you get notes from their publicist, their manager, their agent, their pet psychiatrist, their gardener, their Pilates instructor, everybody chimes in and says, Here’s what I think you should say. Or they don’t read it at all until they’re in the car on the way to the rehearsal the day before the show. And then they walk in and the first thing we do with all of them is sit them down with the producers and go over the material so that we can make the changes right on the spot and put them in the teleprompter.» «This is the guy who writes the Oscars?»

Ο ΣΚΑΙ παρουσιάζει μερικά ενδιαφέροντα νούμερα πίσω από τα βραβεία: «- 3.400 θέσεις έχει το Κόντακ Θίατερ στο οποίο πραγματοποιείται η τελετή από το 2002. – 26 είναι το ρεκόρ των Όσκαρ που έχει κερδίσει κάποιος υποψήφιος: ο Ουόλτ Ντίσνεϊ έχει κερδίσει 22 φορές και έχει πάρει και τέσσερα τιμητικά Όσκαρ. Ο ίδιος έχει και το ρεκόρ υποψηφιοτήτων (59). – 15 φορές έχει προταθεί η Μέριλ Στριπ (με τη φετινή της υποψηφιότητα για την ταινία «Αμφιβολία»), ακολουθούν Τζακ Νίκολσον και Κάθριν Χέμπορντ με 12 υποψηφιότητες. « «Τα Όσκαρ με αριθμούς»

Ο James Christopher αρθρογράφος των Times βλέπει τη μεγαλύτερη Βρετανική νίκη, και αναρωτιέται τι τελικά αντικατοπτρίζουν τα Oscar: «The tragedy is that I’ve yet to meet two people who agree what the Oscars are for. I asked Mark Borkowski, a PR guru, what it means. “It’s a marketing exercise,” he sighs. “It always was and always will be.” But it doesn’t seem to have diminished the power of the award if the TV figures are to be believed. The Baftas have had an amazing year. But the Oscar is still the ultimate seal of approval. The quirky result is that is has a longer reach than the medium of cinema itself. The congregation is ginormous.» «Oscars 2009: the biggest victory ever for British films»

Τέλος ο Mark Judery ένας blogger, μαζεύει τις 7 μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του θεσμού, από τη νίκη της Grace Kelly έναντι της Judy Garlanda το 1954, μέχρι την παραλαβή του βραβείου του Marlon Brando από μια Ινδιάνα το 1972: «7 Great Oscar night surprises»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s