Το νέο μουσείο της Ακρόπολης

nam

Όπου ο Belbo ατενίζει το νέο μουσείο της Ακρόπολης και αναρωτιέται για τη σημασία του.

Από όποια πλευρά και να το κοιτάξετε, το νέο Μουσείο της Ακρόπολης φαίνεται σαν μια λαμπερή προσθήκη στη Νεοελληνική μας πολιτιστική ζωή: είναι ένα αστραφτερό δείγμα μοντέρνας αρχιτεκτονικής, αναδεικνύει τα αριστουργηματικά γλυπτά που περιέχει, θέτει ευθέως το ζήτημα της επιστροφής των μαρμάρων, κτλ. Το μουσείο πετυχαίνει το στόχο του και γι’ αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία: οι όποιες αντιρρήσεις βγήκαν από τη μέση, το κτήριο «έδεσε με το βράχο», τα γλυπτά απέκτησαν ένα χώρο που τους αξίζει, η Αθήνα απέκτησε ένα όμορφο κτήριο, ίσως και ορόσημο κάποια στιγμή στο μέλλον ποιος ξέρει; Εξίσου σημαντικό, είναι από τις λίγες φορές που φαίνεται ότι πήραμε τις σωστές αποφάσεις, δεν κάναμε παρασπονδίες, πετύχαμε αυτό που θέλαμε αφήνοντας πίσω γκρίνιες και μιζέριες. Σωστά αισθανόμαστε χαρούμενοι για το αποτέλεσμα.

Την ίδια στιγμή το νέο μουσείο αναδεικνύει την ανικανότητά μας να φέρουμε μια νέα πρόταση στον κόσμο. Το πιο σημαντικό πολιτιστικό γεγονός των τελευταίων ετών δεν παύει να είναι απλά ένας χώρος στέγασης των δημιουργιών του παρελθόντως – όχι πρωτογενής καλλιτεχνική δημιουργία, στην οποία η χώρα μας είναι πρακτικά ανύπαρκτη – πόσο σημαντικό μπορεί πραγματικά να είναι αυτό; Επιπλέον σαν κτήριο, το μουσείο καμία σχέση δεν έχει με την παράδοση ή την τέχνη μας, ακολουθώντας απλά τις προτροπές της μοντέρνας αρχιτεκτονικής: άνετα θα μπορούσε να έχει χτιστεί στο Λονδίνο, το Παρίσι ή οποιαδήποτε άλλη Ευρωπαϊκή πόλη. Η πλήρης ατολμία στην προσέγγιση  του κτηρίου είναι ενδεικτικό της «επαρχιωτικής» αντίληψης της Νεοελληνικής κοινωνίας: επιλέξαμε μια αισθητική που θα ήταν αποδεκτή από τους Ευρωπαίους, όχι ένα κτήριο το οποίο εκφράζει εμάς σα λαό.

Η «επαρχιώτικη» αυτή αντίληψη που μαστίζει την Ελληνική κοινωνία έγινε ακόμη πιο έντονη στα εγκαίνια: θεωρήσαμε επιτυχία το γεγονός της παρουσίας ξένων επισήμων, αξιολογήσαμε το μουσείο θετικά μόνο όταν είδαμε ότι ο ξένος τύπος έμεινε ικανοποιημένος μαζί του, τα ρεπορτάζ τους έπαιζαν σαν πρώτο θέμα στα δελτία μας, πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες μας. Είναι αστείο πραγματικά ότι προσπαθούμε να μετρηθούμε σα λαός σε σχέση με τη γνώμη Ευρωπαίων γραφειοκρατών (Μπαρόζο) ή αγράμματων δημοσιογράφων από την εσπερία. Η προσέγγισή μας δεν είναι άλλη από αυτή του επαρχιώτη που προσπαθεί να μπει στα σαλόνια της «καλής κοινωνίας» και αισθάνομαι ότι αυτή η προσέγγιση μας μειώνει πολύ…

Η επίσημη ιστοσελίδα του Μουσείου Ακροπόλεως

 

Advertisements

3 responses to “Το νέο μουσείο της Ακρόπολης

  1. Έχει μια σημασία: Στην Αθήνα δεν δημιουργήθηκαν σημαντικά αρχιτεκτονικά έργα από την εποχή του Ηρώδου του Αττικου -με μια μικρή παρένθεση κατά την Βαυαροκρατία και την δεκαετία του ’60. Τα τελευταία χρόνια γεμίζει με υπέροχα κτήρια. Αυτό ας μην το υποτιμούμε.

  2. Φώτη, καμιά απολύτως αντίρρηση. Το ερώτημα που θέτω είναι εάν και κατά πόσο αυτά τα κτήρια έχουν ένα χαρακτήρα Ελληνικό ή είναι απλά μνημεία μιας διεθνής αρχιτεκτονικής που ουδεμία συνέχεια έχουν με την παράδοσή μας. Ένα καλό παράδειγμα είναι η δουλειά που έκανε ο Κωνσταντινίδης τη δεκαετία του ’60. Έφερε το μοντερνισμό στην Ελλάδα, αλλά παράλληλα την έδεσε με το τοπίο και την παράδοσή μας, παραδίδοντας κάτι που έχει σχέση με τον τόπο, αυτό θα έψαχνα, φιλικά,

  3. @Belbo
    Η έννοια της παράδοσης και κατά συνέπεια του Ελληνισμού είναι δυναμικές. Εξελίσσονται και όχι πάντοτε γραμμικά. Έχουμε και χάσματα. Δεν είναι κακό, είναι πλούτος. Νομίζω ότι εκ των υστέρων θα απαντηθεί το ερώτημα που θέτεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s