Κριτική: οι Πέρσες του Αισχύλου και ο Γκότσεφ

 perses

Διαβάστε τα πιο ενδιαφέροντα κείμενα της διαμάχης που έχει ξεσπάσει για τους Πέρσες του Αισχύλου (Φεστιβάλ Αθηνών).

Έχει γίνει πλέον παράδοση στην Επίδαυρο κάθε χρόνο να ξεσπάει διαμάχη για μία από τις παραστάσεις. Πέρσι είχαμε τους Βατράχους και την (ακραία σε συγκεκριμένα σημεία) κόντρα Λιγνάδη-Γεωργουσόπουλου, φέτος είναι οι Πέρσες.

Οι λόγοι πολλοί: μπορεί να είναι οι (ατυχείς πολλές φορές) «μεταμοντέρνες» απόπειρες διαφόρων σκηνοθετών, μπορεί η παράδοση και οι ευαισθησίες μας στο είδος της τραγωδίας, σε κάθε περίπτωση νομίζω ότι η συζήτηση που πυροδοτείται έχει ενδιαφέρον.

Ο φίλος της στήλης ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ επέλεξε τα πιο ενδιαφέροντα κείμενα:

Συνέντευξη του Γκότσεφ για την Παράσταση («Ελευθεροτυπία»)

΄Αρθρο στην Ελευθεροτυπία

Κριτική του Γρηγόρη Ιωαννίδη («Ελευθεροτυπία»)

Παρέμβαση Καραθάνου (με τον πρωτότυπο τίτλο «Μπόχουμ δέρνουμε;» από τηλεοπτική ποδοσφαρική διαφήμιση!) («Ελευθεροτυπία»)

Παρέμβαση Μ. Χατζησάββα («Ελευθεροτυπία»)

Κριτική Γεωργουσόπουλου («Τα Νέα»)

Δοκίμιο Γεωργουσόπουλου (Βιβλιοδρόμιο των Νέων – ιστορική αναδρομή)

Αναλυτικό ρεπορτάζ της Ε. Χατζηιωάννου («Τα Νέα»)

Αναλυτικό ρεπορτάζ της Ολγας Σελλά («Καθημερινή»)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
«Το δικαίωμα στο γιουχάρισμα»
«Κριτική: Χειμωνιάτικο παραμύθι του Σαίξπηρ (Επίδαυρος)»
«Κριτική: Φαίδρα του Ρακίνα»
Πρόγραμμα Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2009

Advertisements

9 responses to “Κριτική: οι Πέρσες του Αισχύλου και ο Γκότσεφ

  1. Εγώ, που δεν ειμαι ιδιαίτερα θεατρόφιλος, μια απορία έχω: Αυτές οι παραστάσεις, ο τρόπος που παίζεται κάθε καλοκαίρι το αρχαίο δράμα στη χώρα μας, αξίζουν όλο αυτό το θόρυβο ή αυτές οι θορυβώδεις διαφωνίες έχουν γίνει εποχιακό είδος, όπως τα ρεπορταζ παραλίας του Star;

  2. Φώτη,

    Και μόνο που συνεχίζει και ακούγεται το αρχαίο κείμενο στο χώρο της Επιδαύρου νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό. Σαν εμπειρία είναι μοναδική: στο συστήνω ανεπιφύλακτα.

    Ως προς τις παραστάσεις: παίζεται ακόμη καλό θέατρο στην Επίδαυρο (αν και γίνεται όλο και πιο σπάνιο) σε κλασσική ή μοντέρνα προσέγγιση – δεν έχει σημασία, το καταλαβαίνεις αμέσως: η καλή παράσταση φαίνεται. Επίσης υπάρχει και η προσέγγιση του «μοδέρνου ξένου σκηνοθέτη» που αποφασίζει να πειραματιστεί με το αρχαίο δράμα, άλλες φορές επιτυχώς άλλες φορές όχι.

    Σε κάθε περίπτωση το θέατρο είναι ένα ζωντανό πράγμα: το κοινό αντιδρά, επιδοκιμάζει ή αποδοκιμάζει, δίνοντας έτσι το μήνυμά του στο σκηνοθέτη, το ίδιο και η κριτική, δείγμα υγείας κατά τη γνώμη μου (σε δημοκρατία ζούμε!), φιλικά,

  3. @Belbo
    Δεν επιμένω σε ό,τι αφορά τα θεατρικά, απλώς την προσωπική μου στάση καταθέτω: Βαριέμαι. Κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια. 30 παραστάσεις που ανακυκλώνονται εδώ και 60 χρόνια. Πιθανόν κάποια ανεβάσματα να έχουν και ενδιαφέρον, ειδικά για τους ειδικούς ή και για τους φαν, τους ενδιαφερόμενους, τους τουρίστες -τι να πω. Για μένα είναι το απόλυτο χάσιμο χρόνου – κάτι σαν να ξαναματαβλέπω πάλι μια ταινία του Χατζηχρήστου στην τηλεόραση.

  4. @Belbo
    Όσον αφορά τις αποδοκιμασίες, θεωρητικά συμφωνώ μαζί σου. Και θα υπερασπιστώ το δικαίωμα στο γιουχάισμα.
    Δεν είμαι όμως καθόλου σίγουρος για το αλάνθαστο ένστικτο του κοινού. Και αναρωτιέμαι μήπως όλοι αυτοί οι θεατές των χιλιοπαιγμένων παραστάσεων πηγαίνουν να ξαναδούν απλώς αυτό που θέλουν -με τον ίδιο τρόπο που στήνονται στις τηλεοράσεις να δουν Χατζηχρήστο. Και οτιδήποτε διαφορετικό τους ξενίζει, τους βρωμάει, και το γιουράρουν.

  5. Φώτη,

    Κάθε παράσταση είναι διαφορετική ακόμη κι αν είναι το ίδιο έργο. Η αρχαία τραγωδία μας αφορά όλους γιατί τα μηνύματά της είναι διαχρονικά, αλοίμονο αν γίνει αντικείμενο «ειδικών» – το αυτό ισχύει για όλη την κλασσική τέχνη (όπερα, μουσική, κτλ) – μη συγκρίνεις την τραγωδία με τα ασύγκριτα (τηλεόραση) είναι κρίμα. Ως προς τους θεατές βάση εμπειρίας μπορώ να σου πω ότι οι πιο έμπεροι θεατές αναζητούν το διαφορετικό (επειδή ακριβώς έχουν δει το κλασσικό αρκετές φορές), φιλικά,

  6. Διάβασα τη συνέντευξη του Γκότσεφ στην Ελευθεροτυπία και με μπέρδεψε στο σημείο που θέλησε να εξηγήσει το νόημα της παράστασής του:

    (ερ. δημ.)
    – Γιατί θελήσατε εξαρχής από το σύνολο των έργων του Αισχύλου να ανεβάσετε τους «Πέρσες» και σήμερα να τους επαναλάβετε; Τι είναι αυτό που θέλετε να πείτε με την παράστασή τους;

    (απ. Γκότσεφ)
    -«Με τους «Πέρσες» θέλω να μιλήσω για τους όλους τους ηττημένους στον πόλεμο…..
    Στους ηττημένους συμπεριλαμβάνω και όλα τα θύματα της οικονομικής κρίσης και των τραπεζών. Ηθελα να μιλήσω για τις δυναστείες που διοικούν τον κόσμο».

    Δεν κατάλαβα δηλ. τί σχέση έχουν οι ηττημένοι από τους Έλληνες Πέρσες, εξαιτίας φυσικά της αλαζονείας της κυριαρχίας τους, με τα σημερινά θύματα της οικονομικής κρίσης, που δεν είχαν την καλή τύχη της εξουσίας και δεν υπερηφανεύτηκαν ποτέ!

  7. Αγαπητέ Κολβιλάϊ,

    Νομίζω ότι έχετε δίκιο: το πρόβλημα ξεκινάει όταν ο σκηνοθέτης προσπαθεί να περάσει δικά του μηνύματα τα οποία δε συνάδουν με τα μηνύματα του ίδιου του έργου. Χρειάζεται τέχνη για να μπορέσεις να φέρεις το θεατή να δει τους παραλληλισμούς με τη σύγχρονη εποχή και ποιοι είναι αυτοί οι παραλληλισμοί βέβαια, φιλικά,

  8. Παράθεμα: Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2010 « Belbo

  9. Παράθεμα: Πρόγραμμα Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2009 | Belbo

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s