Κριτική: Χειμωνιάτικο Παραμύθι του Σαίξπηρ (Επίδαυρος)

tale2

Ο Belbo σχολιάζει την παράσταση του Σαμ Μέντες, μια συνεργασία BAM & Old Vic (Αύγουστος 2009)

Το “Χειμωνιάτικο Παραμύθι” ήταν το αποχαιρετιστήριο δώρο του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών στο κοινό του. Η τελευταία παράσταση της Επιδαύρου έμελε να είναι και η πιο ενδιαφέρουσα, διασκεδαστική, πρωτότυπη, μία από τις καλύτερες παραστάσεις που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια.

Μέσα σε ένα κατάμεστο θέατρο ο Σαμ Μέντες και ο θίασος του Old Vic/BAM δημιούργησαν πραγματική μαγεία, ξεσήκωσαν το κοινό, το πήραν μαζί τους, και του κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον για 3 σχεδόν ολόκληρες ώρες (χωρίς διάλειμμα παρακαλώ!), πόσες παραστάσεις έχουμε δει τελευταία που να το πετυχαίνουν αυτό;

Κι όλα αυτά με ένα από τα πιο προβληματικά έργα του μεγάλου δραματουργού. Γιατί το “Χειμωνιάτικο παραμύθι” είναι μια πραγματικά περίεργη περίπτωση: ξεκινάει σαν τραγωδία και καταλήγει κωμωδία, περιέχει περίεργες ανατροπές που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ακόμη και… “άσχετες”, ενώ ανάμεσα σε όλα κάνει την εμφάνισή της ακόμη και μία… αρκούδα! Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την παθολογική ζήλεια του βασιλιά της Σικελίας Λεόντιου για τη γυναίκα του που τον οδηγεί να σκοτώσει τη γυναίκα του και να διώξει τη νεογέννητη κόρη του από τη χώρα. Η κόρη θα μεγαλώσει και τελικά θα επιστρέψει στην πατρίδα της.

Αλλά όλα αυτά δεν έχουν την παραμικρή σημασία όταν υπάρχει ταλέντο και έμπνευση: τα βασικά συστατικά της παράστασης. Κάτω από την καθόδηγηση του Σαμ Μέντες (σκηνοθέτης του “American Beauty”), ο παλιότερος θεατρικός οργανισμός του Λονδίνου (“Old Vic”) σε συνεργασία με το Αμερικανικό “BAM”, έπαιξε με ρυθμό και πολύ κέφι και ζωντάνεψε μπροστά μας τους περίεργους χαρακτήρες του “Χειμωνιάτικου Παραμυθιού”:

Ο ζηλιάρης βασιλιάς Λεόντιος του Σάιμον Ράσελ Μπηλ ήταν εξαίρετος από κάθε άποψη. Δεν είμαι σίγουρος εάν είναι ο σημαντικότερος σύγχρονος Άγγλος θεατρικός ηθοποιός όπως γραφόταν σε κάθε αναφορά στο όνομά του από τα εγχώρια έντυπα (τέτοιοι χαρακτηρισμοί χωράνε πολύ συζήτηση έτσι κι αλλιώς), αλλά είναι σίγουρα μια μορφή που ξέρει να δίνει ουσία και βάρος σε ένα ρόλο, με άψογη τεχνική και μια υπέροχη άρθρωση.

Όλοι οι δεύτεροι ρόλοι είναι επίσης εξαιρετικοί: ξεχωρίζω την Παυλίνα της Σινέντ Κιούζακ αυστηρή απέναντι στον τυφλωμένο από το πάθος Λεόντιο, τον Καμίλλο του Πωλ Τζέσον και τον υπέροχα «αγαθιάρη» Τομπάιας Σήγκαλ τον οποίο δεν ήξερα και σκοπεύω να παρακολουθήσω από κοντά στο μέλλον.

Hall

Ρεμπέκα Χωλ

Παρ’ όλα αυτά, 3 ήταν τα πράγματα έδωσαν φτερά σ’ αυτήν την παράσταση:
1) Η μοναδική Ρεμπέκα Χωλ που ερμήνεψε με απίστευτο πάθος και ευαισθησία την αδικημένη από το σύζυγο της Ερμιόνη. Έχω δει και τις 3 κινηματογραφικές ταινίες της κόρης του μεγάλου Βρετανού σκηνοθέτη Σερ Πήτερ Χωλ, αλλά η θεατρική της παρουσία ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό: η δραματική της ερμηνεία καθήλωσε πραγματικά στο πρώτο μέρος, τι υπέροχη ηθοποιός!
2) Ο Ήθαν Χωκ ήταν το κλειδί του δευτέρου μέρους. Στο κωμικό κομμάτι του έργου, ο Χωκ εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο τον (ομολογουμένως αβανταδόρικο) ρόλο του Αυτόλυκου αλωνίζοντας τη σκηνή με χιούμορ, κλείνοντας το μάτι στο κοινό και τραγουδώντας με έντονες αναφορές στο Αμερικάνικο φολκ και τον Ντύλαν.
3) Τέλος στον Σαμ Μέντες ανήκουν τα εύσημα για το ρυθμό, την πρωτοτυπία και τη φρεσκάδα αυτής της παράστασης. Το Bridge Project του, η ιδέα δηλαδή της συνεργασίας των δύο μεγάλων θεατρικών πόλεων του κόσμου (Λονδίνου και Νέας Υόρκης) είναι ένα πραγματικά υπέροχο εγχείρημα.

Μόνο σχόλιο είναι το γιατί είδαμε μόνο αυτό το έργο και όχι και τα δύο έργα που έχουν ανέβει στα πλαίσια του Bridge Project (μαζί με έναν Τσέχοφ) και παίζονται παράλληλα από τους ίδιους ακριβώς ηθοποιούς στο Λονδίνο. Θα ήταν μια μοναδική πραγματικά εμπειρία που πολλοί νομίζω θα θέλαμε να ζήσουμε.

Βλέποντας αυτή την παράσταση συνειδητοποίησα επίσης πόσο έχει αλλάξει το δικό μας “Ελληνικό Φεστιβάλ” τα τελευταία χρόνια. Όταν ανέλαβε ο Γιώργος Λούκος, παρέλαβε ένα φεστιβάλ με ξεπερασμένη λογική και ένα συνεχώς μειούμενο κοινό. Τα αντέστρεψε όλα αυτά, τόλμησε, άνοιξε το φεστιβάλ σε νέες τάσεις, στράφηκε στο εξωτερικό και πλέον οι σκηνές γεμίζουν με όλο και περισσότερες και καλύτερες εκδηλώσεις, πλουτίζοντας την πνευματική μας ζωή.

Belbo

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
«Κριτική: Οι Πέρσες του Αισχύλου και ο Γκότσεφ»
«Κριτική: Φαίδρα του Ρακίνα»
Πρόγραμμα Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2009

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Περίληψη από το «Χειμωνιάτικο Παραμύθι» («wikipedia»)
Σελίδα του «Ελληνικού Φεστιβάλ» για το «Χειμωνιάτικο Παραμύθι»
Δημοσιεύματα για το «Χειμωνιάτικο Παραμύθι»
Συνέντευξη του Ίθαν Χωκ και αφιέρωμα στο έργο από το «Αθηνόραμα»
Σελίδα του «Old Vic» για το «Bridge Project» και την παράσταση
Κριτική του Guardian για την παράσταση
Κριτική του Independent για την παράσταση

 

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ (άρθρα για Τέχνες & Γράμματα)

 

Advertisements

2 responses to “Κριτική: Χειμωνιάτικο Παραμύθι του Σαίξπηρ (Επίδαυρος)

  1. Παράθεμα: Πρόγραμμα Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2011 | Belbo

  2. Παράθεμα: Κριτική: Ριχάρδος ο 3ος του Σαίξπηρ στην Επίδαυρο (Κέβιν Σπέϊ σι, Σαμ Μέντες) | Belbo

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s