Συνέντευξη Umberto Eco

 

Είναι ο πιο ακομπλεξάριστος σύγχρονος διανοούμενος & συγγραφέας. Στη συνέντευξή του στο τελευταίο τεύχος του Paris Review, ούτε λίγο ούτε πολύ παραδέχεται ότι βλέπει τηλεόραση, ότι η ποίηση είναι μια εφηβική ασθένεια και ότι συνεχίζει φυσικά να τον συναρπάζει ο μεσαίωνας.

Κρίμα που δεν έχουμε περισσότερους σαν τον Έκο, ένα συγγραφέα με εξαίρετο χάρισμα στο μυθιστόρημα, αλλά και έναν άνθρωπο της εποχής του πάνω απ’ όλα που ξέρει να ερμηνεύει (αντί απλά να κριτικάρει) μια εποχή. Καλό διάβασμα και για τους εγχώριους γραφιάδες, οι περισσότεροι εκτός-επαφής με τη σύγχρονη πραγματικότητα που με μερικές χιλιάδες αντίγραφα νομίζουν ότι μείνανε στην ιστορία και μπορούν να σνομπάρουν θεσμού όπως την Ακαδημία Αθηνών…

Απόσπασμα από τη συνέντευξη:

INTERVIEWER Did the war have any impact on your decision to write?

ECO No, there is no direct connection. I had started writing before the war, independently of the war. As an adolescent I wrote comic books, because I read lots of them, and fantasy novels set in Malaysia and Central Africa. I was a perfectionist and wanted to make them look as though they had been printed, so I wrote them in capital letters and made up title pages, summaries, illustrations. It was so tiring that I never finished any of them. I was at that time a great writer of unaccomplished masterpieces. Obviously, however, when I began writing novels my memories of the war played a certain role. But every man is obsessed by the memories of his own youth.

 INTERVIEWER To what extent are your novels autobiographical?

ECO In some way I think every novel is. When you imagine a character, you lend him or her some of your personal memories. You give part of yourself to character number one and another part to character number two. In this sense, I am not writing any sort of autobiography, but the novels are my autobiography. There’s a difference.

INTERVIEWER In the postscript to The Name of the Rose you wrote, “I see the period everywhere, transparently overlaying my daily concerns, which do not look medieval, though they are.” How are your daily concerns medieval?

ECO My whole life, I have had innumerable experiences of full immersion in the Middle Ages. For instance, in preparing my thesis, I went twice for monthlong trips to Paris, conducting research at the Bibliothèque Nationale. And I decided in those two months to live only in the Middle Ages. If you reduce the map of Paris, selecting only certain streets, you can really live in the Middle Ages. Then you start to think and feel like a man of the Middle Ages. I remember, for instance, that my wife, who has a green thumb and knows the names of just about all the herbs and flowers in the world, always reproached me prior to The Name of the Rose for not looking properly at nature. Once, in the countryside, we made a bonfire and she said, Look at the embers flying up among the trees. Of course I didn’t pay attention. Later on, when she read the last chapter of The Name of the Rose, in which I describe a similar fire, she said, So you did look at the embers! And I said, No, but I know how a medieval monk would look at embers.

INTERVIEWER Are you still obsessed with television?

ECO I suspect that there is no serious scholar who doesn’t like to watch television. I’m just the only one who confesses. And then I try to use it as material for my work. But I am not a glutton who swallows everything. I don’t enjoy watching any kind of television. I like the dramatic series and I dislike the trash shows.

INTERVIEWER Are there any shows that you particularly love?

ECO The police series. Starsky and Hutch, for instance.

INTERVIEWER That show doesn’t exist anymore. It’s from the seventies.

ECO I know, but I was told that the complete series was just released on DVD, so I am thinking of acquiring it. Other than that I like CSI, Miami Vice, ER, and most of all, Columbo.

INTERVIEWER Have you read The Da Vinci Code?

ECO Yes, I am guilty of that too.

INTERVIEWER That novel seems like a bizarre little offshoot of Foucault’s Pendulum.

ECO The author, Dan Brown, is a character from Foucault’s Pendulum! I invented him. He shares my characters’ fascinations—the world conspiracy of Rosicrucians, Masons, and Jesuits. The role of the Knights Templar. The hermetic secret. The principle that everything is connected. I suspect Dan Brown might not even exist.

Διαβάστε περισσότερα στο τελευταίο τεύχος του Paris Review μαζί με αφιερώματα στους Έλροϋ και Ρίλκε (ποιος μπορεί να πει όχι;)

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Η ιστοσελίδα του Umberto Eco

Advertisements

4 responses to “Συνέντευξη Umberto Eco

  1. Πολυ εύστοχο επίσης και το σχόλιο περί Dan Brown, θα μπορούσε να ειπωθεί και για μια μεγάλη μερίδα σύγχρονων «καλλιτεχνών»…

  2. Α. απόλυτα, αν διαβάσετε το «Εκρεμμές του Φουκώ» θα δείτε ότι ο Έκο ήταν ο πρώτος που μίλησε για τους Ναϊτες, το Γκράαλ και όλα τα υπόλοιπα. Το «Εκκρεμές» είναι ένα φοβερό βιβλίο με μεγάλο ενδιαφέρον και αναφορές σε πολύ περισσότερα πράγματα από τον «Κώδικα», παρ’ όλα αυτά ποτέ δεν βρήκε το κοινό που βρήκε ο Brown.

  3. «…παρ’ όλα αυτά ποτέ δεν βρήκε το κοινό που βρήκε ο Brown».

    Μα ούτε και θα μπορούσε ποτέ να το βρει, αγαπητέ. Η κατανόησή του θα απαιτούσε αυτό ακριβώς που καταργεί η αμερικάνικη μετατροπή του μύθου: ένα minimum πολιτιστικών αναφορών και αναγνωσμάτων και μια αντίστοιχη σχετική παιδεία. Ενώ η απογύμνωσή του απ όλα τα πολιτισμικά δεδομένα το μετατρέπει σ ένα ακόμα προϊόν, σε άλλη μια «περιπέτεια»… Αυτή η «εκλαϊκευση» εξαφανίζει εξάλλου και κάθε βαθύτερο σημασιολογικό περιεχόμενο του πρωτογενούς υλικού, γι αυτό, νομίζω, λέει ο Eco οτι ο Dan Brown «δεν υπάρχει.» Γιατί αντί να προσθέτει στην πολιτισμική «αλυσίδα», την σπάει…

  4. Παράθεμα: Umberto Eco | Belbo

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s