Οι καλύτερες παραστάσεις της χρονιάς: Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γούλφ;

?catid=11380&imgid=5343239&srcid=420&type=11495

Ο Δικαιόπολις σχολιάζει μερικές από τις καλύτερες παραστάσεις του περασμένου χειμώνα.

ΒΙΡΤΖΙΝΙΑ ΓΟΥΛΦ

Το κλασσικό και αξεπέραστο έργο του ΄Εντουαρντ Άλμπη δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. έχει καταξιωθεί στην δραματολογία ως ένα από τα κορυφαία έργα του Αμερικανικού μεταπολεμικού θεάτρου. Η υπόθεση είναι λίγο πολύ γνωστή. Ο Τζωρτζ, ένας μέτριος μάλλον καθηγητής Ιστορίας σε ένα κολλέγιο της Νέας Αγγλίας και η γυναίκα του, η Μάρθα συμβιώνουν μέσα σε ένα τελείως αποτυχημένο γάμο. μόλις και μετά βίας υποφέρουν ο ένας τον άλλο, έχουν παντρευτεί για λόγους που δεν έχουν και πολύ μεγάλη σχέση με την αγάπη και την ερωτική έλξη και κυρίως μεταφέρουν συναισθήματα και προβλήματα της εφηβικής και νεανικής τους ηλικίας. Φαίνεται πλέον ότι η μόνη τους ευχαρίστηση είναι να κατασπαράσσουν ο ένας τις σάρκες του άλλου σε μία ατέρμονη διαδικασία μετάθεσης ευθυνών, σε μία αέναη, αδιέξοδη και αρρωστημένη διαμάχη. Έπειτα από μία δεξίωση στη σχολή η Μάρθα προσκαλεί για ένα ποτό στο σπίτι τους ένα νεαρό ζευγάρι, τον Νικ και την Χάνι. Ο Νικ ένας νεαρός καθηγητής Βιολογίας, ο οποίος μόλις έχει προσληφθεί στο κολλέγιο με πολλά όνειρα και φιλοδοξίες και η γυναίκα του, η Χάνι χαρακτηριστικός τύπος χαζής και απλής κοπέλας υποταγμένης στο σύζυγό της. Η παρουσία του νεαρού ζευγαριού αντί να εκτονώσει την ένταση μεταξύ του Τζωρτζ και της Μάρθας την επιτείνει. θα έλεγε κανείς ότι αναζητούν θεατές στην αλληλοεξόντωση τους… Τελικά νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε μία Ρωμαϊκή αρένα, απλώς τα θηρία έχουν ανθρώπινη μορφή.

Με υποδειγματική επιδεξιότητα ο συγγραφέας αναπτύσσει την ιστορία, καθώς μία σειρά από μικρά ή μεγάλα μυστικά αποκαλύπτονται με εκπληκτική μαεστρία, διατηρώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή και οδηγώντας την σκηνική πράξη σε στιγμές διαδοχικών κορυφώσεων. Ο Άλμπη δοκιμάζει τα όρια ηθοποιών και κοινού με το άκρως επιθετικό κείμενό του, ουσιαστικά εμπλέκει τον θεατή στην θεατρική πράξη (ένα από τα πολλά τεχνάσματα του έργου είναι ότι το δεύτερο ζευγάρι αποτελεί ένα ενδιάμεσο μεταξύ θεάτρου και κοινού. ταυτοχρόνως συμμετέχει και παρακολουθεί την εξέλιξη της ιστορίας) και κυρίως καταθέτει ένα έργο με το οποίο αποδεικνύει ότι με τις βασικές συνισταμένες μπορεί να συνθέσει ένα αριστούργημα.

Πολύ καλή η παράσταση στην κεντρική σκηνή του Απλού Θεάτρου, παρά την συμβατική αντιμετώπιση του έργου από την σκηνοθεσία του Αντώνη Αντύπα. Εξαιρετικός ο Δημήτρης Καταλειφός, σε έναν ρόλο που δεν του ταιριάζει (μόνη μας ένσταση η γρήγορη εκφορά του λόγου του σε ορισμένα σημεία), ενώ η Ράνια Οικονομίδου, επίσης είχε να αντιμετωπίσει ένα χαρακτήρα αντίθετο στην υποκριτική ιδιοσυγκρασία και δεν πείθει σε κάποιες στιγμές, με αρκετές εμφανείς αδυναμίες ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης, και άπειρη μάλλον διεκπεραιωτική η νεαρή Σωτηρία Ρουβολή.

Δικαιόπολις

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s