Κριτική & εντυπώσεις συναυλίας Μπομπ Ντίλαν στην Αθήνα (Bob Dylan, Terra Vibe, Μαλακάσα, 29 Μαϊου)

bob_dylan.jpg

Μια νύχτα γεμάτη εξαιρετική μουσική απόλαυσαν όσοι βρέθηκαν το βράδυ της 29 Μαΐου στη Μαλακάσα για τη συναυλία του Ντύλαν. Ο ζωντανός αυτός θρύλος δεν απογοήτευσε, τουναντίον έπαιξε με πάθος και ένταση για σχεδόν 2 ώρες τα κομμάτια που μας έκαναν να τον αγαπήσουμε, θυμίζοντας στους παλιότερους και μαθαίνοντας στους μικρότερους τι εστί πραγματικά καλή μουσική. Κι όλα αυτά παρόλα τα 70 του χρόνια, μιας και η πραγματική έμπνευση και το πάθος δεν είναι θέμα ηλικίας.

Το Terra Vibe με ένα κοινό αρκούντως νεανικό αλλά αναμενόμενα επίσης μεγαλύτερο ηλικιακά γέμισε από νωρίς. Ο Ντίλαν βγήκε ακριβώς στις 9:30 ξεκινώντας με το κλασσικό "Rainy day women" με μια μπάντα αποτελούμενη από 2 κιθάρες και 1 μπάσο (πολλές φορές γίνονταν 3 κιθάρες), αρμόνιο και ντραμς και τον ίδιο να παίζει κυρίως αρμόνιο, αλλά επίσης κιθάρα και βέβαια την αγαπημένη του φυσαρμόνικα. Η μπάντα ήταν εξαιρετική με τον ήχο να φλερτάρει με τη folk που βέβαια δεν ξενίζει κανέναν που ξέρει τη μουσική του Ντίλαν.

Nτυμένος απλά με στρογγυλό καπέλο και παντελόνι με ρήγα έδειξε από την αρχή ότι "το ΄χει" παίζοντας με πάθος και πηδώντας από το ένα όργανο στο άλλο. Η συνέχεια ήταν εξίσου συναρπαστική με "Lay, Lady, Lay" (ποιος δεν το ξέρει;), "I’ll be your baby tonight" και λίγο μετά "Just like a woman" τα οποία απέδωσε με το γνωστό τρόπο που για πολλούς θυμίζει γρύλισμα, αλλά για εμάς τους υπόλοιπους είναι το σήμα-κατατεθέν του ταλέντου του.

Τα περισσότερα τραγούδια ήταν ελαφρώς διασκευασμένα και τα απέδωσε με αρκετά διαφορετικό τρόπο απ’ αυτό που έχουμε συνηθίσει στη δισκογραφία του, κάνοντάς τα κάποιες φορές δύσκολα αναγνωρίσιμα. Επίσης μου έκανε εντύπωση πόσο καλά "έδενε" με την μπάντα, αυτοσχεδιάζοντας μαζί τους εξαιρετικά σε κάθε ευκαιρία.

Ακολούθησαν αρκετά κλασσικά κομμάτια (όπως το "Desolution Road") με ενδιάμεσα ενδιαφέρουσες μπαλάντες ("Ballad of Hollis Brown", "Workingman’s Blues"), ενώ στο "Highway 61 revisited" έγινε ελαφρώς χαμός μιας και το έπαιξε με ένταση που ξεσήκωσε. Για το encore είχε κρατήσει το καλύτερο ξεκινώντας με "Like a Rolling Stone" και κλείνοντας με "All along the watchtower" το οποίο είναι γνωστό στους περισσότερους από την ηλεκτρισμένη εκτέλεση του Jimi Hendrix.

Τελικά: μπορεί να μην είπε ούτε "καλησπέρα" ούτε "καληνύχτα" (δεν το κάνει ποτέ άλλωστε), να ήταν πρακτικά αδύνατο να παρακολουθήσεις τους στίχους και να είχε διασκευάσει τα κομμάτια πολύ, αλλά όλοι φύγαμε από τη συναυλία με εξαιρετικές εντυπώσεις κι αυτό γιατί είχαμε περάσει σχεδόν 2 ώρες παρέα με έναν θρύλο της μουσικής του 20ου αιώνα που το ταλέντο του συνεχίζει να ξεχειλίζει μετά από 40 και πλέον χρόνια, κι αυτό δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα στις εποχές που ζούμε…

Belbo

Set list:

  1. Rainy day women
  2. Lay, Lady, Lay
  3. I’ll Be Your Baby Tonight
  4. Stuck Inside Of Mobile With The Memphis Blues Again
  5. Just Like A Woman
  6. Honest With Me
  7. Desolation Row
  8. Ballad Of Hollis Brown
  9. Rollin’ And Tumblin’
  10. The Lonesome Death Of Hattie Carroll
  11. Highway 61 Revisited
  12. Workingman’s Blues #2
  13. Thunder On The Mountain
  14. Ballad Of A Thin Man
  15. Like A Rolling Stone
  16. All Along The Watchtower

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
5 βασικά CD του Ντίλαν
5 πιο ψαγμένοι δίσκοι του Ντίλαν
Ο Γιάννης Πετρίδης για το Ντίλαν

Advertisements

30 responses to “Κριτική & εντυπώσεις συναυλίας Μπομπ Ντίλαν στην Αθήνα (Bob Dylan, Terra Vibe, Μαλακάσα, 29 Μαϊου)

  1. ma ti peirazei pou den eipe kalispera kai kalinixta? gia xairetoures ir8e?oxi gia na paiksei mousikh ir8e o an8rwpos..an einai dinaton

  2. it is Desolation Row
    and not Desolation Road

  3. Ναι συμφωνώ απόλυτα με το άρθρο και τα δικά μου σχόλια αυτά ήταν, πολύ καλός παρά την ηλικία του, συγχαρητήρια για το blog!

  4. Όμορφη μουσική – δε λέω, άψογοι εκτελεστές – δε λέω, (αν και σε κάποια σημεία δεν μου «έκατσαν» καλά τα σόλα της φυσαρμόνικας) αλλά, επιτρέψτε μου, αυτή η περιβόητη επαφή του καλλιτέχνη με το κοινό που «παίζει» κατά τη διάρκεια μιάς συναυλίας, υπήρξε? Αν εξαιρέσουμε τη μια και μοναδική φορά, στο «Just like a woman», υπήρξε κάτι που «ζέστανε» (συναυλιακά κρίνοντας) την ατμόσφαιρα κι εγώ απλά δεν το κατάλαβα/έννοιωσα? Προσωπικά, τη μουσική και τα τραγούδια του τα αγαπάω και τα ακούω 40 και πλέον χρόνια, αλλά μια συναυλία πετυχημένη «χρωστάει» να «παίξουν» κι άλλα πράγματα… Λυπάμαι, που αυτά τα «άλλα» (και δεν εννοώ φυσικά τύπου «I love Athens/Greece κλπ.), δηλαδή την αμφίδρομη γραμμή επικοινωνίας (εκτός απ τις φωτογραφίες που τραβήξαμε για τη συλλογή μας) που οφείλει ένας καλλιτέχνης επί σκηνής να δημιουργήσει και να συντηρήσει στη διάρκεια μιας συναυλίας (την οποία ο ίδιος πρότεινε- γιατί?), δεν τα πρόσφερε χθές, κατ’ εμέ, ο Mr Tambourine Man…

  5. Ναι βρέθηκα κι εγώ εκεί χθες. Ηταν κάτι που το περίμενα με απίστευτη λαχτάρα.
    Απογοητεύτηκα απόλυτα. Δυστυχώς.
    Μπορεί να φταίει το σημείο που καθόμουνα. Μπροστά αριστερά. Ο ήχος ήταν από τους χειρότερους που έχω ακούσει σε συναυλία. Ο ίδιος ο Ντύλαν, τόσο απόμακρος. Μου έδωσε την εντύπωση λίγο του «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσαμε». Λίγο του Δ.Ν.Τ. όπου δεν χωράει τίποτε άλλο πέραν από το προδιαγεγραμμένο και το προγραμματισμένο.
    Η διασκευή των θεικών κομματιών που έχουμε αγαπήσει και με τα οποία μεγαλώσαμε, άλλη μια προσωπική μου απογοήτευση. Να πω ότι το «All along the watchtower», που είναι ένα από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια, δεν το κατάλαβα καν? Κάποια στιγμή διέκρινα απλά την λέξη watchtower και το ψιλιάστηκα.
    Δεν θα πάψω ποτέ να είμαι fan του συγκεκριμένου καλλιτέχνη. Απλά χθες κατά την γνώμη μου, τα πράγματα δεν ήταν όπως θα έπρεπε να είναι. Και δεν είμαι και τόσο δύσκολος άνθρωπος . . .
    Ευχαριστώ.

  6. Συμφωνώ με την περιγραφή. Για εμένα ήταν τιμή που μπόρεσα να ακούσω ζωντανά τον Dylan!!!
    Many thanks for the playlist – έτσι θα ξανακούσω και τραγούδια που δεν μου ήταν πολύ γνώριμα.

  7. Ήταν υπέροχος.
    Το γράφω και στο δικό μου σχόλιο για την συναυλία: ο Ντίλαν χτες επιβεβαίωσε πλήρως τον μύθο του.

    Το φετινό καλοκαίρι ξεκίνησε εξαιρετικά -τουλάχιστον όσον αφορά τον πολιτισμό.

  8. ME ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΓΙΑ ΤΟΝ DYLAN…Α Π Ο Γ Ο Η Τ Ε Υ Σ Η,ΚΑΙ ΕΓΩ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΗΜΟΥΝ ΜΕ ΤΗ ΜΠΑΝΤΑ ΝΑ ΕΧΕΙ ΓΥΡΙΣΜΕΝΗ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΣΥΝ ΤΑ ΗΧΕΙΑ,ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΠΕΛΟ ΤΟΥ ΝΤΥΛΑΝ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΜΙΑ ΣΤΟ ΤΟΣΟ…<> ΣΤΗ ΔΙΟΡΓΑΝΩΤΡΙΑ ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΝΤΥΛΑΝ ΠΟΥ ΤΟ CD ΝΑ ΕΒΑΖΑ ΘΑ ΕΙΧΕ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ!!!!!!

  9. ΞΕΧΑΣΑ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ…ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΞΕΧΑΣΤΗ ΒΡΑΔΙΑ ΚΑΙ ΗΤΑΝ Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑ ΑΠΟ ΣΥΝΑΥΛΙΑ…ΜΕ ΜΙΑ ΠΑΓΩΜΑΡΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΝΟΙΩΘΩ ΠΟΙΟΝ ΕΒΛΕΠΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΠΗΓΑ….

  10. Ήταν η 4η φορά που μου έλαχε να είμαι σε συναυλία του Ντίλαν. Ο Ντίλαν, δεν είναι ούτε ροκ «σταρ» ούτε σελέμπριτι ούτε τίποτα από όλες αυτές τις αηδίες που επιβάλλουν κανόνες μαρκετινγκ. Ο Ντίλαν παίδες είναι ένας τεράστιος ποιητής ένας μεγάλος τροβαδούρος, η ψυχή της Αμερικής και η εκφρασμένη συνείδηση εκατομμυρίων ανθρώπων. Δεν βγαίνει στη σκηνή για να κάνει πλακίτσες. Κάποιος πιο πάνω είπε για «επικοινωνία». Αν σου έλειψε φίλε η «επικοινωνία», μάλλον κάτι άλλο περίμενες…Όταν πας στο Ηρώδειο ή σε μια κλασική συναυλία να ακούσεις την 6η του Μπετόβεν τι κάνεις; Συγκεντρώνεσαι ολόψυχα σε αυτό που ακούς.

    Ο Ντίλαν, είναι ΚΛΑΣΙΚΟΣ. Δεν είναι «προϊόν» της Μουσικής Βιομηχανίας, ό,τι έχει να πει το λεει με το έργο του.

  11. @ kokkinosbarberis ναι, ο dylan είναι ΚΛΑΣΣΙΚΟΣ και όχι προϊόν. για αυτόν ακριβώς το λόγο δεν πας στη συναυλία για να δεις ένα θέαμα ή ένα μουσείο, αλλά για να αισθανθείς και να ακούσεις live όσα περιέγραψες, αλλιώς βάζεις ενα cd.. αυτό που έδειξε όμως, απείχε μακράν από αυτό για το οποίο έδωσα 50€, το να ΑΚΟΥΣΩ ΜΟΥΣΙΚΗ. έφτασα στο terra vibe στις 7. καθόμουν πρώτη σειρά δεξιά. στη μέση προς το τέλος της συναυλίας πήγα να κάτσω πίσω, μπας και καταφέρω να ακούσω όλη την ορχήστρα..ήχος απαράδεκτος. λες και δεν είχαν καν κάνει soundcheck, όλο distortion.. μουσικοί βαριόντουσαν, παιξίματα ανύπαρκτα, ραντεβού στο φινάλε να πάμε στο επόμενο, μια από τα ίδια, θα περάσει το 2ωρο. (ποιο 2ωρο, ούτε καν..)
    όλοι όσοι είχαμε πάει στον cohen, waters και σε άλλους μεγάλους δημιουργούς καταλάβαμε ποιά είναι η διαφορά του καλλιτέχνη που σέβεται απλά το κοινό του, παρουσιάζοντας το στοιχειώδες για το οποίο πάμε όλοι σε μια συναυλία..καλή μουσική. μάλλον έτσι εξηγείται γιατί δεν υπήρχαν χαμόγελα στην έξοδο.. ευχαριστώ.

  12. Ακούω DYLAN επί 18 χρόνια. Τον θαυμάζω όχι μόνο ως καλλιτέχνη αλλά και σαν προσωπικότητα.
    Η είδηση της συναυλίας του στην Ελλάδα ήταν για μένα όνειρο ζωής. Λυπάμαι που το λέω αλλά απογοητέυτηκα πλήρως. Βρισκόμουν πίσω δεξιά σε σχέση με τη σκηνή. τα μπάσα ακόύγονταν πολύ έντονα. Μετά βίας αναγνώριζα τα τραγούδια. ο Dylan έμοιαζε να διεκπεραιώνει απλά μια αποστολή. Περισσότερο απήγγειλε παρά είχε μελωδία η φωνή του. Δεν ξέρω αν οφείλεται στην ηλικία του.. Θέλω πολύ να τον δικαιολογήσω…δυσκολεύομαι.

  13. Η ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ DYLAN ΔΕΝ ΔΙΚΙΟΛΟΓΗΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ. ΚΡΙΜΑ! ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΣΠΙΤΙ ΜΕ CD!!!

  14. Διαβάζοντας το άρθρο, αυτόματα μου ήρθε στο μυαλό η σκέψη! «Καλά σε άλλη συναυλία πήγα εγώ?» …Συμφωνώ απόλυτα με όσους είπαν για απογοήτευση .. Έκανα 600 χιλιόμετρα για να δω, να νιώσω και να ζήσω τον αγαπημένου μου Dylan. Κι έκανα άλλα τόσα χιλιόμετρα πίσω με τα μούτρα κατεβασμένα και γεμάτη πικρία. Ο καλλιτέχνης πρέπει να σέβεται περισσότερο το κοινό που έχει λατρέψει τόσο τα τραγούδια του. Μου άφησε την εντύπωση μιας κακής ντίβας που αδιαφορούσε για όλους εμάς εκεί, που λαχταρούσαμε για λίγη επαφή, για τραγούδα που λατρέψαμε και δεν τα ακούσαμε καν … ! Και μόνο η παγωμάρα όταν έφυγε από την σκηνή… ούτε καν τολμήσαμε να του ζητήσουμε να ξαναβγεί. ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ! Μας έμεινε μόνο η «ιδέα» οτι είδαμε τον θρύλο απο κοντά. (ή έστω την σκιά του … )

  15. Με μεγάλο ενδιαφέρον διάβασα τα σχόλια όλων για τη συναυλία, νομίζω στα θετικά είναι τα πράγματα για τα οποία έχουμε ήδη μιλήσει, θέλω να μείνω λίγο στα αρνητικά σχόλια τα οποία επικεντρώνονται σε 3 κατηγορίες:

    1) ΗΧΟΣ: καταλαβαίνω ότι σε συγκεκριμένα σημεία ήταν κακός, κρίμα πραγματικά μιας κι εγώ θα περίμενα να ήταν προσεγμένος για κάθε σημείο του χώρου. Στο σημείο που εγώ βρισκόμουν ο ήχος ήταν καλός (μπροστά αριστερά – και έχω μέτρο σύγκρισης και σε σχέση με τον ίδιο χώρο και με ανάλογους άλλους χώρους πχ Ελληνικό), παρόλα αυτά προφανώς δε συνέβαινε το ίδιο και σε άλλα σημεία.

    2) ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΝΤΙΛΑΝ: θα συμφωνήσω με τον kokkinobarberi παραπάνω, θα πρόσθετα ότι ο Ντίλαν ΔΕΝ βλέπει τον εαυτό του σαν «διασκεδαστή» αλλά σαν «καλλιτέχνη» κι αυτό από παλιά. Αυτό σημαίνει ότι δε θα προσπαθήσει να «παίξει» με το κοινό, να το κάνει να συμμετάσχει κτλ κτλ, απλά θα βγει και θα τραγουδήσει, χωρίς καν να χαιρετήσει (είναι παροιμιώδης στο να μη λέει ούτε καλησπέρα ούτε καληνύχτα όπως έγραψα πιο πάνω, αυτό ήταν λοιπόν λίγο-πολύ αναμενόμενο), γιατί ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΤΙΛΑΝ!

    3) ΔΙΑΣΚΕΥΕΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ: νομίζω αυτό που μπέρδεψε αρκετούς από εμάς (κι εμένα συμπεριλαμβανομένου) είναι το γεγονός ότι τα τραγούδια ακούστηκαν πολύ διαφορετικά από ότι έχουμε συνιθήσει στη δισκογραφία του (το έγραψα και παραπάνω). Υπάρχουν δύο βασικοί λόγοι γι’ αυτό: (α) ο Ντίλαν τα παίζει 40 χρόνια και είναι λογικό να τα διαφοροποιεί από την αρχική εκτέλεση (έχοντας ακούσει συναυλίες του της δεκαετίας του ’60 το έκανε από τότε ακόμη) αλλά επίσης (β) είναι πλέον σε μια ηλικία που έχει δυσκολία να πιάσει τους τόνους που έπιανε παλιά κι έτσι (κάτι που συνιθίζεται), τα τραγούδια διασκευάζονται ούτως ώστε να διευκολύνουν την απόδοση από τον καλλιτέχνη. Παρόλα αυτά προσωπικά μου άρεσαν η απόδοση και θεωρώ ότι παίχτηκαν εξαιρετικά από το γκρουπ (και μου άρεσαν ιδιαίτερα τα σολαρίσματα).

    Εν ολίγοις νομίζω ότι σε μεγάλο βαθμό το γεγονός ότι τα συγκεκριμένα κομμάτια είναι χιλιοπαιγμένα και τα έχουμε συνιθήσει με ένα συγκεκριμένο τρόπο έκανε και αρκετά δύσκολο να μπορέσουμε να τα δεχθούμε με ένα διαφορετικό τρόπο και απογοήτευσε αρκετούς από τους φίλους…

    Belbo

  16. Αγαπητοί και αγαπητές όλοι,

    Κι εγώ περίμενα ανυπόμονα να ακούσω ένα θρύλο που λατρεύω. Καταλαβαίνω τα σχόλια των υποστηρικτών της άποψης ότι η συναυλία ήταν στα μέτρα του Μπομπ Ντίλαν. Αν είναι έτσι το πράμα όμως, να μας το έλεγε να καθόμασταν να ακούσουμε CD. Η συναυλία σημαίνει επαφή με το κοινό, ζωή, ένταση, δέσιμο. Εγώ ένιωσα μία κούραση, μία διεκπεραίωση, μία αλλοιωμένη φωνή (άλλο το γρέζι και άλλο το αλυσοπρίονο) μια βαρεμάρα εκ μέρους του γενικά. Το κοινό βρέθηκε με παγωμένα χαμόγελα και μία κοινή (αλλά μη ομολογούμενη) φοβερή απογοήτευση.

    Αργύρης

  17. Μία μικρή «λεπτομέρεια».

    Ο Ντίλαν, δεν έχει παίξει ούτε μία φορά ένα τραγούδι του με τον ίδιο τρόπο.

    Σε κάθε live που κάνει, παρουσιάζει και μία νέα εκδοχή του. Όσοι τον έχουμε παρακολουθήσει πάνω από μία φορά ή έστω κάπως διαβάζουμε τις αναλύσεις για το έργο του, το γνωρίζουμε αυτό.

    Να σας θυμίσω μόνο το One more cup of coffee στο Desire (1975) όπου και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά και, την εκδοχή του στο Live in Budokan (1978). Τελείως διαφορετική «ματιά», όπως τελείως διαφορετική ήταν η ματιά στο ίδιο τραγούδι στο Wembley Arena στις 17 Οκτωβρίου του 1987-όπου βγήκε με τον George Harrison.

    Άλλωστε ο ίδιος πρόσφατα σε μία από τις σπανιότατες συνεντεύξεις του ή στο Mojo ή στο Uncut (συγνώμη, δεν θυμάμαι τώρα σε ποιο από τα δύο) το λέει ξεκάθαρα » δεν παίζω ποτέ ένα τραγούδι με τον ίδιο τρόπο».

    Θα πω και κάτι άλλο και ας ενοχλήσω: Όποιος πάει σε συναυλία του Ντίλαν για να ακούσει ακριβώς αυτό που γνωρίζει από τον δίσκο, τότε δεν ξέρει ποιος είναι ο Ντίλαν.

    Γιατί, αυτήν την πρακτική των «διασκευών» δεν την ακολουθεί τώρα που έχει σπάσει η φωνή του-αλλά εδώ και πάρα πολλά χρονια, σχεδόν από την αρχή της διαδρομής του.

    Η φωνή του, ναι, δεν είναι αυτή που ήταν.
    Ούτε στο ελάχιστο. Όμως (για μένα) αυτό κάνει το αποτέλεσμα ακόμα πιο εσωτερικό και γοητευτικό καθώς πλέον αιωρείται κάπου μεταξύ τραγουδιού και απαγγελίας φωτίζοντας έτσι μοναδικά την ποίησή του.

    Συμφωνώ με όσα καταγράφει ο kokkinobarberis.

  18. @Αγαπητέ μου Αργύρη…σε ποιανού τα μέτρα θα ήταν η συναυλία αν όχι σε αυτά του Dylan; Στα δικά μου ή τα δικά σας; Ή κάποιου κοινά αποδεκτού μέσου συναυλιακού όρου; Φοβάμαι πως η απογοήτευση έχει να κάνει μάλλον με τα αναμενόμενα στερεότυπα-αλλά, αυτός ο άνθρωπος 50 χρόνια τώρα δεν συμβαδίζει με δαύτα!

  19. ΥΓ. Belbo συγχαρητήρια για το ιστολόγιο-σπανίζουν οι τόποι που αγαπούν τον Πολιτισμό, θα σας παρακολουθώ.

  20. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΠΩΣ Ο ΚΟΚΚΙΝΟSBARBERIS ΜΑΣ ΤΗΝ ΛΕΕΙ ΕΤΣΙ ΠΕΡΙ ΜARKETING KAI ΠΕΡΙ ΚΛΑΣΣΙΚΟΤΗΤΑΣ ΕΧΩ ΠΑΕΙ ΠΑΕΙ ΣΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΕΣ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ ΕΧΩ ΔΕΙ ΚΛΑΣΣΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΜΗ, ΕΧΩ ΔΕΙ ΤΗΝ PATTI SMITH ( ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΤΟΥ DYLAN )ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΝΑ ΞΕΣΗΚΩΝΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΜΑΓΙΚΗ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟ ΚΟΙΝΟ, ΤΟΝ GILLAN, TON ROBERT PLANT, TON ROGER WATERS, PEARL JAM ME NEEL YOUNG,RED HOT CHILLI PEPPERS, TON DIO, TON OZZY AKOMA KAI TOYΣ ΑΠΟΜΑΚΡΟΥΣ ΤΟΟL ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΑ ΤΣΙΓΑΡΑ KAI ΠΟΛΛΟΥΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΝΙΩΣΕΙ ΠΟΤΕ ΤΕΤΟΙΑ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ. ΗΜΟΥΝ ΕΚΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΞΙ ΚΑΘΟΜΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΣΙΔΕΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΔΕΝ ΕΒΛΕΠΑ ΤΙΠΟΤΑ, Ο ΗΧΟΣ ΗΤΑΝ ΧΑΛΙΑ ΜΕΤΑΚΙΝΗΘΗΚΑ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΙ ΑΛΛΟΙ ΑΛΛΑ ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΔΕΝ ΕΙΠΕ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΠΛΑΚΙΤΣΕΣ ΕΙΔΙΚΑ ΤΩΡΑ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΑΣΧΗΜΗ ΕΠΟΧΗ ΠOΥ ΖΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΓΕΛΑΣΕΙ ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΠΟΥ ΤΟ ΘΕΤΕΙΣ ΠΑΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΝΟΙΩΣΕΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΑΦΗ ΟΠΟΙΑ ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΣΚΗΝΗ. ΣΤΟ ΗΡΩΔΕΙΟ ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΠΑΕΙ ΠΟΥ ΑΜΦΙΒΑΛΛΩ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΛΕΠΕΙΣ ΚΑΙ ΑΚΟΥΣ ΤΕΛΕΙΑ! KAI H PATTI SMITH EINAI ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΙΗΤΡΙΑ ( ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΘΕΡΩΡΕΙΣ CELEBRITY) ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΑΡΠΑΧΤΕΣ . ΤΟΝ Κ0 DYLAN TON ENOIAZE MONO MHN TON MAΓΝΗΤΟΣΚΟΠΗΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΚΡΥΦΤΗΚΕ ( ΜΠΡΟΣΤΑ ΠΟΥ ΚΑΘΟΜΑΣΤΑΝ ΗΡΘΑΝ ΔΕΚΑ ΦΟΡΕΣ ΑΠΟ ΤΟ STAFF TOY KAI ΦΩΝΑΖΑΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΜΕΡΕΣ ΚΙΝΗΤΩΝ ΚΑΙ ΜΗ).ΚΑΤΙ ΤΥΠΟΙ ΣΑΝ ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΛΑΣΣΙΚΟΙ ΓΡΑΦΙΚΟΙ ΞΕΡΟΛΕΣ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ!!!

  21. Κάποιες εποχές τον αγάπησα, άλλες φορές τον μίσησα (τόσο για την μουσική του όσο και για τις δηλώσεις του).
    Εδώ και πάνω από 20 χρόνια απλά τον βαριέμαι.
    Δεν θα πήγαινα να τον δώ ούτε για …»φόρο τιμής» ούτε για κάποιον άλλον λόγο.

    Όντως ο Ντύλαν πάντοτε έτσι ήταν.
    Ε λοιπόν έτσι ήμουν και πάντοτε και εγώ.
    Τιμώ όσους με σέβονται.

  22. ο Μπομπ Ντιλαν δεν ειναι αυτο που περιμενεις αν δεν εχεις ασχοληθει σοβαρα με τη μουσικη του. Γιατι κανει μεσα απο τα τραγουδια κατι πολυ διαφορετικο απο αυτο που καναν οσοι αλλοι τραγουδησαν πριν η μετα απο αυτον.

    Ο Μπομπ Ντιλα επαιξε ετσι και στο Royal Albert Hall στο Λονδινο το 1966 χωρις πολλα πολλα και χωρις να πει λεξη στο κοινο. Ετσι ακριβως επαιξε και στο 02 στο Λονδινο το 2009 που τον ειδα.

    Οσοι τον ειδαν, βρεθηκαν μπροστα σε ενα απο τους μεγαλυτερους ποιητες της Αμερικης, και αυτο ειναι αρκετο.

    Θελω μονο να πω οτι ο ηχος στο Τερρα Βαιμπ ειναι συχνα κακος και για αυτο δεν φταινε οι καλλιτεχνες αλλα ο μεθυσμενος ηχολυπτης που νομιζει οτι καθε συναυλια ειναι και γιορτη μπυρας.

  23. einai apla ta pragmata opoios parakolouthi kai kserei pos paizi ta kommatia tou li9ve edo kai 4 5 xronia tha anagnorise ol TA KOMMATIA((to all along the wachtower to paizi etsi edo kai polla xronia) ……,tha katalabe oti i foni tou einai se mia xara katastash ,oti mia xara to apolayse o bob,…..paidia ayto kanei tosa xronia opoios parakolouthei tin kariera tou pire apo to live akribos ato pou perimene ……………ena aplo agapimeno ….bob dylan.

  24. Εξαιρετικός ο Ντύλαν! Λαμβανομένης υπ’ όψιν της προσφοράς του και της παρουσίας του στη μουσική. Και κάτι ακόμη: Έχει αλλοτριωθεί η αισθητική
    μας με τόσα ασήμαντα πράγματα που ακούμε και δεν είναι και πολύ εύκολο
    να εκτιμήσουμε τα μέγιστα και τα βέλτιστα , όπως ακριβώς με την
    κλασσική μουσική.

  25. Καλά τα γράφει και ο Δημήτρης Μπούρας στην Καθημερινή, περίπου στο ίδιο μήκος κύματος με αυτό που είδα κι εγώ στη συναυλία, διαβάστε το εδώ:
    http://tinyurl.com/2f5e9ya

  26. ηταν μεν τιμη να τον δεις απο κοντα αλλα ηταν απογοητευση. η φωνη δεν του εβγαινε και το χειροτερο δεν ειπε τις επιτυχιες του. τωρα οσοι λενε διαφορετικα τι να πω… γνωμη τους αλλα με οσους μιλησα απο κει κανενας δεν το ευχαριστηθηκε. δεν μου εχει ξανατυχει σε συναυλια να πιανει ο κοσμος κουβεντα την ωρα της μουσικης

  27. Πέρα από τι φανταζόμαστε εμείς σας την τέλεια συναυλία ή ίσως τι πρέπει να περιλαμβάνει για να αξίζει τα 50 ευρώ του εισιτηρίου που πληρώσαμε, μερικές φορές είναι καλό χωρίς άλλες σκέψεις, απλά να προσφέρουμε φόρο τιμής σε μία από τις σημαντικότερες και πιο εμβληματικές μορφές του 20ου αιώνα.

  28. Συμπληρωματικά να πω πως μάλλον θα ήταν σκοπιμότερο μία τέτοια συναυλία να δίνονταν σε έναν χώρο όπως το Μέγαρο Μουσικής για να μη παρερμηνεύονται έννοιες (όπως διάβασα παραπάνω) και να αποδοθεί στον καλλιτέχνη ότι του αξίζει.

  29. Μάλλον θέλετε να μας τρελλάνετε κάποιοι…
    Τη μουσική και ποιητική ιδιοφυία του DYLAN κρίνουμε εδώ? Αυτά είναι δεδομένα και, από ότι είδα, κανείς δεν τα αμφισβήτησε.
    Τα αρνητικά σχόλια τα οποία κι εγώ συμμερίζομαι, έχουν να κάνουν με την συναυλία αυτή καθεαυτή και τίποτε άλλο.
    Όσοι το φχαριστηθήκατε, μπράβο σας και χαλάλι σας.
    Αλλά μη μας τραβάτε το αυτί που δεν βρήκαμε παλμό & ρυθμό, ούτε καμμιά επαφή στη συγκεκριμμένη συναυλία για να συναντήσουμε το δικό σας «οργασμό».

    Όσο για το «έτσι είναι ο Ντίλαν», θάθελα να ρωτήσω:
    – Από πότε είναι έτσι «Μy blue eyed son»?
    Έτσι ήταν και το ’60 που αρνιόταν τον ηλεκτρικό ήχο και μίλαγε κατ’ ευθείαν στη ψυχή μας με τη συνοδία μιας ακουστικής κιθάρας μόνο?
    Ποιός είναι λοιπόν ο κλασσικός Ντίλαν? Εκείνος που βάδιζε το δικό του μοναχικό δρόμο κόντρα στο κατεστημένο ή ο «καθώς πρέπει» τωρινός με τη συνοδεία των επίσης 5 «σινιέ» μουσικών?
    Ο, μετά το ατύχημα, θρησκευόμενος ή ο πριν?

    Και για να μη παρεξηγηθώ, δεν αρνούμαι την όποια «ηλεκτρική» εξέλιξη του, ίσα-ίσα θεωρώ όλες τις, μετά solo-guitar, δουλειές του πολύ καλές (προσωπικά, μόνο το «slow train coming» δεν με άγγιξε).
    Ούτε φυσικά μας πείραξε η διαφορετική εκτέλεση των τραγουδιών, όπως νομίζει κάποιος απ τη παρέα εδώ. Αυτό επιβάλλεται μάλιστα, άν έχεις τα προσόντα σαν καλλιτέχνης για να το κάνεις κι ο Ντίλαν βεβαίως τα έχει.

    Για να «λειτουργήσει» μια συναυλία χρειάζονται κι άλλα πράγματα που σαφώς έλλειψαν το βράδυ στις 29/5…
    …Κι έτσι η νύχτα έγινε σιγά-σιγά μονότονη και κρύα.

    Κι όμως, θα αρκούσε να σταθεί για λίγο μόνος του, με τη κιθάρα του, στη σκηνή, θυμίζοντάς μας – με 2,3 τραγούδια του – τα βασικά συστατικά της, πάλαι ποτέ, υπέροχης τέχνης του.

    Ούτε η κακή ηχητική κάλυψη, ουτε… ούτε… κλπ κλπ θα μας πείραζε τότε.

    Κι η νύχτα τότε …ας μη ξημέρωνε (κι οχι όπου φύγει-φύγει)

    Τελικά, δεν νομίζω πως «κέρδισα» που ήμουν παρών.

  30. @Πολίτης Πήττας

    Αυτός που αποφασίζει εν τέλει είναι το κοινό που πληρώνει. Γιατί τα χρήματα δεν βρέχουν από τον ουρανό. Εάν έκανε δωρεάν τη συναυλία ας είχε κατεβάσει τα βρακιά του κι ας χοροπηδούσε. Όμως, όταν ζητάει εργατώρες από τον καθένα μας για να βγάλει σε δυο ωρίτσες ένα εφάπαξ, συγγνώμη αλλά δεν θα (ξανα)πάρω. Και όταν δεν μπορεί ένας σωστός επαγγελματίας να κάνει τη δουλειά του (όπως ο συγκεκριμένος που ήταν μισόμουγγος) αποσύρεται. Δεν θα καθίσω εγώ να του ενισχύω το ναρκισσισμό της έκθεσης σε κοινό υποφέροντας από την ανούσια παρουσία του.
    Τα άλλα περί ιδιότυπης καλλιτεχνικής παρουσίας κ.τ.τ., τα ακούω βερεσέ. Συγγνώμη, αλλά εγώ έτσι απλοϊκά σκέφτομαι.

    Αργύρης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s