Μικρή αναφορά στον Ιάκωβο Καμπανέλλη

Στην ποταμιά σωπαίνει το κανόνι

Μικρή αναφορά στον Ιάκωβο Καμπανέλλη

Από το Δικαιόπολι

28-29-1-thumb-large.jpg
(από την ιστορική παράσταση της «Αυλής των Θαυμάτων» Θέατρο Τέχνης 1957)

Εάν ο Ιάκωβος Καμπανέλλης ζούσε στην Αμερική και ανέβαζε τα θεατρικά του στο Broadway ή έγραφε σενάρια στην κινηματογραφική βιομηχανία του Hollywood θα ήταν αναμφισβήτητα ένα από τα πρώτα ονόματα.

Ευτυχώς όμως για το ελληνικό θέατρο, για τον νεοελληνικό πολιτισμό, παρέμεινε στον τόπο του. Μετά την επιστροφή του από την κόλαση του γερμανικού στρατοπέδου του Μάουτχαουζεν αναζητεί στην σπαρασσόμενη από την εμφύλια διαμάχη χώρα κάποια δημιουργική διέξοδο. καθώς δεν μπορεί εγγραφεί σε δραματική σχολή και να γίνει ηθοποιός (επειδή δεν έχει απολυτήριο Γυμνασίου!) στρέφεται στην συγγραφή. Μαγεύεται από τις παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης στο υπόγειο του Κουν και σχεδιάζει τα πρώτα του θεατρικά έργα.

Η καταξίωση δεν θα αργήσει. Στα 1957 παρουσιάζεται στο ελληνικό κοινό «Η Αυλή των Θαυμάτων», ένα από τα κορυφαία έργα της νεοελληνικής δραματουργίας σε μία ιστορική πλέον παράσταση από το Θέατρο Τέχνης. Οι κριτικές είναι διθυραμβικές, τα σχόλια της συντεχνίας εγκωμιαστικά σχόλια και η αποδοχή του κοινού ανεπιφύλακτη.

Ο Καμπανέλλης δεν θα διαψεύσει κανένα. Θα συνεχίσει με αμείωτη ένταση, με πάθος και δημιουργικό οίστρο και κυρίως ένα σπάνιο ήθος, να προσφέρει στο ελληνικό θέατρο μικρά και μεγάλα αριστουργήματα. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρουμε: «Η ηλικία της νύχτας» από το Θέατρο Τέχνης (1958-59), την διασκευή του μυθιστορήματος της Πηνελόπης Δέλτα «Παραμύθι χωρίς Όνομα» από το Νέο Θέατρο του Βασίλη Διαμαντόπουλου – Μαρ. Αλκαίου (1959-60) το «Το μεγάλο μας τσίρκο» από τον θίασο Καρέζη-Καζάκου, κατά την διάρκεια της δικτατορίας (1972-73) τα «Πρόσωπα για βιολί και ορχήστρα – από το Θέατρο Τέχνης, (1976-77) «Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού» πάλι από το Θέατρο Τέχνης (1978-79)

Διακρίνεται και στον κινηματογράφο όπου, μεταξύ άλλων, γράφει τα σενάρια δύο σημαντικών ταινιών της δεκαετίας του ’50. Η «Στέλλα» σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Κακογιάννη και «Ο δράκος» σε σκηνοθεσία του Νίκου Κούνδουρου είναι δικές του δημιουργίες ενώ αργότερα την δεκαετία του 60 ο Βασίλης Γεωργιάδης μεταφέρει με επιτυχία στην μεγάλη οθόνη το θεατρικό του έργο « Έβδομη μέρα της δημιουργίας» και ο ίδιος σκηνοθετεί σε συνεργασία με τον αδελφό του ηθοποιό Γιώργο Καμπανέλλη μία εξαιρετική και παραγνωρισμένη ταινία «Το κανόνι και τ’ αηδόνι».

Προσωπικότητα πολυσχιδής και πολυτάλαντη θα ασχοληθεί και με την ποίηση όπου μετουσιώνει δημιουργικά την τραυματική εμπειρία του από τα ναζιστικά στρατόπεδα σε μία ιδιαιτέρως επιτυχημένη συνεργασία με τον Μίκη Θεοδωράκη στη συλλογή «Μάουτχαουζεν». Στίχους του μελοποίησαν και ο Μάνος Χατζηδάκις και ο Σταύρος Ξαρχάκος.

Αυτοδίδακτος και ταπεινόφρων, ρεαλιστής αλλά ταυτοχρόνως συμβολιστής και ποιητικός, ανοίγει νέους ορίζοντες στο νεοελληνικό θέατρο, εισάγει σε μία νέα περίοδο την δραματουργία, είναι ο πρωτοπόρος μιας γενιάς συγγραφέων, οι οποίοι του οφείλουν πάρα πολλά. Καταγράφει με ακρίβεια, αυστηρότητα αλλά και αγάπη τις δοκιμασίες της μεταπολεμικής ελληνικής κοινωνίας, η οποία πίστεψε σε οράματα και ιδανικά αλλά διαψεύσθηκε οικτρά και από τις δικές ανεπάρκειες.

Δείτε επίσης

http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&id=264102

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s