Κριτική: Μεσάνυχτα στο Παρίσι (Γούντι Άλλεν)

MidnightInParis-Stills-001.jpg&sa=X&ei=TKOWTragGo3Hsgbtw8CMBA&ved=0CAwQ8wc4jgE&usg=AFQjCNFbnYGuBElVDWAMEwyaBwe5EnC0tw

Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων στους οποίους το παρελθόν ασκεί μια μοναδική γοητεία. Γι’ αυτούς το παρών δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια πεζή πραγματικότητα με την οποία προσπαθούν να συμβιβαστούν, ενώ το παρελθόν αποτελεί ένα σημείο αναφοράς, μια εποχή συντριπτικά πιο ενδιαφέρουσα και συναρπαστική. Είναι ο τύπος ανθρώπου που ταξιδεύει και αναζητά τα μέρη που συνδέονται με εκείνη την εποχή, γεμίζει το σπίτι του με σχετικά αντικείμενα και βιβλία και προσπαθεί με κάθε τρόπο να φέρει κοντά του κάτι το οποίο έχει προ πολλού παρέλθει. Αυτό είναι και το θέμα της νέας ταινίας του Γούντι Άλλεν.

Το ότι ο Γούντι Άλλεν συνεχίζει να γυρίζει ταινίες στα 76 είναι ένα πραγματικό θαύμα! Δε μ’ ενοχλεί καθόλου που κάθε του ταινία δεν είναι μια «Annie Hall» και δε θα μπορούσε να είναι άλλωστε, και δε θα μ’ ενδιέφερε ένας τόσο ενδιαφέρον και πληθωρικός καλλιτέχνης να παροπλισθεί και να πάει στη σύνταξη. Τον προτιμώ να γυρίζει στις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και να δημιουργεί ταινίες που έχουν ενδιαφέρον, ακόμη κι αν δεν είναι ταινίες αναφοράς.

Αυτή είναι και η περίπτωση για το «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» («Midnight in Paris»): μια ενδιαφέρουσα ταινία στηριγμένη σε ένα εξαιρετικό εύρημα. Η ιδέα απλή: ένας συγγραφέας (alter ego του Άλλεν βέβαια) γοητευμένος από το Παρίσι και τους καλλιτέχνες που συνέδεσαν την καριέρα τους μ’ αυτό μεταφέρεται (μ’ ένα μαγικό τρόπο) στη δεκαετία του ’20 και γνωρίζει από πρώτο χέρι τα ινδάλματά του. Αρχίζει έτσι να ζει μια «παράλληλη ζωή» ανάμεσα στη συμβατική (και μάλλον αποτυχημένη) σχέση και πραγματικότητα και την ιδανική.

Ο Γούντυ Άλλεν εδώ παίζει με τις φαντασιώσεις μας χωρίς να τις προδίδει. Αναπαράγει μια εποχή και μια σειρά από προσωπικότητες, μένοντας πιστός στο μύθο τους και στο μύθο της εποχής. Το ενδιαφέρον βέβαια είναι ακριβώς αυτό: η παρέλαση μιας σειράς μυθικών προσωπικοτήτων της τέχνης (Χέμινγουεϊ, Στάϊν, Πικάσσο, Νταλί, κα) οι οποίοι αρχίζουν και αποκτούν σάρκα καί οστά και ν’ αλληλεπιδρούν με τον ήρωα. Για όσους έχουν διαβάσει την «Κινητή Γιορτή» του Χέμινγουεϊ η ταινία δεν προσφέρει κάτι καινούργιο: παρόλα αυτά όμως συνεχίζει να είναι μια ενδιαφέρουσα αναπαράσταση της εποχής με εξαιρετικούς δεύτερους ρόλους (ξεχώρισα την Κάθυ Μπέϊτς και τον Μπρόντι) και μια λεπτή γοητεία.

Η ταινία δεν προχωράει πολύ πέρα απ’ αυτό: σίγουρα δεν έχει τους χαρακτήρες και την πολυπλοκότητα παλιότερων ταινιών του Άλλεν, αλλά κρατάει το θεατή και όταν τα 90 λεπτά τελειώσουν αρχίζεις πραγματικά ν’ αναρωτιέσαι τι κάνεις στο 2011 και στην καταθλιπτική Ελληνική πραγματικότητα, ενώ παράλληλα αναζητάς εκείνο το χιλιοπαιγμένο βινύλιο του Cole Porter…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Ο Γούντι Άλλεν μιλάει για το σεξ
Even more Woody Allen quotes
Ένα χιουμοριστικό κείμενο του Γούντί Άλλεν

Σκέτη Αναρχία

Advertisements

7 responses to “Κριτική: Μεσάνυχτα στο Παρίσι (Γούντι Άλλεν)

  1. Η τελευταία σου φράση (περί ελληνικής πραγματικότητας, αντιστοιχίες) είναι που με κάνει να μην την έχω δει ακόμη… Αλλά θα πάω.. έστω για το όνειρο!

  2. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου, ειδικά με την τελευταία φράση! Ξέρω ότι θα το κατακρίνεις, αλλά εγώ πήγα και είδα την ταινία σε Gold Class (την τελευταία φορά που πήγα σινεμά ήμουν ακόμα έγκυος και είπα να το ρίξω έξω) και πρέπει να σου πω ότι το σκηνικό ολοκληρώθηκε άψογα με ένα ποτήρι κρασί!!!

    Ο Owen Wilson προσπαθούσε ξεκάθαρα να μιμηθεί τον Woody, αλλά και εμένα δεν με πείραξε καθόλου αυτό. Ήταν πραγματικά μία όμορφη και γλυκιά βραδιά.

  3. Δεν το κατακρίνω καθόλου! Χρειαζόμαστε όλοι νομίζω να το ρίξουμε λίγο έξω, σε περιόδους άλλωστε κρίσης έχει παρατηρηθεί ότι ο κόσμος ζει πιο έντονα, ακριβώς λόγω αυτού!

  4. Belbo,έχουμε μία ευχάριστη σύμπλευση απόψεων!
    Καταρχάς, πρέπει να ειπωθεί, πως ο Γούντι Άλεν είναι από τους λίγους εμπορικούς σκηνοθέτες, που διαθέτουν μία ευρεία κουλτούρα, που νιώθουν συγκίνηση απέναντι στην έννοια του πολιτισμού, απέναντι στα έργα τέχνης και στους δημιουργούς…
    Επειδή όμως το κείμενό σου, τα είπε όλα, είναι περιττό να πω κάτι παραπάνω σχετικά με την ταινία…
    Θέλω να πω μόνο, πως η εποχή του Μεσοπολέμου είναι η αγαπημένη μου εποχή και σας τον ήρωα της ταινίας, θα ήθελα κι εγώ να ζήσω όλη αυτή την ατμόσφαιρα και να συναντήσω τόσο σημαντικούς σκηνοθέτες…Ο αγαπημένος μου, είναι φυσικά ο Χέμινγουαιη… Την ΄΄Κινητή γιορτή΄΄, την είχα διαβάσει το 2008, μια χρονιά, κατά την οποία τα διαβάσματά μου ήταν αφιερωμένα αποκλειστικά, στους συγγραφείς του μεσοπολέμου…
    Μόνο, που επειδή και η Βelle Epoque δε με αφήνει ασυγκίνητη, θα ήθελα να πω στον Γούντι, ότι με στενοχώρησε που δεν έκανε και μια εμφανισούλα ο Γκυ ντε Μωπασάν (ο πλέον αγαπημένος μου!)…

  5. Α! Και φυσικά, καθώς έγραφα το σχόλιό μου, τί άκουγα άραγε;
    Μα, ναι Cole Porter…!
    (Γιατί σ΄έχουμε χάσει; Μη μας ξεχνάς…)

  6. ΄΄Συγγραφείς ΄΄ ήθελα να πω στο πρώτο σχόλιο… 🙂

  7. Έλενα τι κάνεις; καιρό είχαμε να τα πούμε! Και για εμένα ο Μεσοπόλεμος είναι μια πραγματικά μυθική περίοδος. Διάβασα την «κινητή γιορτή» σε ένα ταξίδι μου στο Παρίσι΄που θυμάμαι ότι είχα αγνοήσει όλες τις γνωστές «ατραξιόν» (Πύργο του Άιφελ για παράδειγμα) και πέρασα το μεγαλύτερο διάστημα σε καφέ και Μπιστρό που βολόδερνε αυτή η γενιά, αυτό με ενδιέφερε να δω. Κάθε μέρα για παράδειγμα έτρωγα στο Polidor ένα μικρό & ταπεινό bistro στο οποίο έτρωγε και ο «Papa» και έχει γυριστεί και μια σκηνή από την ταινία, απίστευτα ατμοσφαιρικό μαγαζί!

    Μη συμπόρευση με την πραγματικότητα λέγεται αυτό που έχουμε Έλενα και είναι μάλλον παθολογική περίπτωση… 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s