Ηλεκτρα με την Kristin Scott Thomas (Old Vic)

image

Υπαρχει μια ουσιώδης διαφορα ανάμεσα στον τροπο που οι Ελληνες και οι Αγγλοι ανεβάζουν τραγωδία ενδεικτικο ίσως της ψυχοσύνθεσης των δυο λαών: ενώ σε μια Ελληνικη παράσταση αισθάνεσαι ότι η ένταση βρίσκεται συνέχεια στο κατακόρυφο, σε μια Αγγλική η ένταση κρατιέται σε χαμηλότερα επίπεδα και ενώ υπάρχουν σημεια κορύφωσης οι διακυμάνσεις στην ψυχοσύνθεση των ηρώων γίνονται εμφανείς με πολυ πιο διακριτικό τροπο.

Κάπως έτσι και η Ηλεκτρα που παίζεται τώρα στο Old Vic του Λονδίνου με την Kristin Scott Thomas: πολλες φορές αισθάνεσαι ότι πρέπει να ψάξεις για να καταλάβεις που βρίσκονται συναισθηματικά οι ήρωες, σε μια παράσταση μάλλον μέτρια, με την εξαίρεση της πρωταγωνιστριας.

Ειναι πολυ καλη η Kristin Scott Thomas σ´ αυτο το ρολο και ειναι αυτή τελικα που κρατάει το θεατή, πράγμα οχι σπάνιο βέβαια για ενα έργο σαν την Ηλεκτρα που ειναι ολο γραμμένο γύρω απο την ηρωίδα. Η Ηλεκτρα κάνει την είσοδο της αμέσως μετα την πρώτη σκηνη συνομιλίας Ορεστη-Παιδαγωγού και παραμένει εκει μεχρι το τελος. Ειναι αυτο το (ερωτικο σχεδόν) πάθος για τον δολοφονημενο πατέρα της (ο Jung το ανεφερει σαν το γυναικειο αντίστοιχο Οιδιποδειο) που δεν την αφήνει να ησυχάσει και η Kristin Scott Thomas το χειρίζεται με πολυ μαεστρία: δημιουργει ένταση κυκλοφορωντας διαρκώς πανω η γύρω απο τη σκηνη, χρησιμοποιεί πολυ τη γλωσσα του σώματος και πολλες φορές το χιούμορ και δίνει ρυθμό στο έργο, αλλά πάνω απο όλα είναι μια πολυ-πολυ πειστική Ηλεκτρα.

Η παράσταση εχει ενδιαφέρουσες αναφορές στην Ελλάδα (ο χορός φοράει παραδοσιακά Ελληνικα ρούχα, οι σπονδες γίνονται με λιβάνι) αλλα και πολλες μοντέρνες επιρροές. Το σκηνικό είναι καλό και η μουσική εξαιρετική, αλλά πάσχει απο το υπόλοιπο σύνολο που βρίσκεται σε εντελώς διαφορετικα μήκη κύματος απο την πρωταγωνίστρια: ο Ορεστης (Jack Lowden) δεν καταλαβαίνουμε ακριβώς γιατι θέλει να σκοτώσει τη μητέρα του, ενώ το στήσιμο του Αιγισθου (Tyrone Huggins) θα παραμείνει ένα μυστήριο για εμένα – η Χρυσοθεμη (Liz White) ηταν αντικειμενικά καλή.

Την Ηλεκτρα την είχα δει στην Επίδαυρο πριν απο αρκετα χρονια (το 2007) σε σκηνοθεσία του Peter Stein, με την Στεφανια Γουλιωτη στον πρωταγωνιστικό ρολο, το Βασιλικο ζεύγος Καραμπετη-Γεωργακοπουλο την Κορα Καρβουνη (Χρυσοθεμη) και το Γιάννη Φερτη (παιδαγωγο). Είχαμε σχολιάσει τότε θυμάμαι ότι ήταν μια καλη αλλα οχι εξαιρετικη παράσταση κι αυτο που την κράταγε ήταν η ερμηνεία της Γουλιωτη. Κάπως έτσι λοιπόν και στην περίπτωση της παράστασης του Old Vic: ειναι η πρωταγωνίστρια τελικα που κρατάει όλο ο έργο, μια πραγματική απόλαυση να τη βλέπεις.

Σημείωση: το θεατρο ήταν γεμάτο απο παιδια Γυμνασίου μιας και το Old Vic προσφέρει εισητηρια των 12 λιρών για μαθητές που θέλουν να δουν την παράσταση. Τα εισητηρια δεν ειναι μονο στο μπαλκόνι, αλλα και στην πλατεία. Καλο θα ήταν πιστεύω να το σκέπτονταν και τα δικά μας θέατρα και να μάζευαν τους μαθητές απο τα γήπεδα, κρίμα δεν ειναι;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s