Category Archives: ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΕΚΤΕΝΗ

Umberto Eco

eco3

Στραβά-Θεόστραβα μπήκε το 2016. Πάντα έλεγα να χρηματοδοτήσω ένα ταξίδι στην Μπολώνια, να σε γνωρίσω απο κοντά και να σε ρωτήσω απο που πηγάζει αυτή η μανία σου με το Μεσαίωνα και τα βιβλία. Που βρίσκεις την ομορφια σε μια περίοδο που όλοι οι υπόλοιποι λοιδωρούν; και μετα γιατί δηλαδή οι Υπερήρωες ειναι η νέα μυθολογία, ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να επιτεθεί κανείς σε ενα οχυρό στην άγρια δύση και πως εξηγείται αυτη η απίστευτη υπεροχη των γυναικών στα φλίπερ;

Απ´ ότι φαίνεται όλα αυτα θα παραμείνουν αναπάντητα ερωτήματα, και το μόνο που μου μένει να κάνω ειναι να επισκεφθώ για μια ακόμα φορα το «Μουσείο τεχνών και επιτηδευματων» στο Παρίσι, να χαζεψω το εκκρεμές και να αναρωτηθώ που βρίσκεται αυτο το αόρατο σημείο αιώρησης, πως καταργείται η πάλη των τάξεων στου Πυλάδη και που να βρίσκεται και τι να κάνει αυτή την ώρα η Λορέντζα Πελεγκρίνη. Το τελευταίο με ανησυχεί σφόδρα μιας και έχουμε να μιλήσουμε απο προχθές και υποπτεύομαι ότι αυτός ο δήθεν κομης (ο Θεός να τον κάνει δηλαδη) ο Αλιέ, την περιτριγυριζει και πάλι.
eco4
Λένε ότι «αν ονειρευτείς ότι ζεις σε μια νέα και άγνωστη πόλη, σημαίνει ότι σύντομα θα πεθάνεις. Πράγματι, οι νεκροί ζουν αλλού, και κανείς δεν ξέρει που» (Γερόλαμος Καρντάνο, Somniorum Synesiorum, Βασιλεία, 1562), αλλά εσύ ζεις στις βιβλιοθήκες μας, συντρόφεψες τις καλοκαιρινές μας εξορμήσεις με κατά μέσο όρο 500+ σελίδες, έγινες αιτία να πιάσουμε κουβέντα με αιθέριες υπάρξεις και μας εξήγησες τη σημειολογία πραγμάτων που μέχρι τότε ούτε καν υποπτευόμασταν. Ήσουν ένα περίεργο μείγμα μελετητή του μεσαίωνα, αναγεννησιακού ανθρώπου, γνήσιου παιδιού της δεκαετίας του ’60, επιστήμονα-διανοούμενου-λογοτέχνη. Αλλά βλέπεις με όλα αυτά μπερδεύτηκα και άρχισα πάλι να χρησιμοποιώ τον παρελθοντικό χρόνο.
Belbo
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Μικρή αναφορά στον Ιάκωβο Καμπανέλλη

Στην ποταμιά σωπαίνει το κανόνι

Μικρή αναφορά στον Ιάκωβο Καμπανέλλη

Από το Δικαιόπολι

28-29-1-thumb-large.jpg
(από την ιστορική παράσταση της «Αυλής των Θαυμάτων» Θέατρο Τέχνης 1957)

Εάν ο Ιάκωβος Καμπανέλλης ζούσε στην Αμερική και ανέβαζε τα θεατρικά του στο Broadway ή έγραφε σενάρια στην κινηματογραφική βιομηχανία του Hollywood θα ήταν αναμφισβήτητα ένα από τα πρώτα ονόματα.

Συνέχεια

Ο Ταξιτζής του Σκορτσέζε

taxi_driver_scorsese.jpeg

Από το Δικαιόπολι

Είναι κοινοτυπία να σημειώσουμε ότι το μέγιστο και, ίσως το μοναδικό κριτήριο, για την αξία ενός έργου τέχνης είναι ο χρόνος. Ο χρόνος καταξιώνει ή καταδικάζει την καλλιτεχνική δημιουργία και όχι τα βραβεία των κριτικών επιτροπών ή, ακόμη χειρότερα, η εμπορική απήχηση. Το θεμελιώδες αυτό κριτήριο ικανοποιούν και οι μεγάλες ταινίες. Ο «Πολίτης Κέην» του Όρσον Γουέλς, ο «Κλέφτης Ποδηλάτων» του Βιττόριο ντε Σίκα, το «Οκτώμισι» του Φρεντερίκο Φελλίνι, ο «Δεσμώτης του Ιλίγγου» του ‘Αλφρεντ Χίτσκοκ, τα «400 χτυπήματα» του Φρανσουά Τρυφώ, το «Με κομμένη την ανάσα» του Ζαν Λυκ Γκοντάρ και τόσες άλλες. Στη λίστα αυτή των σπουδαίων ταινιών νομίζουμε ότι εξέχουσα πλέον θέση καταλαμβάνει δικαιωματικά και μία ταινία του 1976, το φιλμ του Μάρτιν Σκορτσέζε «Taxidriver»

Συνέχεια

Το μαγικό έτος 1954

«Σιωπηλός Μάρτυρας» του Χίτσκοκ: ναι κι αυτό το 1954!

Όπου ο Belbo συνειδητοποιεί ότι έχει περάσει ο καιρός των μεγάλων ταινιών.

Όλα ξεκίνησαν όταν διαβάζοντας ένα άρθρο για τον Κουροσάβα και τους «7 Σαμουράι» του αναφέρθηκε ότι τη χρονιά εκείνη ο Κουροσάβα είχε χάσει το Όσκαρ καλύτερης (ξένης) ταινίας από το «La Strada» του Φελλίνι. Φυσικά μου έκανε εντύπωση η σύμπτωση 2 τόσο μεγάλων ταινιών την ίδια ακριβώς χρονιά κι έτσι έψαξα τις υπόλοιπες ταινίες που βγήκαν στις αίθουσες εκείνη τη χρονιά και τα αποτελέσματα με… σόκαραν.

Μιας και φαίνεται ότι το 1954, δε βγήκαν 1 ή 2 κορυφαίες ταινίες (και δεν αναφέρομαι σε απλά καλές ταινίες, αλλά μάλλον σε σημεία αναφοράς της ιστορίας του Κινηματογράφου), αλλά πληθώρα, στο βαθμό που ο θεατής της εποχής, είχε να επιλέξει κυριολεκτικά ανάμεσα σε αριστουργήματα. Ο παραλληλισμός με τη σημερινή εποχή βέβαια έχει κι αυτός την αξία του, γιατί άραγε τόση πενία; έχουμε και μετράμε λοιπόν:

  • «Το λιμάνι της αγωνίας» («On the waterfront»), η κλασσική ταινία του Καζάν και μια από τις 10 καλύτερες ταινίες στην ιστορία του Κινηματογράφου, με τον Μάρλον Μπράντο σε μεγάλα κέφια.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ…

Οι ταινίες του Wes Anderson

Τα 3 αδέρφια έχουν κατέβει από το Darjeeling Limited

Για κάποιο περίεργο λόγο οι πιο ενδιαφέροντες εναλακτικές ματιές, έρχονται πάντα από τη χώρα της μαζικότητας: τις Ηνωμένες Πολιτείες. Έτσι μέσα από μια βιομηχανία που παράγει στη μεγάλη πλειοψηφία της αδιάφορες και βαρετές παραγωγές ξεπήδησε ο Wes Anderson.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ…

Άνσελ Άνταμς στο μουσείο Μπενάκη (Ansel Adams)

Αν δεν έχετε ανακαλύψει τον Άνσελ Άνταμς χάνετε, γιατί τότε αγνοείτε έναν από τους 2-3 σημαντικότερους φωτογράφους όλων των εποχών. Ένας συγκλονιστικός πραγματικά φωτογράφος, ο Άνταμς όχι μόνο έκανε μερικές από τις σημαντικότερες φωτογραφίες όλων των εποχών αλλά διαμόρφωσε και ένα ολόκληρο σύστημα στο οποίο βασίζεται από τότε η ασπρόμαυρη φωτογραφία.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ…

Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων

Με την ευκαιρία της νέα ταινίας του Tim Burton και του εκτενούς μουσικού αφιερώματος του Γιάννη Πετρίδη, μπαίνουμε βαθύτερα στην ουσία του κλασσικού βιβλίου του Lewis Caroll και στις επιρροές του στην ποπ κουλτούρα.

Από το ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ

 Η πρόσφατη ταινία του Tim Burton (Alice in Wonderland) με θέμα τις περιπέτειες της Αλίκης στην Χώρα των Θαυμάτων αποτελεί την αφορμή για μία νέα ανάγνωση του περίφημου μυθιστορήματος. Η διαχρονικότητα και η αποδοχή του έργου του Lewis Carroll (πολυσχιδής προσωπικότητα: μαθηματικός στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, συγγραφέας και φωτογράφος) θέτει ένα θεμελιώδες ερώτημα: Που οφείλεται αυτή η επιτυχία; Είναι η διεισδυτική κριτική των ηθών της Βικτωριανής εποχής, η ανατροπή των κανόνων της πραγματικότητας, η αναζήτηση της ταυτότητας, οι πολλαπλοί  συμβολισμοί που δεν απευθύνονται στα παιδιά αλλά περισσότερο στους μεγάλους;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ…

Γιάννης Τσαρούχης

 

Μια μεγάλη μορφή της σύγχρονης Ελληνικής τέχνης που συνεχίζει να μας συναρπάζει.

 Μέχρι τις 13 Μαρτίου η έκθεση στο Μπενάκη (Πειραιώς) που δεν μπορεί ν’ αφήσει κανένα ασυγκίνητο.

Μια σχεδόν μυθική μορφή της νεότερης Ελλάδας ο Τσαρούχης, δημιούργησε σχολή στη νεοελληνική μας τέχνη, και απέδειξε ότι η Ελλάδα μπορεί να φέρει κάτι εντελώς διαφορετικό στον κόσμο της τέχνης, χωρίς απλά να αντιγράφει τα τεκταινόμενα στη δύση. Μέλος φυσικά της περίφημης εκείνης παρέας που διαμόρφωσε τη μεταπολεμική μας κουλτούρα (Χατζιδάκης, Γκάτσος, Κουν, κτλ),.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ…

Ορχήστρα Σιμόν Μπολιβάρ – μια ορχήστρα αλλιώτικη απ’ τις άλλες!

O Γκουστάβ Ντουνταμέλ και η ορχήστρα του σε μεγάλα κέφια

Όταν υπάρχει ταλέντο και όρεξη η μουσική ανανεώνεται και ξεπηδούν πράγματα σαν την ορχήστρα Μπολιβάρ και το διευθυντή της Ντουνταμέλ.

Δεν μπορεί να μην έχετε ακούσει γι’ αυτό το σύνολο! Γιατί μπορεί να μην έχουν κάνει τις ηχογραφήσεις της LSO ή της φιλαρμονικής του Βερολίνου, αλλά αυτή η νέα ορχήστρα από τη Βενεζουέλα έχει ταρακουνήσει για τα καλά τα (μάλλον βαλτώδη) νερά του κλασσικού πενταγράμμου. Γιατί δεν είναι λίγο πράγμα σε λίγα μόλις χρόνια να μιλάει για εσένα όλη η υφήλιος και ο πρώην μαέστρος σου να θεωρείται το μεγαλύτερο ταλέντο διεθνώς.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ…

Οι 8 καλύτερες μουσικές εκπομπές στο Ελληνικό Ραδιόφωνο

Όταν μιλάμε για ραδιόφωνο έρχεται στο μυαλό ο Γιάννης Πετρίδης φυσικά, ποιος άλλος;

Όχι η «δωρεάν» μουσική δεν είναι επινόηση της ψηφιακής εποχής. Πολύ πριν το Napster και τα .mpg το ραδιόφωνο έφερνε δωρεάν στο μέσο ακροατή τη μουσική, κάνοντάς τον κοινωνό σε μια από τις συναρπαστικότερες ιστορίες της τέχνης και βοηθώντας στη μαζικοποίησή της. Το ραδιόφωνο ήταν ένα εκπληκτικό μέσο που άγγιξε εκατομμύρια ανθρώπους σε μια ιστορία που διαρκεί πάνω από 100 χρόνια.

Δυστυχώς τον 21ο αιώνα στην χώρα μας λίγα είναι τα πράγματα που μπορούν να συναρπάσουν ραδιοφωνικά: η έλειψη έμπνευσης, φαντασίας, πρωτοτυπίας και τα καταραμένα playlists έχουν φέρει στα πρόθυρα χρεοκωπίας ένα υπέροχο μέσο. Με τις περισσότερες εκπομπές να παίζουν συνέχεια τις ίδιες βαρετές επιλογές που τους έρχονται με φαξ από τα γραφεία των δισκογραφικών και τους περισσότερους παραγωγούς να γεμίζουν τα κενά με ακόμη πιο βαρετά εξυπνακίστικα ή lifestyle σχόλια, δεν είναι έκπληξη που ο περισσότερος κόσμος κλείνει το διακόπτη…

Κι όμως υπάρχουν ακόμη εξαιρετικές μουσικές εκπομπές στο Ελληνικό ραδιόφωνο! Με όχημα κυρίως το κρατικό ραδιόφωνο, παραγωγοί που αγαπούν τη μουσική συνεχίζουν να μας ξεναγούν στη μαγική αυτή ιστορία και να μας γνωρίζουν δρομάκια που ούτε καν είχαμε φανταστεί ότι υπήρχαν. Επιλέγω λοιπόν τις 8 καλύτερες:

1. «Από τις 4 στις 5»
ΠΟΥ: ΝΕΤ 105.8
ΠΟΤΕ: Δευτέρα εως Παρασκευή 16:10-17:00
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Γιάνης Πετρίδης (συνεργάτης Κώστας Ζουγρής)
ΕΙΔΟΣ: Ξένη μουσική

ΓΙΑΤΙ: Η ιστορικότερη και καλύτερη μουσική εκπομπή του ραδιοφώνου, μακράν. Μία από τις μακροβιότερες μουσικές εκπομπές παγκοσμίως, το «Από τις 4 στις 5» είναι η εκπομπή που μου έμαθε τι σημαίνει καλή μουσική. Ο Γιάνης Πετρίδης για πάνω από 30 χρόνια καλύπτει οτιδήποτε συμβαίνει στο ξένο πεντάγραμμο: από τα hits στην κορυφή των charts μέχρι τα πιο avant garde συγκροτήματα, πάνω απ’ όλα όμως με άποψη για τα πραγματικά καλά πράγματα, ανεξαρτήτως είδους. Ένας άνθρωπος με απίστευτη εμπειρία στη μουσική ο Γιάννης Πετρίδης (έχει μια από τις μεγαλύτερες δισκοθήκες παγκοσμίως), γεμίζει τα κενά με εξαιρετικά σχόλια και λεπτομέρειες. Μην τη χάνετε με τίποτα!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ…

Τιμ Μπάρτον (Tim Burton)

Burton

όχι δεν είναι πρώιμος Μιρό!

και όσο και να το ψάξετε μάλλον θα δυσκολευτείτε να βρείτε το δημιουργό. Δεν είναι όμως άλλος από τον Τιμ Μπάρτον, μα ναι το σκηνοθέτη, μιας και όταν κάποιος έχει ταλέντο φαίνεται ότι ξεχειλίζει σε ότι και να κάνει!

Δηλώνω φανατικός θαυμαστής των ταινιών του: είναι από τους σκηνοθέτες του Χόλυγουντ που κάνουν τη διαφορά, ένας πραγματικός οραματιστής που έχει διαμορφώσει ένα εντελώς προσωπικό στυλ γραφής πέρα από οτιδήποτε γνώριμο. Από την εποχή του «Σκαθαροζούμη» ακόμη («Beetle Juice» η πρώτη του πρακτικά ταινία), ο Μπάρτον άρχησε να υφαίνει ένα φανταστικό-αισθαντικό σύμπαν το οποίο απλωνόταν μέχρι του σημείου σήμερα (15 ταινίες μετά), να μιλάμε σχεδόν για σχολή στον Κινηματογράφο. Τι να πρωτοθυμιθούμε: «Edward Scissorhands«, «Planet of the Apes«; δεν έχει γυρίσει ούτε μία βαρετή ταινία.

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον λοιπόν η έκθεση που του αφιερώνεται στο MoMA (Μουσείο μοντέρνας τέχνης της Νέας Υόρκης).

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ…

Οι Beatles επανακυκλοφορούν Remastered

Beatles_Stereo_Box_Set

Οι Μπήτλς ξανά στην επικαιρότητα με την επανακυκλοφορία όλης τους της μουσικής: μια υπέροχη αφορμή για να τους ανακαλύψετε.

Η χρονιά ήταν το 1967 και οι Beatles κυριολεκτικά μεσουρανούσαν: είχαν μόλις κυκλοφορήσει το εκπληκτικό album «Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Bank» το οποίο το Rolling Stone έβαλε στην κορυφή της λίστας με τα καλύτερα Rock albums όλων των εποχών και είχαν μόλις γυρίσει από το ιστορικό ταξίδι τους στην Ινδία που είχαν συναντήσει τον Μαχαρίσι Γιόγκι. Με λίγα λόγια: είχαν μόλις διαμορφώσει μια ολόκληρη εποχή και ο κόσμος δεν θα ήταν ποτέ πια ο ίδιος.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ…

Ο μαγικός κόσμος του Μιγιαζάκι (Hayao Miyazaki)

mononoke

Η "Πριγκίπισσα Μονονόκε": ένα επικό αριστούργημα, μία από τις καλύτερες ταινίες της δεκαετίας του '90 παρέμενε σχετικά άγνωστη μέχρι πρόσφατα στη δύση

Ένας από τους συναρπαστικότερους κινηματογραφικούς δημιουργούς, αρχίζει και γίνεται γνωστός στη δύση σαρώνοντας σε Αμερική και Ευρώπη με την ευκαιρία της τελευταίας του ταινίας – τα Ελληνικά μέσα αναμένεται να ξυπνήσουν σε μερικούς μήνες.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ…

Έφυγε ο Τζώρτζ Ράσελ (George Russell)

Russell

Πήρα ένα email να γράψω για τον Τζώρτζ Ράσελ. Αυτή η σημαντική μορφή της Jazz έφυγε από κοντά μας στα τέλη Ιουλίου. Ένας εξαιρετικός συνθέτης αλλά πάνω απ’ όλα ένας πολύ σημαντικός θεωρητικός της Jazz που επηρέασε την πρωτοπορία της τη δεκαετία του ’60 (ανάμεσα σε άλλους και τον Davis). Πολλοί λένε ότι χωρίς αυτόν ίσως να μην είχαμε το «Kind of Blue» του Davis, δεν είμαι σίγουρος, γι’ αυτό που είμαι είναι ότι ο Russell έκανε μερικά εξαιρετικά άλμπουμς, εκεί στα μαγικά τέλη της δεκαετίας του ’50/αρχές δεκαετίας ’60 και έγινε μέρος αυτής της ομάδας που οδήγησε τη τζαζ μπροστά.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ…