Category Archives: Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΕΧΝΗ

Τα δημόσια και τα ιδιωτικά (Ελύτης)

9608399475.jpg

Κι ύστερα κακολογούν τους ποιητές που δεν έχουν τη δύναμη ν’ αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα και κάθονται και ρεμβάζουν, καλά κάνουν!

Μικρή αναφορά στο Μιχάλη Κακογιάννη

Από το Δικαιόπολι

kakogiannis_mixalis.jpg

Ελάχιστοι είναι οι Έλληνες σκηνοθέτες, οι οποίοι κατάφεραν να ξεπεράσουν τα στενά όρια της χώρας και να κερδίσουν με το έργο τους την διεθνή καταξίωση. Κορυφαίος, μακράν όλων των υπολοίπων, είναι αναμφίβολα ο Μιχάλης Κακογιάννης. Είχε την ευκαιρία την δεκαετία του ’40 να σπουδάσει υποκριτική τέχνη στο Λονδίνο και αυτή ακριβώς η θεατρική του παιδεία ήταν και το μεγάλο του πλεονέκτημα, όταν ξεκίνησε την κινηματογραφική του προσπάθεια. Ήξερε να επιλέξει και να κατευθύνει τους ηθοποιούς. Συν τοις άλλοις είχε την ευχέρεια να αφηγηθεί μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος και να την μετουσιώσει σε ταινία, η οποία συνδύαζε ποιότητα και εμπορικότητα. Αλλά το βασικότερο ίσως όλων είναι η απόσταση από την ελληνική πραγματικότητα καθώς είχε την δυνατότητα, χωρίς τις τραυματικές εμπειρίες της εμφύλιας διαμάχης, με το βλέμμα ενός αντικειμενικού παρατηρητή να εξετάζει και να αναλύει την νεοελληνική κοινωνία.

Συνέχεια

Κριτική: Μήδεια του Ευρυπίδη στην Επίδαυρο σε σκηνοθεσία Αντύπα (Μουτούση, Λούλης)

antonis_antypas_paroysiaso_mideia_os_pligomeni_syzygo_1742244_b.jpg

Από το Δικαιόπολι

Η «Μήδεια» είναι μία αρχετυπική μορφή στο έργο του Ευριπίδη. Είναι ένας χαρακτήρας πολυσύνθετος και πολύμορφος που δεν υπόκειται σε κοινά μέτρα και δημιουργεί τεράστια ερωτήματα και απορίες. Είναι άραγε μία θεά από τα βάθη της Ασίας, η οποία εξέπεσε σε μακρινή γη; ή μία ξένη σε μία άγνωστη χώρα; ή απλώς μία προδομένη γυναίκα, που καταδυναστεύεται από το ερωτικό της πάθος; μήπως τελικά πρόκειται μόνο για μία μάγισσα με υπερφυσικές ικανότητες; Και γιατί είναι η μοναδική ηρωίδα, η οποία τελικώς δεν τιμωρείται αλλά αντιθέτως αποχωρεί με το άρμα του προγόνου της θεού Ήλιου για την Αθήνα; Και πως αποχωρεί; Συντετριμμένη από το αποτρόπαιο έγκλημα, το οποίο διέπραξε μέσα στο άλογο πάθος της ή θριαμβεύτρια καθώς εξόντωσε όλους όσους την πρόδωσαν και την πλήγωσαν;

Συνέχεια

Μάνος Χατζιδάκις – Μελίνα Μερκούρη

Η τελευταία τους συνάντηση, γεμάτη από τη φιλία που χαρακτήρισε την Ελληνική τέχνη των τελευταίων 50 χρόνων και έχει φύγει ανεπιστρεπτί, μελαγχολία…

Η «Συνοικία το όνειρο» σήμερα

Ενδιαφέρον! Με αφετηρία την επανέκδοση της κλασσικής ταινίας του Αλέξου Αλεξανδράκη έγινε μια επίσκεψη στα ίδια ακριβώς μέρη που γυρίστηκε η ταινία, χμμμ.

Συνέχεια

Πήγα στο Μόραλη

erotiko+moralh.jpg

στην Εθνική Πινακοθήκη. Μικρή έκθεση, λίγες αίθουσα μερικά πολύ αντιπροσωπευτικά έργα.

Μου άρεσαν τα αφαιρετικά του σαν το παραπάνω. Εξαιρετικά λιτά σε σχήματα και χρώματα, μερικές φορές εμβληματικά (ψάξτε για παράδειγμα το "Καν καν" και θα με θυμηθείτε). Ενδεικτικά όμως ενός ταλέντου που διαμόρφωσε τη Νεοελληνική μας τέχνη όσο λίγοι.

Αξίζει μια βόλτα όσο διαρκεί ακόμη.

Belbo

Μικρή αναφορά στον Ιάκωβο Καμπανέλλη

Στην ποταμιά σωπαίνει το κανόνι

Μικρή αναφορά στον Ιάκωβο Καμπανέλλη

Από το Δικαιόπολι

28-29-1-thumb-large.jpg
(από την ιστορική παράσταση της «Αυλής των Θαυμάτων» Θέατρο Τέχνης 1957)

Εάν ο Ιάκωβος Καμπανέλλης ζούσε στην Αμερική και ανέβαζε τα θεατρικά του στο Broadway ή έγραφε σενάρια στην κινηματογραφική βιομηχανία του Hollywood θα ήταν αναμφισβήτητα ένα από τα πρώτα ονόματα.

Συνέχεια

Τελευταία νέα από το Μέσα του Παπαϊωάννου

Ενδιαφέροντα νέα για την παράσταση που περιμένω με πολύ ενδιαφέρον, από έναν από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της γενιάς μας. Το Αθηνόραμα έχει επίσης μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Παπαϊωάννου. Ο ιστότοπος της παράστασης ΕΔΩ.

mesa-dimitris-papaioannou.jpg

"ΜΕΣΑ"

Ο στόχος του "Μέσα" είναι να σου δώσει πίσω το χρόνο", μας εξηγεί ο γνωστός χορογράφος λίγες ώρες πριν μας εισάγει στο νέο σκηνικό του σύμπαν. Στην ολοκαίνουργια παράστασή του χωρίς αρχή, μέση και τέλος συμμετέχουν τριάντα συνολικά ερμηνευτές.

Συνέχεια

Επιτέλους Παπαδιαμάντης!!!

%CE%A0%CE%91%CE%A0%CE%91%CE%94%CE%99%CE%91%CE%9C%CE%91%CE%9D%CE%A4%CE%97%CE%A3-%CE%92%CE%91%CE%A3%CE%99%CE%9B%CE%95%CE%99%CE%9F%CE%A5.jpg

Σημαντικά πράγματα έρχονται το Πάσχα, για τον εορτασμό των 100 χρόνων του Παπαδιαμάντη, ο μεγάλος της λογοτεχνίας μας επιστρέφει!

Ημέρες και νύχτες Παπαδιαμάντη στην Αθήνα

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, με την επέτειο των 100 χρόνων από τον θάνατό του και 160 από τη γέννησή του, προκαλεί καλλιτεχνικές δράσεις, μουσικές συνθέσεις, εικαστικά πορτρέτα, θεατρικά ανεβάσματα. Νέες γενιές δημιουργών προσεγγίζουν τον λόγο του και πειραματίζονται να τον εντάξουν στη δική τους καθημερινότητα. Σκηνές και χώροι της Αθήνας ανοίγουν για αφιερώματα, ενώ τη Μ. Εβδομάδα, μία νέα θεατρική ομάδα θα επιχειρήσει δραματοποιημένη αφήγηση μέσα στο εκκλησάκι του Αγίου Ελισσαίου στην Πλάκα.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_06/04/2011_438327

Ξεχάστε το Μέγαρο κι ανακαλύψτε τη ζωντανή μουσική

icons%5Ctl1c.gif

Αυτή την εβδομάδα ο Belbo προτείνει μια συναυλία αλλιώτικη από τις άλλες, ζωντανή δίπλα μας, με ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας τέχνης και… εντελώς δωρεάν.

Ζωντανή μουσική είναι αυτή που καλύπτει καθημερινές ανθρώπινες ανάγκες, όχι αυτή που (ωσάν μουσειακό είδος) αναπαράγεται σε κλειστές αίθουσες συναυλιών με αυστηρούς κανόνες ηχητικής. Μη με παρεξηγείται: έχω αδυναμία στην κλασσική, την έχω σπουδάσει κι έχω ιδιαίτερη σχέση μαζί της, η πραγματικότητα όμως είναι ότι έχει πάψει εδώ και καιρό να αναπαράγεται, απ’ τη στιγμή ίσως που σταμάτησε να είναι κομμάτι της ζωής των ανθρώπων.

Έτσι μου κάνει εντύπωση όταν βλέπω την περίοδο του Πάσχα το ενδιαφέρον μας να επικεντρώνεται στις συναυλίες δυτικής εκκλησιαστικής μουσικής (Μπαχ) και αδιαφορία για τα αντίστοιχα δικά μας αριστουργήματα που γίνονται στο φυσικό τους χώρο και σε καμία περίπτωση δεν υστερούν σε σχέση με τα αντίστοιχα δυτικά.

Αναφέρομαι φυσικά στον αξεπέραστο Ακάθιστο Ύμνο που έχετε αυτή την ευκαιρία να το ακούσετε ολόκληρο αυτή την Παρασκευή σε οποιαδήποτε Εκκλησία near you, ξέχασα να αναφέρω: εντελώς δωρεάν!

Συνέχεια

Τάσος Ζωγράφος

getImage-7.jpg

Μαθητής του Τσαρούχη (ποιανού άλλου;) και υπεύθυνος για μερικά από τα εμβληματικότερα σκηνικά του θεάτρου και του Κινηματογράφου ("Συνοικεία το όνειρο", ο εκπληκτικός "Δράκος" του Κούνδουρου), θα μας λείψει…

Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ.

Η μελαγχολία του κλειστού σπιτιού όπου έζησε ο Μάνος Χατζιδάκις

%CE%A7%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%B9%CE%B4%CE%AC%CE%BA%CE%B9%CF%82+13.jpg

Ένα υπέροχο κείμενο στη σημερινή Καθημερινή για τη σημασία επιστροφής σε σημεία αναφοράς όπως ο Χατζιδάκις, σαν απάντηση στα πράγματα που ζούμε.

Η μελαγχολία του κλειστού σπιτιού όπου έζησε ο Μάνος Χατζιδάκις

Αθανασιος Παλιουρας – Ομότιμος καθηγητής Βυζαντινής Αρχαιολογίας Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

ΠΟΛΗ. Στην οδό Κωνσταντίνου Μάνου 3 στο Παγκράτι, σ’ ένα στενό δρόμο που ενώνει την Υμηττού με τη Δαμάρεως, βρίσκεται έρημη και ακατοίκητη διώροφη οικοδομή, από αυτά τα «αρχοντικά» του Μεσοπολέμου, που προτιμούσε η αστική τάξη της Αθήνας, όταν βέβαια το Παγκράτι με τις μονοκατοικίες και τους κήπους συναγωνιζόταν την Κυψέλη σε ομορφιά και ποιότητα ζωής. Σ’ αυτό το σπίτι έμεινε ο Μάνος Χατζιδάκις 26 ολόκληρα χρόνια, από το 1936 μέχρι το 1962. Αν ξαναφέρουμε στη μνήμη μας τη χρονολογία γέννησής του, Ξάνθη 23 Οκτωβρίου 1925, διαπιστώνουμε πως σ’ αυτό το σπίτι ο Μάνος ήρθε 11 χρονών και το άφησε όταν ήταν 37 ετών, όταν δηλαδή είχε αρχίσει η μεγάλη του «μουσική άνοιξη».

Συνέχεια

Μόλις προλαβαίνετε να δείτε την έκθεση για τον Πικιώνη στο Μο υσείο Μπενάκη

pikionis_acropolispavement_1_473x370.jpg

Συναρπαστική φιγούρα της σύγχρονης Ελληνικής αρχιτεκτονικής ο Πικιώνης, κατάφερε να συνδυάσει την Ελληνική παράδοση με τις σύγχρονες τάσεις με μοναδικό τρόπο. Δεν το διαπραγματεύτηκε και δεν συμβιβάστηκε (εν ολίγοις τρανό παράδειγμα προς μίμηση). Την τέχνη του θα τη δείτε στην έκθεση του μουσείου Μπενάκη που τελειώνει αυτό το Σαββατοκύριακο… τρέξτε!

Συνέχεια

Η ελληνικότητα κινδυνεύει από εμάς

theofilos1.jpg

Το παρόν κείμενο ήθελα να το αναρτήσω εδώ και πολύ καιρό: ο Φασιανός περιγράφει με εξαιρετικό τρόπο το τι είναι αλλά και το τι δεν είναι Ελληνικότητα. Σε μια περίοδο που η ερώτηση της ταυτότητάς μας επανέρχεται στο προσκήνιο είναι υπέρ το δέον επίκαιρο.

Κάθε κάποια χρόνια, δεν μπορώ να προσδιορίσω πόσα ακριβώς, συμβαίνουν αλλαγές στην ταυτότητα ενός τόπου. Ομως, συνήθως, οι αλλαγές αυτές δεν επηρεάζουν σε βάθος την ουσία της ταυτότητας. Ετσι και οι αλλαγές που συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια, είτε ενδογενώς στην Ελλάδα, είτε εκείνες που είναι αποτέλεσμα εξωτερικών μεταβολών, δεν επηρεάζουν την ουσία της ελληνικής ταυτότητας, όσο κι αν τώρα που τις βιώνουμε μπορεί να μας φαίνεται αλλιώς. Οι αρχαίοι Ελληνες φορούσαν χιτώνες, οι αγωνιστές του ΄21 φουστανέλες, εμείς, σήμερα, φοράμε παντελόνια ευρωπαϊκού τύπου, αλλά δεν αλλάζουμε. Και δεν αλλάζουμε, επειδή ζούμε κάτω από το ίδιο φως, στο ίδιο κλίμα, αναπνέουμε τον ίδιο αέρα, χαιρόμαστε την ίδια φύση, κάνουμε τις ίδιες χειρονομίες. Τελικά, η ελληνικότητα γεννιέται κυρίως από τον τόπο που ζούμε και καθορίζεται από αυτόν και από τη γλώσσα, και γι΄ αυτό αργά ή γρήγορα θα ενταχθούν σε αυτή την ελληνικότητα κι όσοι ξένοι έρχονται να ζήσουν σε αυτόν τον τόπο. Πολλοί, που αγνοούν εντελώς την καθοριστική σημασία όλων αυτών, πιστεύουν αντίθετα ότι η ελληνικότητα βρίσκεται στην παράδοση που απειλείται από τις αλλαγές. Τους διαφεύγει ότι και η ίδια η παράδοση κα θορίζεται από τον τόπο και από το φως του. Αλλά, κυρίως, κάνουν το μεγάλο λάθος να ταυτίζουν τη διατήρηση της ελληνικότητας με τη μίμηση του παρελθόντος. Κι αυτό είναι ένα έγκλημα, που γεννά τέρατα. Η μίμηση του παρελθόντος, του αρχαίου, του βυζαντινού ή όποιου άλλου, είναι κάτι κακό και επικίνδυνο που κλείνει τη σκέψη μας, μας στερεί κάθε δυνατότητα να ανανεώσουμε κι εμείς την ελληνική ταυτότητα και να την παραδώσουμε ανανεωμένη στους επόμενους. Το παρελθόν μάς βοηθά όταν μαθαίνουμε από αυτό, όχι όταν το αντιγράφουμε.

Συνέχεια