Category Archives: ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ/DVD

Ξαναβλεπω το Twin Peaks

20130706-072801.jpg

και συνειδητοποιώ ότι αυτή ήταν η σειρα που άνοιξε το δρόμο για την πληθώρα των καλών παραγωγών που βλέπουμε σήμερα. Μεχρι τότε τηλεοπτικη σειρα σήμαινε παραγωγή χωρίς πολλες απαιτήσεις και με συγκεκριμένη «συνταγή» αρκετά απλουστευμενη ευκολοχωνευτη.

Το Twin Peaks ήρθε και τα άλλαξε όλα αυτα: διαφορετικό, ευρηματικο, προκλητικό (ποιος φανταζόταν ότι θα γίνονταν όλα αυτα σε μια επαρχιακή Αμερικανική πόλη), με ενδιαφέροντες μεχρι ακραίους χαρακτήρες, γυρισμενη «κινηματογραφικα» η σειρα δεν είχε καμία σχέση με ότι παιζοταν μεχρι τότε στην τηλεόραση. Το πιο περίεργο βέβαια με το Twin Peaks ήταν η επιτυχία του: κανεις δεν περίμενε την επιτυχία που τελικά έκανε.

Αξίζει να το ξαναεπισκεφθειτε.

Advertisements

Τηλεοπτικά πολιτικά θρίλερ

Με την ευκαιρία του House of Cards, για το οποίο έγραψα νωρίτερα σήμερα, μου ήρθαν στο μυαλό μια σειρά από σημαντικά πολιτικά-κατασκοπευτικά θρίλερ (όλα τηλεοπτικές παραγωγές) που αξίζει να ψάξετε και να δείτε. Όλα αξιοσημείωτες παραγωγές με σημαντικούς ηθοποιούς, έχουν αφήσει το στίγμα τους στην ιστορία της τηλεόρασης. Λοιπόν έχουμε και λέμε:

ttsp.jpg?w=500

1. "Κι ο κλήρος έπεσε στον Σμάϊλι" ("Tinkger Taylor Soldier Spy – κλικ για περισσότερα)
Ίσως το σημαντικότερο από όλα. Μεταφορά του γνωστού-καταπληκτικού βιβλίου του Λε Καρέ. Με τον Alec Guiness στον πρωταγωνιστικό ρόλο να δίνει ρεσιτάλ η σειρά βυθίζεται στη βαριά ατμόσφαιρα του ψυχρού πολέμου. Σχεδόν πλήρης απουσία δράσης, βασίζεται σε σωστά δομημένους χαρακτήρες και εξαιρετικούς διαλόγους, εγκεφαλικό.

smileys_people_uk-show.jpg

2. "Smiley’s People"
Η συνέχεια και το τέλος, εξίσου καλό με το πρώτο μέρος.

Συνέχεια

House of Cards

house-of-cards-final-poster.jpg

Η τηλεόραση είναι ο καινούργιος Κινηματογράφος.
Με όλο και λιγότερες σημαντικές Κινηματογραφικές ταινίες να καταγράφονται κάθε χρονιά και οι περισσότερες να στοχεύουν σε ένα κοινό εφήβων (με αντίστοιχη θεματολογία), κάθε χρονιά είναι φτωχότερη από κάθε άποψη. Σε αντίθετη τροχιά όμως βρίσκεται η τηλεοπτική παραγωγή: από φτωχός συγγενής του Κινηματογράφου η τηλεόραση έρχεται στο προσκήνιο: «Mad Men», «Downton Abbey», «Bored to death», «Breaking Bad», αξιόλογες παραγωγές με κινηματογραφικές προδιαγραφές, που αξίζει να δει κανείς.

Πέρα από οτιδήποτε άλλο η τηλεοπτική σειρά προσφέρει και ένα εντελώς διαφορετικό format σε σχέση με τον Κινηματογράφο: χωρίς να υπάρχει πλέον ο Κινηματογραφικός χρονικός περιορισμός, επιτρέπει την ανάπτυξη της ιστορίας και των χαρακτήρων σε μεγαλύτερο βάθος (όταν δε γίνεται φλύαρη βέβαια). Με αυτά τα δεδομένα, δεν είναι περίεργο που εξαιρετικοί Κινηματογραφικοί ηθοποιοί πλέον περνάνε και στην (μέχρι πρότινος υποτιμημένη) τηλεόραση: Jason Schwartzman, Maggie Smith, κα.

Το «House of Cards» ανήκει ακριβώς σ’ αυτή την κατηγορία. Ένα τηλεοπτικό πολιτικό θρίλερ που γυρίστηκε με τις καλύτερες προδιαγραφές. Πανάκριβη παραγωγή, κόστισε 100 εκατομμύρια δολάρια, επιστράτευσε μια σειρά σημαντικών ηθοποιών (με σημαντικότερο τον Kevin Spacey) και βασίστηκε σε ένα εξαιρετικό σενάριο. Τι είναι λοιπόν το «House of Cards»;

Συνέχεια

Moonrise Kingdom

moonrise-kingdom-jason-schwartzman-image

Όπως και στα περισσότερα άλλα πράγματα για τα οποία γράφω δεν είμαι αντικειμενικός για τις ταινίες του Anderson. Τον θεωρώ ιδιοφυΐα και τις ταινίες του ότι πιο φρέσκο έχει δει ο κινηματογράφος τα τελευταία χρόνια.

Συνέχεια

Κριτική: Μεσάνυχτα στο Παρίσι (Γούντι Άλλεν)

MidnightInParis-Stills-001.jpg&sa=X&ei=TKOWTragGo3Hsgbtw8CMBA&ved=0CAwQ8wc4jgE&usg=AFQjCNFbnYGuBElVDWAMEwyaBwe5EnC0tw

Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων στους οποίους το παρελθόν ασκεί μια μοναδική γοητεία. Γι’ αυτούς το παρών δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια πεζή πραγματικότητα με την οποία προσπαθούν να συμβιβαστούν, ενώ το παρελθόν αποτελεί ένα σημείο αναφοράς, μια εποχή συντριπτικά πιο ενδιαφέρουσα και συναρπαστική. Είναι ο τύπος ανθρώπου που ταξιδεύει και αναζητά τα μέρη που συνδέονται με εκείνη την εποχή, γεμίζει το σπίτι του με σχετικά αντικείμενα και βιβλία και προσπαθεί με κάθε τρόπο να φέρει κοντά του κάτι το οποίο έχει προ πολλού παρέλθει. Αυτό είναι και το θέμα της νέας ταινίας του Γούντι Άλλεν.

Συνέχεια

Ο τρίτος άνθρωπος

cotten-welles.jpg

Σε περίπτωση που έχετε ξεμείνει στην Αθήνα (όπως εγώ), είναι η καλύτερη επιλογή για θερινό σινεμά: ένα από τα καλύτερα film noir όλων των εποχών, σε δύο καλούς θερινούς του κέντρου. Δε θα πω πολλά για μια τόσο κλασσική ταινία, αλλά αν υπάρχουν 3 πράγματα που τη χαρακτηρίζουν είναι το σενάριο του Γκράχαμ Γκριν, η noir κινηματογράφηση (πλάνα με έντονο contrast, περίεργες γωνίες λήψης) και το μουσικό θέμα που απλά σου μένει.

Μικρή αναφορά στο Μιχάλη Κακογιάννη

Από το Δικαιόπολι

kakogiannis_mixalis.jpg

Ελάχιστοι είναι οι Έλληνες σκηνοθέτες, οι οποίοι κατάφεραν να ξεπεράσουν τα στενά όρια της χώρας και να κερδίσουν με το έργο τους την διεθνή καταξίωση. Κορυφαίος, μακράν όλων των υπολοίπων, είναι αναμφίβολα ο Μιχάλης Κακογιάννης. Είχε την ευκαιρία την δεκαετία του ’40 να σπουδάσει υποκριτική τέχνη στο Λονδίνο και αυτή ακριβώς η θεατρική του παιδεία ήταν και το μεγάλο του πλεονέκτημα, όταν ξεκίνησε την κινηματογραφική του προσπάθεια. Ήξερε να επιλέξει και να κατευθύνει τους ηθοποιούς. Συν τοις άλλοις είχε την ευχέρεια να αφηγηθεί μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος και να την μετουσιώσει σε ταινία, η οποία συνδύαζε ποιότητα και εμπορικότητα. Αλλά το βασικότερο ίσως όλων είναι η απόσταση από την ελληνική πραγματικότητα καθώς είχε την δυνατότητα, χωρίς τις τραυματικές εμπειρίες της εμφύλιας διαμάχης, με το βλέμμα ενός αντικειμενικού παρατηρητή να εξετάζει και να αναλύει την νεοελληνική κοινωνία.

Συνέχεια

Η «Συνοικία το όνειρο» σήμερα

Ενδιαφέρον! Με αφετηρία την επανέκδοση της κλασσικής ταινίας του Αλέξου Αλεξανδράκη έγινε μια επίσκεψη στα ίδια ακριβώς μέρη που γυρίστηκε η ταινία, χμμμ.

Συνέχεια

To catch a thief

Δε μπορώ να φανταστώ καλύτερη ταινία για καλοκαιρινό κινηματογράφο. Τα έχει όλα: φοβερούς ηθοποιούς, καταπληκτική φωτογραφία στη Γαλλική Ριβιέρα και πάνω απ’ όλα το δάσκαλο Χιτσκοκ να σκηνοθετεί.

Tree of life

Φιλόδοξη ταινία, αλλά δεν υπάρχει "Νέος Κιούμπρικ" (διαβάστε την κριτική του Ebert ΕΔΩ).

Αφιέρωμα στο Νίκο Νικολαϊδη

13570_14856710974cc352d7c7fc3.jpg

Από το Δικαιόπολι

Τον Νίκο Νικολαΐδη τον γνώρισα πρώτα σαν συγγραφέα. Ένας φίλος μού δάνεισε το μυθιστόρημά του «Ο Οργισμένος Βαλκάνιος», το οποίο διάβασα μέσα σε ένα βράδυ! Μετά είδα τις ταινίες του: την αναρχική «Γλυκιά Συμμορία», τα «Κουρέλια» που επέμεναν να «τραγουδάνε ακόμα» και την αινιγματική και βυθισμένη μέσα στην καφκική της ατμόσφαιρα «Ευρυδίκη ΒΑ 2037».

Συνέχεια

Για όλες τις γυναίκες

73774_2_France_Cannes_The_Beaver_Premiere.sff_custom.jpg

νομίζω ότι το γεγονός των Καννών είναι η εμφάνιση του Μπελμοντώ. Κεφάτος, άνετος όπως πάντα, ποια μπορεί να τον συγκρίνει με βουτυρόπαιδα τύπου Μπραντ Πιτ;

bel

Ο Θάνατος ενός Σαμουράϊ

Από το φεστιβάλ Καννών μια ακόμη ταινία για τους Σαμουράϊ, για όλους εμάς τους φανατικούς λάτρεις του είδους…

Ταινιόραμα 2011

tainiorama2011afisa1.jpg

Πάντα μου άρεσε η ιδέα να μπω σ’ έναν Κινηματογράφο το πρωί και να βγω το βράδυ. Κάτι που είναι αρκετά συνηθισμένο στο εξωτερικό έχουμε τη χαρά να το ζούμε και στη χώρα μας με τα Κινηματογραφικά αφιερώματα που όλο και πολλαπλασιάζονται. Το "Ταινιόραμα" είναι ένα από αυτά και το φετινό πρόγραμμα φαίνεται εξαιρετικό.

1 εισιτήριο, 3 ταινίες, όλο το φεστιβάλ αφιερωμένο στο Γιάννη Μπακογιαννόπουλο για τον οποίο τα λέγαμε πριν μερικές ημέρες, θα πάω!

Συνέχεια