Category Archives: Stories

Ήχοι της πόλης

str.jpg

Μένω στο κεντρο. Στη γειτονια μου εχει ψηλα κτήρια, στενούς δρομους και αρκετή φασαρία. Οι ήχοι της πολης ειναι ένας συνδιασμος απο συνομιλίες, αυτοκίνητα και ακαθάριστο θόρυβο. Κι όμως αργα το απόγευμα μόλις αρχίσει να νυχτωνει όλα μπαίνουν σε τάξη: ο δρόμος πλημμυρίζει απο τους ήχους του πιάνου. Ο γείτονας, ειναι επίμονος και παίζει με πάθος και ένταση για ώρα προσπερνωντας τη φασαρία και το γεγονός ότι το πιάνο του θέλει οπωσδήποτε κουρδισμα. Πολλες φορές έχω προσπαθήσει να καταλάβω ποιος ειναι και που μένει, αλλα η ταυτότητα του παραμένει ενα μυστήριο. Το μονο σίγουρο ειναι ότι δεν ειμαι μόνος και για όση ώρα παίζει, παράθυρα ανοίγουν, οι συνομιλίες λιγοστεύουν και το μονο που φαίνεται να απασχολει τους κατοίκους του στενού μας δρόμου ειναι η μουσικη που αφου αντανακλάται απο τοίχο σε τοίχο, μπαίνει απροσκλητη στα διαμερίσματα μας. Αλλα οχι απροσκλητη, μου εχει γίνει συνήθεια πλέον και οταν έρχεται η ώρα ανοίγω σχεδόν αυτόματα το παράθυρο περιμένοντας τον να ξεκινήσει.

 

 

Ύμνος στο τσιγάρο

Ηταν ίσως η εξυπνοτερη απόφαση της ζωης μου να το κοψω, αλλα πρέπει να πω ότι αρκετα χρονια μετα ακόμη δεν μπορω να το ξεπεράσω. Ο τρόπος που μου έδινε διαύγεια, το πως συμπλήρωνε τέλεια τον καφε ή το ποτο, η βαρύτητα που μπορούσε να δώσει σε κάθε στιγμη, το πως με έβγαζε απο την αμηχανία ή το πως μου έδινε τη δυνατότητα να αποστασιοποιηθω απο μια κατασταση, η αμαρτωλή του φύση οταν είμασταν στην εφηβεία και η politically incorrect φύση του τελευταία, τελικα το γεγονός ότι ειναι μια συνήθεια χωρις καμία ουσιαστική αξία. Λένε ότι η περίφημη φράση «If you got them, smoke them» ξεκινησε στο Β Παγκόσμιο πολεμο και ήταν το σύνθημα που έδιναν οι αξιωματικοί στους φαντάρους για να κάνουν διαλειμα, ίσως γιατι αυτη ήταν μια απο τις ελάχιστες απολαύσεις που τους ειχαν απομείνει και χωρις να ξέρουν τι τους περιμενει την επόμενη ημέρα, εκείνη η στιγμη που έβγαζαν το Zippo απο την τσέπη και το άναβαν ήταν δική τους. Και άραγε ποιος μπορει να το κατακρίνει ή να μειώσει την αξία που είχε γι αυτούς;

Θυμάμαι οταν σε πρωτογνωρισα: καθόσουν στη γωνία και καπνιζες Camel, σου ζήτησα φωτιά άναψα ενα Peter Stuyvesant και πιάσαμε κουβέντα, τα φώτα χαμηλωσαν και το μονο που φαινόταν μεσα στο σκοτάδι ήταν οι καφτρες απο τα τσιγάρα μας.

Belbo

Μικρή ερωτική πιανιστική ιστορία

piano

“Δεν ξέρω πως τη λένε, κάνει μάθημα με το Γαϊτάνο” μου είχε πει ο Θανάσης καθώς περνάγαμε την κεντρική είσοδο του Ωδείου και ετοιμαζόμασταν ν’ ανέβουμε τις σκάλες “ακούω ότι θεωρείται ταλέντο και την προωθούν πολύ”. Ήταν αυτή η νέα ώρα που είχε αλλάξει τα πράγματα: με το που μεταφερθήκαμε σε πιο βραδυνή ώρα με το Θανάση βρεθήκαμε σε ένα εντελώς διαφορετικό κόσμο από μεγαλύτερους ηλικιακά μαθητές. Τέρμα τα μικρά με τις μαμάδες τους και η βαβούρα: αυτή η ώρα μάζευε κορίτσια και αγόρια Λυκείου που ήξεραν τι ήθελαν και έμοιαζαν αποφασισμένα να κατακτήσουν το απαιτητικό άθλημα της μουσικής. Κι ανάμεσά τους η Κατερίνα.

Έμαθα το όνομά της το επόμενο απόγευμα περιμένοντας το δάσκαλό μου να τελειώσει. Έκανε μάθημα στο διπλανό δωμάτιο, στο δεύτερο όροφο του ιστορικού κτιρίου  που στέγαζε το Ελληνικό Ωδείο, εκεί στη Διδότου. “Θα σε δω την Τρίτη πάλι” είχα ακούσει τη μπάσα φωνή του Γαϊτάνου να φωνάζει από μέσα και την είδα να βγαίνει κλείνοντας τ ις συρόμενες πόρτες πίσω της. Δεν ξέρω τι ήταν αυτό ακριβώς που με γοήτευσε από την πρώτη στιγμή, αλλά έμεινα να την κοιτάζω καθώς πέρασε ανάλαφρη από μπροστά μου φτιάχνοντας τα μαλλιά της και χωρίς δυστυχώς να μου ρίξει ούτε μία ματιά. Και κάπως έτσι άλλαξε η σχέση μου με το Πιάνο.

Συνέχεια

Η Ρεζέρβα

changing-tire-photograph-stanley-kubrick-from-1946-for-look-magazine

Με την ευκαιρία της υιοθέτησης από πολλούς κατασκευαστές της νέας τεχνολογίας ελαστικών που καταργεί τη ρεζέρβα σκέφτηκα να κάνω ένα μικρό αφιέρωμα σε αυτό το τοσο υποτιμημένο αντικείμενο του πορτ μπαγκαζ.

Η ρεζερβα ήταν μια σταθερά σε έναν πολύπλοκο κόσμο. Δεν χρειαζόσουν σενσορα, έξυπνα συστήματα, μετρητή πίεσης νέας τεχνολογίας: αν παθαινες λάστιχο ανοιγες το πορτ μπαγκαζ, την τοποθετουσες και συνεχιζες το ταξίδι σου ανενόχλητος. Και η διαδικασία αυτή είχε τη γοητεία της:

Γιατι η αλλαγή λάστιχου ήταν μια καθαρά αντρική υπόθεση: ήταν η στιγμή που ο άντρας αποδείκνυε έμπρακτα ότι μπορούσε να δίνει λύσεις. Με το γρυλο κάτω από τα πόδια του και σφιγγοντας με δύναμη τα μπουλονια γινόταν για εκείνη τη λίγη ώρα ο κύριος της κατάστασης, ο άνθρωπος που έβγαζε την οικογένεια από το αδιέξοδο, με άπαντες παρόντες (συζυγο, τέκνα, περαστικούς) να παρακολουθούν με κομμενη την ανασα μέχρι που τροπαιοφορος κραδαινοντας το προβληματικό λάστιχο να φωνάξει «έτοιμοι» και όλα να συνεχίσουν σα να μην είχε συμβεί τίποτα.

Συνέχεια